ŞİDDETSİZLİK

EGZERSİZ: ÇATIŞKIDA ROLLER

2009-04-21T08:41:00.000-07:00

Amaç: Bir çatışkıdaki farklı rolleri, tutumları anlamak ve çatışkı çözümüne giden yolda bunları kullanmak.

Uygulama:
Çatışkılarda 3 temel rol vardır:
1. Saldırgan
2. Kurban
3. Arabulucu

Yere büyükçe bir üçgen çizilir ve bu 3 rol üçgenin her bir köşesinde yer alır ve bu roller üçgenin köşelerine veya katılımcıların üstünde durabilecek şekilde kağıtlara yazılır. Gruptan 3 gönüllü katılımcı ile egzersiz uygulanır. Katılımcılara bu 3 rolün net gözlemlenebildiği bir çatışkı durumu verilir ya da seçmeleri istenir. Örneğin Hollanda'daki müslüman azınlıkların uğradıkları ayrımcılık. Bu çatışkının tarafları; müslüman azınlık, sosyal görevli ve aşırı sağcı partidir. 3 gönüllü bu rollerden birini seçerek üçgen üzerinde durur. Seçtikleri kimlikleri herkesin göörebileceği biçimde üzerlerine yapıştırırlar. Başlangıç olarak müslüman azınlık kurban köşesinde, sosyal görevli arabulucu köşesinde ve aşırı sağcı parti ise saldırgan köşesinde durarak 2 dakika boyunca birbirlerine, bulundukları role uygun olarak argümanlarını sunarlar. Bu aşamada rol oyunu uygulanır. 2 dakika sonunda gönüllülerden üçgendeki bir sonraki köşeye geçmeleri istenir. Bu durumda müslüman azınlık arabulucu, sosyal görevli saldırgan ve sağcı parti ise kurban rolunde olur. Bu rollere göre argümanlar tekrar 2 dakika boyunca sunulur. Daha sonra yine üçgenin köşelerinde bir kez daha yer değiştirilir ve yine yeni rollere göre argümanlar hazırlanarak taraflara sunulur.

Böylece bir çatışkıda her rolün farklı bakış açıları olabileceğini, kurban*saldırgan*arabulucu rollerinin zayıf ve güçlü taraflarını deneyimleyerek, çatışkı çözümünde arabulucu rolünün yaklaşımını anlayabiliriz.

Egzersizin uygulamasının sonunda antrenör tarafından, arabulucu rolü ve egzersiz hakkında bir toparlayıcı sunum yapılması önemlidir.
Sunumun ardından büyük grupta serbest tartışma yapılabilir.

Malzeme: Kağıt, kalem ve yere büyük üçgen çizebilmek için malzeme veya kağıt bant

ŞİDDETSİZLİK AĞACI

2009-04-11T13:44:00.001-07:00

büyütmek için resmin üzerine tıklayınız...

ŞİDDETSİZ EYLEMİN YEDİ ADIMI

2009-04-11T10:15:00.000-07:00

1. Sakin kalın ve Bilgi toplayın:

Yüzleştiğiniz sorunu daha iyi anlamak için, araştırma yapmalısınız, sorgulamalısınız ve probelmi anlamınızı sağlayacak önemli bilgileri toplamalısınız. Sorunun bütün tarafları hakkında bilgi sahibi olmalısınız, diğer tarafın bakış açısı hakkında da bilgi sahibi olmalısınız.

2. Eğitim:

Konunuz hakkında diğerlerini bilgilendirmeniz önemlidir. Bu yanlış anlaşılmaları azaltır, destek kazanmada ve çözümde sizi güçlendirir.

3. Kişisel Bağlılık:

Gizli motivasyonları kaldırın ve acı çekebileceğinizi kabullenin. Özellikle problemi çözme araştırmanız sırasında.

4. Müzakere:

Nezaket, şaka, zekayı kullanarak diğer tarafla yüzleşmekle adaletsizliklerin bir listesini hazırlayın ve bu yanlışlıkları düzeltecek bir plan hazırlayın.
Şiddetsiz iletişim aşağılama kullanmaz ve karşıtın içindeki iyiye seslenir. Duygusal patlamaları kontrol ediniz -- bu sadece gücünüzden ve pozisyonunuzdan ödün vermenize neden olacaktır.

5. Doğrudan Eylem:

Adaletsizliklere karşı karşıtınızın sizinle birlikte çalısmasını sağlamak için ahlaki gücünüzü kullanın. Doğrudan eylem çatışkıya "yaratıcı gerilim" getirir. Bir çok kişi konu hakkında farkındalığınız olduğunu ve olayları düzeltme niyetiniz olduğunu anladığında davranışlarını değiştirir.

6. Barışma:

Şiddetsizlik, karşıtın yenilmesini amaçlamaz, anlamasını sağlamayı amaçlar. Kötü sistemlere, politikalara ve eylemlere karşıdır, kişilere karşı değildir.

7. Son Hazırlık:

Şiddetsiz yöntemleri her gün kullanmaya kendinizi hazırlayın. Hasta olma veya fiziksel zarar görmeyle yüzleşiyorsanız kendinizi koruyun, önceden yaptığınız açıklamaları bırakınız; kaba şiddetten, tehdit edici dilden veya şiddetli tutumlardan sakınınız. Gecikmeden size yapılan saldırıları gerekli yerlere bildiriniz.

Sakin Kalınız!

ŞİDDETSİZ DOĞRUDAN EYLEM BİÇİMLERİ

2009-04-10T09:21:00.000-07:00

Gene Sharp 'Şiddetsiz Eylem Politikası' (1973) adlı kitabında şiddetsiz eylemin 198 yöntemini yayınlamıştır. Bu yöntemler 3 ana sınıfa bölünmüştür: Protesto ve İkna, İşbirliği Yapmamak, Şiddetsiz Müdahele. Bu ana sınıflar kendi alt başlıklarına bölünmüştür, tam listeyi http://www.aeinstein.org sayfasından bulabilirsiniz.
1. Protesto ve İkna

Gösteriler - Bir çok kişi isteklerini sokakta birlikte yiriyerek dillendirir - Örneğin 15 Şubat 2003'teki sokak gösterileri bugüne kadar yapılmış en geniş katılımlı savaş karşıtı gösterilerdi. Dünya çapında 600 şehir bu gösterilere katıldı.

Protesto Listeleri - Bir politika hakkındaki fikir karşıtlığınızı bir listeye imza atarak ifade etmektir. Irak savaşı sırasında ABD ve UK silah ticaretini protesto amaçlı yapılan imza listeleri buna bir örnektir.

2. İşbirliğini Red

Boykot - Bir hizmet veya ürün satana karşı memnuniyetsizliğini göstermek amaçlı ürünü veya hizmeti almayı reddetmek. Örnek olarak apartayd rejimi nedeniyle Güney Afrika ürünlerinin alımının reddedilmesi verilebilir. İlk başta bireyler daha sonra örgütler Güney Afrika'yı boykot etmeye başlamıştı ve en sonunda ülkelerin bütünü boykotu destekledi.

Grev - Çalışmayı reddetmek. Buna örnek olarak ilk İntifada süresince 1987'de başlayan Filistin direnişini verebiliriz. Bir çok Filistinli İsrailliler için çalışmayı reddetmişti. İsrail ucuz Filistin işçiliğini kullanamdığı için ciddi oranda para kaybetti ve ekonomisi büyük oranda zarar gördü.

Politik olarak İşbirliği yapmamak - Askerlik yapmayı reddetmek buna bir örnektir.

İşbirliğini red - Mesela 2. dünya savaşı sırasındaki Norveç öğretmenlerin okullardaki Nazi müfredatını takip etmeyi reddetmeleri. Bu eylemlerinden dolayı Nazi toplama kamplarına gönderildiler ama bir çoğu Naziler tarafından teslim olunmayacakları anlaşıldığı için geri gönderildiler.

3. Müdahele

Blokaj - Vücudunuzu bir şeyin yoluna yerleştirmek. Örneğin İsrailli ve Uluslararası dayanışma aktivistlerinin, Filistinli evlerin yıkılması için harekete geçen İsrailli buldozerlerin yoluna çıkması bu tür bir eylemdir.

Engelleyici Varlık - Çatışkı bölgelerindeki insanları korumak için yapılan orada bulunma eylemidir. Meksika, İsrail-Filistin veya Kolombiya'daki barış gözetmenleri bunlara örnektir.

Sabandemiri eylemleri - Silahlara açıkca zarar vermektir ve size uygulanacak cezaya razı olmaktır. Örnek olarak İskoçya'daki nükleer denizaltıların zararsız hale getirilmeleri eylemini verebiliriz.

şiddetsiz 'eylemle propaganda'

2009-04-09T02:27:00.000-07:00

Hazır formüllerden ya da kurulmuş denklemlerden yola çıkarak çözümlemeler yapmak çoğu zaman dogmatizmin sınırlarına vardırır. Sözgelimi, "tarihsel gelişimi belirleyen sınıf çatışmasıdır" ya da "çelişki uzlaşmazdır" gibi formüller birer ön kabul olarak ele alındığında zihinsel bir sürecin mantıki sonucunu görmemizi sağlayan bir nevi trafik işareti fonksiyonu taşır. Aslında, öngörülmüş ve tasarlanmış bu tür zihinsel sonuçlara götüren güzergâh ve yol işaretleri bütün düşüncelerde var. Anarşinin bir farkı; hem bu güzergâhı, yol işareti ve işaretçilerini sık sık görmezden gelmesi, hem de varılacak yere pek çok yoldan varılabileceğini bir ön kabul olarak görmesidir. Örneğin, anarşi özgür seyahatten büyük zevk duyar, o nedenle kendi yol krokisini önceden çizip detaylandırarak seyahat özgürlüğünü kısıtlamaz; o daima, dere boylarına, kimi vadilere, yükselti ve uçurum başlarına giden yan yollara da sapabilir ve oradaki sürprizleri göze alır. Bu mecazı biraz daha uzatırsak; engin okyanuslara yelken açmak varken, günümüz otobanı veya demiryoluyla seyahat etmek anarşisti cezbetmez. Raylara mahkûm bir tren yolculuğundan hiç hoşlanmayan anarşistlerin itirazı (bir anarşistin dediği gibi), daha en başında biletçinin üniformasınadır. Çünkü, üniforma cisimleşmiş tahakkümdür de diyebiliriz. Çekidüzenin, disiplinin sembolü olan üniforma, şiddetle iç içe şekillenerek otoritenin ruhuna bürünür. Nazi Almanyası’nda kapıcıların bile üniformalı olması boşuna değil, üzerinde ince ince düşünülmüş ve hesaplanmış bir uygulamadır. Çünkü, günümüzde otorite öncelikle kendini çekidüzenle tesis eder. Çekidüzenle; yani şiddetin yumuşak elleri ve güler yüzüyle...
Örgütlü Şiddete Hayır

Şiddet üzerine söylenmiş ya da söylenecek hiçbir söz bu konudaki tartışmayı bitiremez. Gerek şiddet algılamalarının birbirinden çok farklı olması, gerekse insan iradesini de aşarak toplumsal sistemlerin ürünü olması nedeniyle, şiddeti öngörülebilir bir zaman kesitinde ortadan kaldırmak mümkün olamayacak; yani, bir olgu olarak şiddet, varlığını sürdürecektir. Tarihten günümüze dek toplum şiddetin varlığını kabul etmiş, onu aklileştirip belirli kalıplarda biçimlendirmiştir. Konuya, ideallerin dışından bakan bir insan olarak yaklaştığımızda şiddet tasarımıyla aramıza kesin sınırlar koyabiliriz; şiddete dair, çözülemeyecek bir sorunumuz kalmaz, çok daha kolayca tavır belirleyebilir ve nerede duracağımızı bilebiliriz. Ne var ki, toplumsal tasarımlara sahip bireyler olarak bakınca sorunun son derece karmaşık bir hal aldığını görürüz. Şiddetle belirlenen ve aynı zamanda şiddet üreten toplumsal etkileşim ve ilişkilerin içindeyiz; öyleyse şiddetle, düşünsel ve pratik bağımızı nasıl kuracağız? Şiddet bizi özgürleştirebilir mi? Ya da toplumsal tasarımlarımızda şiddete yer var mı?
Her şeyden önce, genel anlamıyla şiddete karşıyız! Çünkü, şiddet, kurbanın niteliğinden bağımsız olarak kendiliğinden ahlâk dışı ve kötü bir eylemdir. Ayrıca, bizim özgürlük erdemimize ve anarşist etiğimize aykırı olduğu için onu reddediyoruz. Genel bir doğru olan, şiddetin ahlâka aykırılığı yargısı ne yazık ki, hâlâ toplumsal ilişkilerde egemen olan şiddeti ortadan kaldırmak bir yana, dizginleyemiyor bile. Hakikat galebe çalmıyorsa, bu, toplumsal eşitsizliğin yanı sıra zihniyet kapılarımızın da hakikate yeterince açık olmadığını gösterir. Milyonlarca insanın zihniyetinde yer etmiş olan tahakküm ahlâkı, özgürlük, eşitlik ve adalet duygusuna ağır basmaktadır. Çünkü yaşamı, herkesin herkese karşı mücadelesi olarak gören tahakküm ahlâkı güce dayanır. Güçlüysen her şeyi yapabilirsin ve buna hakkın var. Doğanın "bahşettiği" bu hak, öteki canlıların yaşam ilişkilerini yanlış tasavvur ederek elde edilmiştir. Bu yanlış tasavvur, eski klan ve kabile yaşamına inanılmaz bir vahşilik atfederek yarattığı gerçek vahşiliğin köklerini, doğuştan kötü gördüğü insanın ilk topluluk ilişkilerine dayandırmıştır. Oysa, yabanıl toplumlar, günümüz modern tarih anlayışının göstermeye çalıştığı anlamıyla ilkel ya da vahşi değildiler. O toplumların başvurduğu şiddet, bugünkü toplumda uygulanan şiddetin ne dozuyla ne de boyutlarıyla kıyaslanamayacak kadar sınırlıydı. Evet, onlar da bizim gibi, "kısasa kısas" yöntemini ve misilleme hakkını kullanıyorlardı, ama ritüellere boyun eğmek dışında öldürme edimleri hemen hemen hiç yoktu. Ayrıca, bizim gibi, toplu imha tekniklerine ve ahlâkına da sahip değillerdi. Önemli bir nokta da, uzmanlaşmış yargıç ve cellat ayrımına sahip olmayan ve şiddet tekelinin oluşmadığı o topluluklarda, tıpkı yargı gibi, suç da toplumun ortak sorumluluğundaydı. Örneğin, kan dökmüş birinin kanı dökülecekse eğer, kimse tek başına bu kararı yerine getirme arzusunu göstermiyordu. Yargıç ve cellat rolü topluluğun tüm üyelerine ait olan ortak bir sorumluluktu. Kimsenin infazcı olmak istemediği bu eski geleneğin, 19. yüzyıla kadar askeri infazlarda da varlığını sürdürdüğünü aktaran Kropotkin, çok çarpıcı bir örnek veriyor: "19. yüzyıl ortalarına kadar, on iki asker, içlerinden biri kurusıkı olan on iki tüfekle mahkûma ateş ediyorlardı. Askerler, hangi tüfeğin kurusıkı olduğunu bilmediğinden, her biri kendisinin katil olmadığını düşünerek vicdanını rahatlatabiliyordu."
Vahşi diye nitelediğimiz toplumların bizden çok daha derin bir adalet ve merhamet duygusuna sahip oldukları artık yeterince biliniyor. Bizde ise, bu duygu, geçmişten bugüne gelen süreçte "tarihsel gerçeklik ve zorunluluk" palavrasıyla yer değiştirdi.
Şiddet ve Özsavunma
Şiddettin karakteristik bir özelliği, daima pratik ilişkilerimizde akli ve felsefi gerçeklikten soyutlanarak, bütünüyle öfke ya da nefret gibi çok güçlü duygulara bürünmüş haliyle karşımıza çıkmasıdır. Olayların dışından ve tamamen düşünsel düzlemden baktığımızda, masumun özsavunmasıyla saldırganın imha eylemini aynı şiddet kavramı içinde ele alıp aklen reddedebiliriz. Yine bunun gibi, somut bir olay üzerinde ne kadar objektiflikle durursak duralım, onu akıl sınırlarımız içine aldığımız andan itibaren, yaşandığı zamandan, tezahür ettiği boyutlardan kopararak soyutlamış oluruz. ‹nsana dair her türlü etkileşim ve özgünlük, felsefi yargılarımızın gölgesinde kalır. Oysa, olay kendi gerçekliği içinde bambaşka boyutlarda seyreder. Kişiler, felsefi ve akli yargılarımızın birer nesnesi değil, birbirlerini etkileyen, belirleyen canlı birer varlıktırlar. ‹simleri, karşılıklı konumları, duyguları, ruhlarında ve tenlerinde hissettikleri acıları var. Dolayısıyla, adalet duygumuz da felsefi doğrularımız ve genellemelerimiz kadar gerekli ve geçerlidir. O nedenle, olayla karşı karşıya bir konumda, duygularımızla ve pratiğin içinden baktığımızda saldırı ile savunmayı kategorik olarak birbirinden ayırmaya başlarız; saldırı karşısında özsavunmayı meşru buluruz.
Vardığımız bu noktada, soruna açıklık getirmek bir yana, sorunun asıl burada başladığını görürüz. Özsavunma nedir, onun ilkesel temellerini nasıl belirleyeceğiz, sınırları nerede başlar ve nerede biter?
Yukarıda da belirttiğim gibi, şiddete kişisel bir sorun olarak baktığımız sürece, herhangi bir açmazla karşılaşmayız. Bize yönelecek bir saldırıya karşı nefs-i müdafaada bulunur, ya da karşı saldırıyla cevap veririz. Fakat sorun bununla bitmiyor. Özgürlük etiğini savunan bizler, yalnızca nefsimize karşı bir saldırıyı ayırt edici bir başlangıç noktası olarak alamayız. Çünkü saldırı, toplumsal asimetriyle birlikte başlamıştır. Sürekli şiddet anlamına gelen yönetim, güç kullanarak, yani ancak şiddete başvurarak milyonlarca insana boyun eğdirtebiliyor. Biçimi ne olursa olsun, her türlü yönetim, açık ya da gizli baskı ve zorbalık olmadan varlığını sürdüremez. Çok eski zamanlardan günümüze kadar aralıksız süren yönetim sistemi, dayandığı yasal ve hukuksal temelleri ve hükmetme "meşruiyeti"ni dünden devralmıştır. Genel anlamıyla yönetim ilkesinin sınırları, geçmişin tarihsel köklerine kadar uzanır. Öyleyse yönetim sistemine karşı meşru müdafaanın sınırları da tıpkı yönetim ilkesi gibi, geçmişin tarihsel ilişkileri içinde şekillenmiştir. Yoksa, siyasal zor’a dayanarak varlığını sürdüren yönetime karşı, meşru müdafaa -özsavunma- hakkı bugün icat edilip ortaya atılmış bir fikir değildir. Ancak, özsavunma hakkında, özellikle medyatik manipülasyonlarla yapılan çifte standartlara sık sık rastlarız. Örneğin, kıran kırana bir savaş sürecinden geçen Hindistan ve Vietnam kurtuluş mücadeleleri, Batılı kamuoyu vicdanında bile meşru müdafaa olarak kabul gördü. Yine bunun gibi, faşist güçleri durdurmak için başvurulan şiddet, genellikle meşru müdafaa olarak görülür. Ancak, devrim amacıyla doğrudan devlete ve iktidara karşı gelişen eylemler en az Filistin’in bağımsızlığı kadar meşru, çok daha adil ve ahlâki kaygı taşımalarına rağmen hemen hemen hiçbir koşulda meşru müdafaa olarak kabul görmüyor.
Bütün bunlardan farklı olarak anarşi, yönetim ilkesine karşıtlığı nedeniyle, yönetilmeye olduğu kadar yönetmeye de karşıdır. Yani; başkalarının bize uyguladığı Zor’a ne denli karşıysak, ne kadar güç sahibi olursak olalım başkalarına Zor uygulamaya da o denli karşıyız. Klasik anarşizm döneminin (Tolstoy ve Benjamin Tucker hariç) belli başlı anarşist simaları, şiddete şiddetle yanıt veren özsavunmayı meşru ve gerekli görmüşlerdir. Ancak, Malatesta’nın yaptığı gibi, bunun sınırlarını net olarak belirlemişlerdir: "Şiddet ancak kendini ve başkalarını şiddete karşı savunmak için zorunlu olduğunda haklı görülebilir. Zorunluluğun bittiği yerde suç başlar." Malatesta, "zorunluluğun bittiği yer"i, iktidarın ortadan kaldırıldığı özgürlükçü toplum olarak görür. Böyle bir toplumda hâlâ şiddet uygulanıyorsa artık o, kurumlaşmış, amaç haline gelmiş ve teröre dönüşmüş bir şiddettir.
Teröre Hayır
Elbette burada söz konusu olan, bizim kişisel olarak birim zamanda somut bir şiddete maruz kalıp kalmadığımız değildir. Başkasının acısını kendi acısı olarak gören bizler, özgürlüğün etik evrenini sahiplenen bizler, yönetim ilkesinin sürekli tahakkümüne karşı, sürekli meşru müdafaa halindeyiz. Dolayısıyla, bu anlatılanlardan çıkarılacak sonuç şu: Yönetim ilkesini, dayandığı her türlü toplumsal temelle birlikte yok etmek, özgürlük ilkesi gereğince kendiliğinden meşru bir haktır. Peki ama, bu hakkı hangi yol ve yöntemlerle uygulayacağız? Çünkü şunu da biliyoruz ki, şiddete dayalı bir eylem olan devrim, tasarladığı çizgide başarıyla ilerlese bile, şiddet eğilimini yok etmez, aksine onu daha da geliştirir, kurumlaştırır; kurumlaşmış şiddet ise terörden başka bir şey değildir.
Terör eylemine karşıyız. Çünkü, her şeyden önce, terör eylemi barbarlıktır; ve bu barbarlık asla özgürlükçü amacımız için bir araç olamaz; bizi karşıtımızla benzeştirir. Bu noktada bir soru akla gelecektir: Yönetimin, terör demek olan kurumlaşmış şiddetine şiddetle yanıt verdiğimiz özsavunma esnasında, özünde teröre başvurmuş olmuyor muyuz? Bu soruya açık ve net bir yanıt vermek bana pek olanaklı gibi görünmüyor. Çünkü, yaşam pratiği içinde olayların ardı ardına gelişimi çoğu zaman insanların (tarafların) kontrolünden çıkar. Böylesi zamanlarda niyet ile sonuç genellikle birbiriyle bağdaşmaz. Dolayısıyla, istenmediği halde terör ile şiddetin sınır çizgileri kimi zaman birbirine karışabilir. Ama, burada önemli olan bizim ilkesel tutumumuzdur. Biz ilkesel olarak terörü (rehin alma, kitlesel imha vb.) reddediyorsak; ilkesel olarak cezalandırmayı (suikast, misilleme hakkı vb.) reddediyorsak, ancak o zaman kitlesel öfke patlamalarının faciaya yol açtığı nadir olaylar fevrilikle açıklanabilir. Çünkü, doğrudan eylem şeklinde gelişen kendiliğinden şiddet ile örgütlü şiddet eylemi arasındaki fark, şiddet ile terör arasındaki nitelik farkı kadardır.
Anarşizmin bu konudaki hassasiyetine ilişkin önemli bir nokta ise, örgütlü şiddetin hiyerarşik ve örgütsel yapıları zorunlu kıldığıdır. Hiyerarşik bir yapı olmadan düzenli örgütlü şiddetten söz edilemez. Bu nedenlerden ötürü, anarşist etik ve ilkelerimize uygun olmak koşuluyla, etkiye tepki olarak kendiliğinden gelişen meşru müdafaa durumları dışındaki örgütlü şiddeti reddetmeliyiz. Bunun garantisi de, mücadele ve yaşam ilişkilerinde anti-otoriter ilkeyi hiçbir şekilde göz ardı etmemektir. Çünkü, çoğu zaman şu yanlış kanı oluşur: bir toplulukta tahakküm ve şiddet yok edilmişse o toplulukta otorite de yok olmuştur. Bu bütünüyle bir yanılgıdır; pek çok özgür cemaat ve grup ilişkilerinde şiddet ortadan kalktığı ya da tamamen nispi sınırlara çekildiği halde, hiyerarşik bir yapı ve ilişki olmasa da, bilgi, beceri ve tecrübe farklılığından doğan bir tür otorite hâlâ varlığını korur. Cemaati veya topluluğu açıktan açığa temsil eden bir liderin varlığına onay vermeyen özgürlükçü ahlâk, birçok "doğal önder"in boyvermesini engellemez, hatta onlara fırsat tanır. Ne yazık ki, bu tür durumlarda özgürlük adına konuşan doğal önderin keyfiliği ve sahip olduğu güç hiç sorgulanmaz. Anarşi, bir diktatörün yolunu da açacak kadar bireysel inisiyatifi teşvik ettiği için, doğal önderin hesap tanımayan keyfiliği, çoğu zaman diktatörün keyfiyet sınırlarına kadar varır. O nedenle, özgürlükçü de olsa kişilerüstü bir doğal önder en az diktatör kadar tehlikeli ve kötüdür. Hatta, tüzük kurallarına bağlı kalma zorunluluğu olan diktatöre oranla, otoritesini kişilerin gönüllü kabulüne dayandırdığı için, doğal önderin konumu daha da tehlikelidir. Şiddetin biricik edim haline geldiği koşullarda nerede ne yapacağı bilinmez; ve onu dizginleyecek bir mekanizma yoktur.
Şiddetsiz Eylem
Her türlü şiddet karşıtlığı, vicdanımızda rahatlıkla yer edinip ruhsal bütünlüğümüzü perçinler, etik kaygılarımızı harekete geçirerek bizi vicdanımızla baş başa bırakır. Felsefi bir ilke boyutlarıyla doğru olan bu düşünce, zulmün boyunduruğuna mahkûm edilmiş insanlığın mevcut durumu karşısında ne yazık ki çaresizdir. Çünkü, esin kaynağını öncelikle Hıristiyan ahlâkının "kötülüğe kötülükle karşılık vermeyeceksin" ilkesinden aldığı için, zulmün ve şiddetin hiçbir tezahürü karşısında bu ilkeyi ihlal etmez. Oysa, genel insanlık alemini bir yana bırakalım, bir tek insanın hayatı bile bütün ilkelerden daha önemlidir.
...Ağırlıklı olarak Tolstoy tarafından geliştirilen şiddet karşıtlığı, günümüzün anarşistleri için kolayca es geçilemeyeceği gibi, etkili bir kabul de görmüş durumda. Ancak, Tolstoy’un Hıristiyan anarşizmi olarak geliştirdiği bu düşünce, ‹sa’nın, Gabara Dağı’ndaki vaazına dayanıyordu. Tolstoy, Dağdaki Vaaz’ı Hıristiyanlığın özü olarak kabul ederken; Kilisenin, Hıristiyanlığı yozlaştırdığını, resmi bir kurum olarak cinayete ve devletin öteki suçlarına ortak olduğunu ileri sürerek, Kilisesiz, peygambersiz, ayinsiz, salt Dağdaki Vaaz’la sınırlı bir Hıristiyanlık öneriyordu. Tolstoy, Dağdaki Vaaz’ı çağımıza her ne kadar uyarlasa da bu düşüncenin belirleyici olan özünde, köleden itaat, efendiden de merhamet etmesi bekleniyordu. Elbette Tolstoy’un etkisini ve rolünü küçümsemiyorum. O, itaat kısmını bütünüyle itaatsizliğe dönüştürerek vicdanımıza yepyeni bir boyut ve bir derinlik kazandırdı. Rahatlıkla, Tolstoy anarşizmin vicdanıdır diyebilirim. Tolstoy’dan sonra, savaş koşullarını bir yana bırakırsak, şiddete başvurulan her yerde, onu mutlaka anarşist ahlâkın süzgecinden geçirme ihtiyacı ve sorumluluğu doğdu.
Meşru müdafaa hakkını da "kötülüğe kötülükle karşılık vermek" olarak gören Tolstoy, bütünüyle pasif direnişi, yani itaatsizliği önerir. Açık ki, pasif direniş, sistemin çeşitli aşırılıklarına ve daha çok da yaşam hakkına kast edildiği durumlarda ortaya koyduğu duyarlılığıyla bir mücadele tarzı haline gelmiştir. Oysa, hükmedilenlerin kendi kaderlerini belirleme özgürlüğüne ilişkin atacakları adım, daima pasif direnişin nötr tutumuyla karşılaşır. Çünkü o, hak ihlallerinde değişmez vicdani bir ölçü olarak şekillenmiştir. Dolayısıyla, mutlak barışçıldır.
Bu durumda başka bir seçenekle karşı karşıyayız: şiddetsiz eylemle propaganda! Ancak, anarşizmin eylemle propaganda dönemi, bilinen bir mücadele tarzını çağrıştırır. Bu tarz, silahlı başkaldırıdan, planlanmış örgütlü silahlı eyleme kadar çeşitli eylem biçimlerini bir mücadele tarzı olarak hayata geçirmişti. Şiddet, bu mücadele tarzının belirgin öğesiydi. Şimdi; iki noktaya müdahale edilmesi gerekiyor. Birincisi; klasik “eylemle propaganda” anlayışını, kaçınılmaz özsavunma dışında şiddetten arındıralım. ‹kincisi; şiddetten arındırdığımız bu eylemle propagandayı sivil itaatsizlikle karıştırmayalım. Çünkü, eylemle propaganda, statükonun korunmasını değil, toplumsal dönüşümü esas alır. Legal etkinlikle özdeş ve sınırlı değil, legalite ve yasal meşruiyeti daima zorlar. Yatıştırıcı, uzlaşmacı bir barışı değil, isyanı hedefler. Bu ayırt edici nitelikler şiddetsiz eylemle propagandayı sivil itaatsizlikten ayırırken, şiddetin temel bir öğe olarak reddedilmesi, onu klasik anarşizm dönemindeki pratiğinden de ayırır. Sonuç olarak; meşru isyan hakkımızı kullanırken, özsavunma durumları da dahil, şiddeti mutlaka ahlâk süzgecinden geçirmeliyiz. Toplumsal tasarımlarımıza ilişkin dönüştürücü eylemimizi ise şiddetten arındırmalıyız. Bu haliyle, sivil itaatsizlikle güç kullanmak arasında bir yerde durmuş oluyoruz. Bence bu kötü veya yanlış bir nokta değil. Genel olarak, şiddetten arınmış eylem tarzıyla mücadele etmek, doğru ve ahlâki bir tutumdur. Hayati ve kaçınılmaz olduğu yerde, tamamen özsavunma durumunda şiddete başvurmak, "dünya hali" gereğince başkasının bizi mecbur ettiği bir kötülüktür. Bu kötülükten nereye kadar kaçınacağız? Sabır taşının çatladığı yere kadar!
Gazi Bertal

GENDER: Kısa Film

2009-02-24T02:03:00.000-08:00

Amaç: Toplumsal cinsiyet rol kalıplarını sorgulamak

Uygulama: Grupta kısa bir film izlenir ve filmin ortasında film durdurulur. Filmin sonu grup tarafından yaratılır. Daha sonra grupta, neden böyle bir son seçildiğine dair konuşulur ve bu sondaki gender rolleri niye bu şekilde yapılandı diye sorgulanır.
Bu egzersiz aynı zamanda bir hikaye okunarak da yapılabilir.

Malzeme: Kısa film, film gösterimi için teknik malzeme.

GENDER: Kadın - Erkek Heykeli

2009-01-02T04:00:00.000-08:00

Amaç: Toplumsal cinsiyet rolleri üzerine beden kalıplarını sorgulamak.

Uygulama: Bir erkek ve bir kadın gönüllü katılımcıyla gerçekleştirilir. Kadın katılımcıdan bir sandalyeye örneğin bir kadın otobüste nasıl oturuyorsa öyle oturması istenir. Heykelin net bir ifade vermesi için pozisyon biraz abartılabilir. Erkek katılımcıdan ise ayakta rahat bir pozisyon alması istenir. Ortaya çıkan bu resim hafızalarda tutulur.
Daha sonra erkek katılımcıdan az önce kadın katılımcının oturduğu şekilde oturması istenir. Kadın katılımcıdan ise erkeğin pozisyonunu alması istenir. Bu pozisyonlar kafalardaki erkek ve kadın imajlarının birer sembolizasyonlarıdır. Pozisyonlar tamamlandıktan sonra bozmadan katılımcılara neler hissettikleri sorulur.
Gözlemci gruptan da ne gördüklerine dair yorumlar alınır ve istenirse nedenleri üzerine tartışmayla devam edilebilir.

Malzeme: Bir sandalye
Süre: 30 dakika

Bir 'GENDER' Egzersizi: 'Düzgün' erkek ve kadın olmak!

2008-12-19T08:59:00.000-08:00

Amaç: Toplumsal cinsiyet rolleri ve kalıpları, toplumsal baskı, hissettiklerimiz üzerine farkındalık yaratmak.
Uygulama: Kadınlar ve erkekler olmak üzere 2 grup olarak çalışılır. Her iki gruba da toplum tarafından nasıl erkek ve kadın olunacağı üzerine verilen toplumsal mesajları yazmaları istenir. Bunun için bu kalıpları sembolize edebilecek bir karton koli kullanılabilir ve mesajları bu kolinin üzerine yazmaları istenebilir. (ör: kadın sokakta sakız çiğnememelidir)
Bu bölüm tamamlandıktan sonra gruplara bu sefer 'bu kutudan çıkmak' istediklerinde - olmaları istenilen kadın-erkek olmayı reddettiklerinde onlara verilen / takılan isimleri yazmaları istenir.(ör: sakız çiğneyen kadın için 'hafif meşref' ).
Son olarak da bu isimler yazılırken hissedilenler grup içinde paylaşılır ve istenirse tartışmayla devam edilebilir.
Malzeme: 2 adet büyük karton koli
Süre: 1 saat

Bir 'Gender' Egzersizi: 10'da 10!

2008-12-19T08:41:00.000-08:00

Amaç: Grubun toplumsal cinsiyet eşitliği konusu hakkında ısınmalarını sağlamak.

Uygulama: Gruptan 10 kategori ismi vermelerini ve bu 10 kategori için 10 ünlü isim söylemeleri istenir. Ortaya çıkan listedeki erkek-kadın dengesi üzerine yorumlar paylaşılır. Grup olarak bu resmin nedenleri hakkında sohbet yapılabilir.

Malzeme: Duvar kağıdı ve markör
Süre: 45 dakika

EGZERSİZ: Şiddetle ilgili kişisel duygum

2008-12-10T02:30:00.000-08:00

Egzersizin amacı: Bu egzersizi şiddet üzerine çalışmaya başlayan bir grupta, katılımcıların kişisel olarak fiziksel şiddetle ilgili kişisel duygularını keşfetmede kullanılabilir. Kurban ve saldırgan rollerindeki duyguların ortaya çıkarılmasında da kullanılabilir.

Uygulama: Grup 2şerli gruplara bölünür ve daha sonra egzersize geçilir. Çalışma 3 adımda gerçekleştirilir ve her adım arasında iki kişi de yaşanılan durum üzerine duygularını hızlıca bir kağıda yazar.
İlk adımda partnerlardan biri diğerine vurmaya çalışır diğer kişi ise kaçar. Bunun için basit araçlar kullanılabilir. Örneğin süngerden veya gazete kağından yapılmış sopalar gibi. Hızlıca duygular kağıda aktarılır.
İkinci adımda yine kişi vurmaya çalışır ve diğeri bu sefer cevap verir. Yine duygular kağıda yazılır.
Üçüncü adımda ise yine kişi vurmaya çalışır ve bu aşamada diğer kişi yaratıcı bir tepki verir. Tekrar duygular kağıda yazılır.

Eşler rol değiştirerek 3 adımı tekrarlarlar.
Adımlar tamamlandığında büyük grupta paylaşım yapılır.

EGZERSİZ: "Düşüyorum"

2008-12-10T02:16:00.000-08:00

Grup serbest biçimde salonda dolaşır ve gruptan isteyen bir kişi "düşüyorum" diye seslenir ve grubun geri kalanları o kişi yere düşmeden yakalar ve sonra tekrar herkes dolaşmaya başlar. Sonra isteyen başka bir kişi "düşüyorum" dıyene kadar dolaşılır ve bu böyle bütün grup tamamlanıncaya kadar devam eder.

Egzersizin amacı, gruptaki bireyler arasi dayanışmayı arttırmak, grup olma duygusunu güçlendirmektir.

Siddetsiz bir dunya icin....

2008-08-17T03:33:00.000-07:00

ARTICLES - 4 : Why Nonviolence?

2008-04-10T06:44:00.000-07:00

Introduction to Nonviolence Theory and Strategy

Written in 1978 by Bob Irwin and Gordon Faison;

edited by David H. Albert

(Revised December 1983 by Bob Irwin)

(Scanned and adapted in 2001 by Peter Woodrow)

2001 Editorial Note: This article was first written in 1978 and revised in 1983. It was written,

therefore, before the triumph of the Solidarity movement in Poland, the toppling of the

Marcos regime in the Philippines, the fall of numerous communist regimes in Eastern Europe,

and the defense of the Yeltsin government in Russia—all through largely nonviolent means.

Why Nonviolence? Page 2

INTRODUCTION

In 1978, the state of the people’s movement against nuclear power and nuclear

weapons was already exciting and promising. The nationwide spread of groups using

nonviolent direct action had demonstrated how broad and deep was the opposition to

the entrenched and deadly pro-nuclear policies of our country’s ruling power

structure. Since 1978, the continuation of arms buildups has met with vastly

expanded public opposition in Europe, the U.S., Canada, Japan, Australia and New

Zealand.

Public awareness of the theory and practice of nonviolent action has also advanced.

Tens of thousands of people have experienced brief training for participation in

nonviolent action. Millions, in Poland, Bolivia, and elsewhere, have made gains

against or even overthrown oppressive regimes through nonviolent action. The awardwinning

film “Gandhi” has revived interest in one of the greatest pioneers of

nonviolent struggle. Some 110,000 copies of a newsprint tabloid version of this

document have been distributed and it has been reprinted in magazine, pamphlet, or

book form on at least three continents.

For many people, nonviolence remains mysterious, controversial, or both. This paper

provides a short introduction to nonviolent struggle and to some of its contemporary

applications, so as to help dispel some of the mystery and clarify the controversies.

Although in historical terms nonviolence is still comparatively young, it has already

proven to be a significant form of struggle. Its nature and potential deserve to be

better understood.

In the first part of this paper we survey the history, methods and varieties of

nonviolence. In the second part, we discuss its theory of power and dynamics, some

important cases of its use, and its future potential. In the last part we suggest answers

to some questions readers may have.

Within our severe limitations of space, we have said relatively little about nonviolent

personal philosophies. We have emphasized nonviolence as a technique lest we

otherwise seem to imply one must adopt such a philosophy before taking part in

nonviolent struggle. Such involvement can raise important questions of motivation

and values; we strongly encourage people to explore these further. There is much else

this paper has had to omit; please note the bibliography at the end for further reading.

The current renewal of interest in nonviolent tactics and strategies comes out of

popular struggles; we write as involved participants to increase the effectiveness of

these struggles. We urge all who read this paper to take part in study, training, and

nonviolent action, and to consider carefully how we all can contribute toward shaping

a more humane, more just society.

Why Nonviolence? Page 3

HISTORY, METHODS, AND VARIETIES OF NONVIOLENCE

Nonviolent action is a means of social struggle which has begun to be developed in a

conscious way only in the last several decades. It does not rely on the good will of the

opponent but instead is designed to work in the face of determined opposition or

violent repression. It is not limited to any race, nationality, social class, or gender and

has been used successfully in widely varying political circumstances.

Nonviolent action is not simply any method of action which is not violent. Broadly

speaking, it means taking action that goes beyond normal institutionalized political

methods (voting, lobbying, letter writing, verbal expression) without injuring

opponents. Nonviolent action, like war, is a means of waging conflict. It requires a

willingness to take risks and bear suffering without retaliation. On the most

fundamental level, it is a means by which people discover their social power.

Nonviolent action takes three main forms: 1) protest and persuasion, 2)

noncooperation, and 3) intervention.

The first category includes such activities as speechmaking, picketing, petitions, vigils,

street theater, marches, rallies, and teach-ins. When practiced under conditions of

governmental tolerance, these methods can be comparatively insignificant; when the

views expressed are unpopular or controversial, or go against government policy,

even the mildest of them may require great courage and can have a powerful impact.

The second category involves active noncooperation. In the face of institutional

injustice, people may refuse to act in ways which are considered “normal”— to work,

buy, or obey. This largest category of nonviolent action includes refusal to pay taxes,

withholding rent or utility payments, civil disobedience, draft resistance, fasting, and

more than fifty different kinds of boycotts and strikes. Non-cooperation can effectively

halt the normal functioning of society, depending on the type of action employed and

how widespread its use becomes.

Finally, there is nonviolent intervention, which can be defined as the active insertion

and disruptive presence of people in the usual processes of social institutions. This can

include sit-ins, occupations, obstructions of “business as usual” in offices, the streets,

or elsewhere, and creation of new social and economic institutions, including the

establishment of parallel governments which compete with the old order for

sovereignty. These methods tend both to pose a more direct and immediate challenge

than the other methods described earlier and to bring either a quicker success or

sharper repression.

These actions, taken from a list of nearly 200 methods compiled by researcher Gene

Sharp, are plainly in the mainstream of the contemporary world. Virtually everyone

has heard of these kinds of actions, and literally millions of people in the U.S. alone

have taken part in one or more of them.

But what is the relation of these diverse actions to “nonviolence”? Most people

involved in them do not believe in “nonviolence”— and what does it mean to

Why Nonviolence? Page 4

“believe in nonviolence”? What is the difference between “pacifism” and

“nonviolence”? In fact, there are several distinct types of principled nonviolence, and

failure to distinguish among them quickly leads to confusion.

Although religious teachers have often envisioned a world without violence or hatred,

this ideal has usually seemed to most to be unattainable. The first sizable groups in the

modern world who attempted to live their nonviolent ideals were small “non-resistant”

Christian sects, such as the Mennonites and Anabaptists, who in times of war refused

conscription into the army and bore punishments laid on them without resisting.

Otherwise such groups were generally law-abiding, desiring to be left to pursue

personal salvation. Where these groups still survive today, they may rarely use the

nonviolent methods mentioned above. A second, more worldly nonviolence, which

may be called “active reconciliation,” is subscribed to by many Quakers and

individual pacifists. They particularly aim to reconcile parties in conflict, to aid victims

of war and poverty, and to persuade by education and example rather than coercion.

Many programs of the Quaker American Friends Service Committee exemplify this

viewpoint, such as its aid and self-help programs and promotion of dialogue on

Middle East issues. Gene Sharp observes that “persons sharing the ‘active

reconciliation’ approach often prefer a rather quietist approach to social problems,

disliking anything akin to ‘agitation’ or ‘trouble.’ Some of them may thus oppose

nonviolent action (including strikes, boycotts, etc.) and even outspoken verbal

statements, believing such methods to be violent in spirit....” Such conservative views

are less prevalent among pacifists today than formerly; many from this tradition have

gone on to make major contributions to nonviolent action.

A third category of adherents of nonviolence can be called advocates of “moral

resistance.” Although advocating and engaging in education and projects promoting

human cooperation, they frequently lack an overall social analysis or comprehensive

program of social change. Nineteenth century Americans agitating for the abolition of

slavery were among the first to articulate “moral resistance.” Many activities of the civil

rights and anti-Vietnam War movements, such as sit-ins, marches, draft refusal,

blockage of ammunition shipments, and obstruction at induction centers, reflected this

outlook, shared by many individual pacifists.

These three varieties of nonviolence (or more properly, “pacifism”— the term

“nonviolence” did not come into use until the twentieth century) suffer from

significant limitations. There has been considerable growth in the methods that we

now call nonviolent. These means of struggle were invented in the context of some of

the major conflicts of the modern world—struggles for national independence (as in

the American colonies) and struggles between labor and capital. The notion of civil

disobedience and the value of nonviolent resistance were spread by writers like

Thoreau and Tolstoy. But pacifists had abolished neither war nor injustice. They

lacked a sufficiently powerful method of actively pursuing their goals, one that could

harness human courage, energy, idealism, and solidarity.

Why Nonviolence? Page 5

Gandhi’s Pioneering Contribution

The career of Mohandas Gandhi (1869-1948) marked a watershed in the

development of nonviolent struggle. In leading the struggle for Indian independence,

Gandhi was the first to combine a variety of tactics ac-cording to a strategic plan in a

campaign of explicitly nonviolent action, and the first to conduct a series of campaigns

toward long-term goals. Deeply religious, practical, and experimental in temperament,

Gandhi was a shrewd, tireless, and efficient organizer who united cheerfulness with

unshakable determination. He was not only a political strategist but a social visionary.

Gandhi’s nonviolence had three main elements: 1) self-improvement (the effort to

make oneself a better person), 2) “constructive program” (concrete work to create the

new social order aimed at), and 3) campaigns of resistance against evils that blocked

the way forward, such as the caste system and British colonial exploitation. Gandhi’s

success in linking mass action with nonviolent discipline showed the enormous social

power this form of struggle could generate. While his contribution was overwhelmingly

positive, it is also true that his experimental, unsystematic approach and personal

charisma make it difficult to disentangle those aspects of his approach peculiar to

Indian society, or which expressed his personal eccentricities, from those aspects of

nonviolent action of possible universal application.

It is through nonviolent direct action campaigns in the tradition of Gandhi that most

people in the U.S. have become aware of nonviolence and nonviolent methods. In

fact, despite the many violent aspects of American history of which we have become

increasingly aware in recent years, the U.S. has its own native tradition of

nonviolence. Staughton Lynd has noted that “America has more often been the

teacher than the student of the nonviolent ideal” (Nonviolence in America).

Nonviolent currents in American history (using “nonviolent” in the specific sense

rather than meaning anything “not violent”) include the following:

1. The use of methods which in retrospect we recognize as nonviolent. The

movement for women’s rights during the nineteenth century used civil disobedience,

tax refusal, and public demonstrations. Alice Paul’s Woman’s Party used the vigil and

hunger strike to exert pressure on behalf of women’s right to vote. During the Great

Depression of the 1930s, the sit-down strike was used as a way to force recognition of

workers’ rights. Less well known, but highly significant, was the plan of struggle called

the Continental Association, adopted in October, 1774. Delegates from the thirteen

colonies agreed on a program which included both economic boycotts

(nonconsumption, nonimportation, and nonexportation) and social boycotts and

other sanctions against those reluctant to comply. Their program was the major pre-

Gandhian campaign to include planned strategic phasing of the struggle.

2. The participation of adherents of nonviolence in important struggles.

Examples already mentioned include the struggle for the abolition of slavery, for

women’s suffrage, for the rights of labor, and for civil liberties. Many organizations and

institutions grew out of pacifist commitments, including Brookwood Labor College

(the first residential labor college in America), National Conference of Christians and

Jews, American Civil Liberties Union, American Committee on Africa, Society for

Social Responsibility in Science, and the Congress of Racial Equality. Many fought for

Why Nonviolence? Page 6

racial justice, others for admission of Jewish refugees during the 1930s. Opposition to

war and violence logically drew people to work actively against other kinds of

injustice. Although frequently undramatic, the work accomplished by such people has

contributed substantially to the betterment of society.

3. Actions and campaigns undertaken or directed by explicitly nonviolent

leadership. During World War II and shortly thereafter, militant pacifists succeeded in

ending racial segregation in prisons where they themselves were held, and took part in

the first “Freedom Rides” to desegregate interstate transportation. The most dramatic

nonviolent actions of the 1950s were several voyages into nuclear testing areas by

small vessels with pacifist crews. In a time when nuclear war seemed a fate humanity

was powerless to overcome, these actions gave expression to the widespread yearning

to act against the madness of testing and the arms race. Although in each case the

boats were prevented from reaching their destinations, the powerful symbolism of the

voyages succeeded in boosting the morale of the anti-nuclear movement, thus giving

a real impetus to the public sentiment which resulted in the 1963 test-ban treaty.

Nonviolent activists also provided inspiration through examples of courage and by

taking on personal responsibility for institutional injustice. Historians of the New Left

have noted that it consciously adopted issues, tactics, and moral postures from the

nonviolent tactics of personal witness and mass civil disobedience. But it was the

movement of Black people for civil rights and an end to racial oppression which

imprinted the idea of nonviolence on the American consciousness. The bus boycott in

Montgomery, Alabama, which began in December 1955, when Rosa Parks refused to

surrender her seat to a white passenger, grew to include an alternative transportation

system and ended with the desegregation of the entire bus system. An eloquent young

minister, Dr. Martin Luther King, Jr., attained national prominence as a spokesperson

in the struggle, demonstrating that nonviolence could win significant victories not only

in India but also in the U.S., despite racial violence and intimidation.

In 1960, a new wave of activity began when the first “sit-in” was undertaken by four

Black college students in Greensboro, North Carolina (one of whom had just been

reading a comic book about the Montgomery campaign issued by the pacifist

Fellowship of Reconciliation), who decided to fight the refusal of service at a local

lunch counter. The action spread rapidly and spurred a wave of related actions in

other places of public accommodation. Under the pressure of actions by many small

groups of activists whose demands were widely perceived as just, new court decisions

began to legitimize the changes for which people were struggling. As campaigns

continued in many places, loosely coordinated by such groups as the Southern

Christian Leadership Conference (SCLC) and the Student Nonviolent Coordinating

Committee (SNCC), resources would be shifted at times of crisis to certain cities that

became focal points, such as Birmingham in 1963 and Selma, Alabama, in 1965.

King’s important role as a spokesperson and moral symbol of the struggle has

frequently led to an underemphasis of the grassroots, decentralized nature of the

movement, whose heart was the decision by thousands of people to risk their security

and often their lives on behalf of the cause and to grow toward a greater fulfillment of

their own potential in pursuit of justice and human community.

Why Nonviolence? Page 7

The civil rights movement had enormous and lasting impact. It affected both Blacks

and whites through the legal and institutional changes it brought, and it also created a

body of people with a shared moral and political background from which they could

move on to challenge other injustices like the Vietnam War, imperialism, poverty, and

sexism. This achievement was often minimized by those who became increasingly

radicalized by their experience when they saw clearly how much more remained to be

done — that they were engaged in more correcting a flaw in an otherwise healthy

system. Those entering the movement for social change later sometimes took for

granted the gains which had been made at such cost. The death of Dr. King in 1968

during the Poor People’s Campaign, which had aimed to unite poor people of all

races around economic issues, was a critical blow to a movement beset by other

problems as it attempted to move forward. Although the civil rights movement and Dr.

King were moving into wider arenas, the experience can still serve as a reminder of

the limitations of a nonviolent movement focusing on a single issue, be it war or

racism, rather than aiming at the revolutionary transformation of the whole society.

“Pacifism is necessarily revolutionary,” wrote Paul Goodman in 1962. “We will not

have peace unless there is a profound change in social structure.” But this conclusion

has by no means been obvious to everyone — or, at least, most pacifists have shied

away from the size of the task it implies. Perhaps the chief pioneer of revolutionary

nonviolence in America was A. J. Muste (1885-1967: pronounced MUS-tee), whose

early position can be found in a 1928 article entitled “Pacifism and Class War.”

Muste, a minister who had lost his job for opposing World War I, had become an

important leader of labor struggles. He demanded of pacifists who were critical of the

violence in some labor actions that they recognize “the violence on which the present

system is based…. So long as we are not dealing honestly and adequately with this

ninety percent of our problem, there is something ludicrous, and perhaps hypocritical,

about our concern over the ten percent of violence employed by the rebels against

oppression.... In a world built on violence, one must be a revolutionary before one

can be a pacifist.” On such grounds, for a time he turned away from pacifism; he and

his followers played a major role in organizing the unemployed, and he was for a time

a highly regarded ally of the Trotskyist movement. But he became convinced through

experience of the inadequacy of Marxism-Leninism and sought a politics which would

be simultaneously revolutionary and nonviolent.

A concise expression of such a politics, surprisingly contemporary in tone, came in

1945 from the Committee for Non-Violent Revolution: “We favor decentralized,

democratic socialism guaranteeing worker-consumer control of industries, utilities, and

other economic enterprises. We believe that the workers themselves should take steps

to seize control of factories, mines, and shops…. We advocate such methods of group

resistance as demonstrations, strikes, organized civil disobedience, and underground

organization where necessary. We see nonviolence as a principle as well as a

technique. In all action we renounce the methods of punishing, hating or killing any

fellow human beings. We believe that nonviolence includes such methods as sit-down

strikes and seizure of plants. We believe that revolutionary changes can only occur

through direct action by the rank and file, and not by deals or reformist proposals….”

Why Nonviolence? Page 8

As a basis for organized political actions, such ideas at that time involved at most a few

dozen people. Yet through Liberation magazine, founded by Muste in 1956 with the

aid of the War Resisters League, and under the creative editorial care of Dave

Dellinger, Barbara Deming, Sidney Lens, Staughton Lynd, and others, a new

nonviolent, libertarian socialism began to develop. Muste and later Dellinger were

able, owing to their trustworthy reputations and principled independent radical stance,

to play key roles in the various coalitions of pacifist, left, and other elements

coordinating mass actions against the Vietnam war from 1965 onward.

Groups committed to fundamental social change arising from the experience of the

1960s and early 1970s continued many of the emphases of the earlier nonviolent

movements. They worked to change basic economic and social systems and strove to

change themselves to eliminate ways that personal behavior perpetuates sex, race,

class, and other oppressions. They rejected the Western conception of “the good life”

based on compulsive consuming in favor of a richer way of life grounded in higher

self-awareness, fun, and more social satisfactions — a way of life fully realizable for all

only through fundamental change. In addition, they espoused non-hierarchical

organization and consensus decision-making and sought better ways to “empower”

people through training programs (including group dynamics and peer counseling)

and workshops. Such political work included educational efforts to spread an analysis

of society, a vision of a better one, a strategy for getting from here to there and the

organizing of nonviolent campaigns as part of that strategy.

Why Nonviolence? Page 9

NONVIOLENCE: ITS THEORY, DYNAMICS, AND RELEVANCE TODAY

The Spreading of Nonviolent Struggle

Before discussing the theory and dynamics of nonviolent action, it is useful to consider

how the adoption of nonviolent direct action as a method of struggle often occurs.

Despite the important role adherents of some type of principled nonviolence often

play, most instances of mass nonviolent struggles are not initiated by them. “The

major advances in nonviolence have not come from people who have approached

nonviolence as an end in itself, but from persons who were passionately striving to

free themselves from social injustice” (Dave Dellinger, “The Future of Nonviolence”).

The typical structural conditions leading to resort to nonviolent struggle are that more

conventional political and legal channels appear blocked, yet people are unwilling to

abandon their goals, as was so clearly the case in the struggle against nuclear power.

Out of their own creativity or, more often, through hearing of or remembering events

that seem relevant, people discover a way to act.

This process, however, need not be spontaneous; it can be deliberately fostered. In a

1972 speech entitled “De-developing the U.S. Through Nonviolence,” Movement for

a New Society co-founder William Moyer proposed a strategy for a nationwide and

transnational movement against nuclear power. Rather than starting by forming a

national coalition of sponsoring groups (a process with several disadvantages detailed

in the article), “the campaign-movement approach encourages groups to organize

whatever local socio-dramas they believe to be creative and important. Small groups

begin small projects in different places, joining others only when interests coincide.

The key here is not the size of initial numbers, but the ability to organize a local

campaign with drama, crises, and other socio-dramatic elements. Even when all these

ingredients are present, however, there is no guarantee that a project will take off into

a full-fledged movement. The strategy of the campaign-movement approach to

nationwide efforts is that if enough independent socio-drama projects are begun, there

will soon be one which reaches a takeoff point, with much drama, crisis, publicity, and

interest.” This, of course, is precisely what happened in the world-wide struggle

against nuclear weapons and other social movements.

The Dynamics of Nonviolent Action

The conventional view of power is that it is something some people have and others

don’t. Power resides in soldiers, authority, ownership of wealth, and institutions. The

nonviolent theory of power is essentially different: rather than seeing power as

something possessed, it argues that power is a dynamic social relation. Power

depends on continuing obedience. When people refuse to obey rulers, the rulers’

power begins to crumble. This basic truth is in a sense obvious, yet it took the

dramatic historical episodes of Gandhi’s civil disobedience campaigns to begin to

establish a new model of power. In routine social life this truth is obscured, but events

like the overthrow of the former Shah of Iran or the oppressive regime in Bolivia in

1978 cannot be understood without it.

Why Nonviolence? Page 10

From the standpoint of the conventional view of power, heavily armed rulers hold all

the cards. They can arrest protesters or, in more extreme instances, have them shot.

But reality is more complex than that. Instead of merely two social actors being

involved — rulers and opposition — a whole range of intermediary forces are

potentially decisive. What if new protesters keep coming back? What if influential

social groups or individuals begin to condemn acts of brutality? What if troops, or

police, or their officers decide to disobey orders? The 1944 overthrows of dictators in

both Guatemala and El Salvador (described by George Lakey in Strategy for a Living

Revolution), and the overthrows of repressive regimes in Iran (1978-1979) and

Bolivia (1978) show that such events are historically possible.*

Sometimes nonviolent action is improvised in the heat of a crisis; other times it is

carefully planned. Certain dynamics remain the same in either case. For help in

understanding these dynamics. Gene Sharp’s later chapter titles in The Politics of

Nonviolent Action provide a convenient outline: laying the groundwork for nonviolent

action; challenge brings repression; solidarity and discipline to fight repression;

“political jujitsu”; and ways that success may be achieved.

In a planned nonviolent campaign, laying the groundwork is fundamentally important.

This means defining goals and objectives, choosing strategy and tactics, making

contingency plans, training, etc. Nonviolence is not magic; it is a way of mobilizing the

strength we have for maximum effectiveness.

Whether nonviolent action starts as a popular initiative to which authorities then react,

or is an improvised public response to an event, the outline above shows that the

initial “action and reaction” are only the beginning. Taking the case of a nuclear

power plant site occupation as an example, along with the leading actors who clash

with each other, there are also anti-nuclear activists who are not committing civil

disobedience but playing active support roles; potential participants who didn’t feel

enough urgency or sense of being needed to take part in the particular action; people

who would like to see an end to nuclear power but don’t plan to do anything about it;

people oblivious to the issue; people hostile to “environmentalists who delay needed

progress;” people who say “lawbreakers should be punished,” but will limit

themselves to griping; on down to utility executives, the governor’s staff, bank

presidents, etc. There are also police and perhaps National Guardspeople whose job it

is to counter the demonstrators, but whose personal attitudes may lie anywhere on

the spectrum. Figure 1 shows how activists seek to influence people with various viewpoints

along this spectrum.

The actions of the main social actors potentially affect all these people. The outbreak

of conflict draws attention to the issue. In an important respect the two sides are not

fighting each other directly, but also competing with each other for the allegiance and

support of third parties or “the general public.”

*Note comments above regarding the successful use of nonviolent action to bring down repressive

regimes in Poland, throughout Eastern Europe and the Philippines — all of which occurred subsequent

to the original writing of this paper.

Why Nonviolence? Page 11

To gain their desired result, agents of repression must make the activists lose their

solidarity and abandon their goals. If they maintain solidarity and discipline, repression

becomes ineffective. But solidarity alone does not bring success. That may come

through a kind of “political jujitsu,” in which the repressive efforts themselves tend to

shift the balance of power toward the nonviolent activists. People on the side of the

activists increase their level of involvement, while those allied with the oppressive

power may reduce their support or switch sides. Shifts of attitude are important as well

as shifts of behavior, because both sides adjust their actions according to how they

gauge their support.

Nonviolent action is not dependent on the opponent’s being repressive or making

mistakes. It is not stymied when the opponent is moderate and conciliatory. Most of

the methods mobilize political strength regardless of the opponent’s response.

This brings us to the question of how nonviolent action may attain its goals. Three

main ways have been identified: conversion, accommodation, and nonviolent

coercion. Conversion means that the opponent has a change of heart or mind and

comes to agree with and work toward the activists’ goal. At the top of the social

structure, this is fairly unlikely, but significant instances may occur: for example, Daniel

Ellsberg, who released the Pentagon Papers after being converted to opposition to the

Vietnam War; Bob Aldridge, who left his job as chief missile designer for the Trident

submarine in order to speak out against the gowing threat of nuclear catastrophe.

Figure 1: How nonviolent action works

Why Nonviolence? Page 12

At the other extreme is nonviolent coercion, where the activists have it directly in their

power to frustrate the opponent’s will. One example is the refusal by all workers to

work on a construction project which a union has declared unecological (Australia’s

“green bans”); another was the invention of the “search and avoid” missions by GIs in

Vietnam who did not want to risk their lives in an unpopular war. Most commonly the

outcome is determined by an intermediate process.

Accommodation means that the opponents give in, partly or completely, not because

they have changed their minds, and not because they are completely powerless,

but because it seems a lesser evil than any other alternative. It may be because

continuing the struggle at that point would probably mean further erosion of support.

Concessions may also be granted to halt the consciousness-raising process of struggle

which would lead people to discover how much power they really have.

Nonviolent struggle today [December 1983]

Although successful nonviolent struggle has become familiar in domestic politics, even

those with worldwide ramifications such as the struggle against nuclear power, in

today’s world major political violence (or preparation for using it) occurs

internationally. Can nonviolent action counter international aggression or serve to

liberate countries under the control of foreign-backed regimes? We have already

mentioned the nonviolent overthrow of U.S.-backed dictatorships in Central America,

in Iran, and in Bolivia. What about the Soviet sphere of influence? It is often assumed,

despite the significant and increasing evidence to the contrary, that nonviolence won’t

work against fascist or Communist regimes, or any regime willing to utilize ruthless

repression.

A careful look at Eastern Europe since World War II reveals something more than a

series of unsuccessful revolts. The nonviolent 1953 East German uprising took one

week to suppress. In Hungary in 1956, the general strike outlasted the armed

resistance by two months. In 1968-69, the Czechoslovakians, using nonviolent

resistance, preserved their reform regime for eight months after the Soviet invasion

aimed at replacing it with a more compliant one. And after sixteen months of

unprecedented gains that began in August, 1980, even a military coup and martial law

have been unable, as of this writing, to suppress Poland’s Solidarity movement

completely. Discernible here is the slow but steady historical development — through

improvisation, defeats, trial and error — of a new and powerful means of struggle. If,

for the first time, the methods and strategies of nonviolent action were systematically

developed and diffused throughout the world, is it not conceivable that human-kind

might within a few decades learn how to put a permanent end to the evils of

dictatorship?

Such a possibility must not remain unexplored. No one can be certain of the ultimate

limits of nonviolent struggle; what is certain is that they have not yet been reached, or

even really been approached.

Besides the relevance of nonviolence in the struggle against dictatorships, growing

recognition that the destructiveness of modern warfare makes successful military

Why Nonviolence? Page 13

defense against attack a doubtful proposition has led many countries to explore the

application of nonviolent struggle to national defense. “Civilian-based defense”—

prepared non-cooperation and defiance by a trained civilian population and its

institutions against invasion or internal takeovers — is now part of the platforms of at

least seven political parties in the Netherlands, Norway, and Denmark. In West

Germany, the Greens advocate “social defense,” and in Britain an “Alternative

Defense Commission” has won respectful attention for a book focused in part on this

policy. It should be clear from all this that the possibilities of nonviolent action in an

often violent and dangerous world order are only beginning to become apparent.

Why Nonviolence? Page 14

QUESTIONS AND ANSWERS CONCERNING NONVIOLENT ACTION

Q: It’s oppressive to force people who don’t believe in nonviolence to participate

in “nonviolence training” before taking part in direct action. Events should be

open to anyone who wants to participate. Besides, why all this middle-class

preoccupation with violence?

A: To be effective, any approach to social change has requirements. Because most

people fear and disapprove of violence, its occurrence undermines the dynamics that

win allies and make for success, and organizers have a responsibility to insist on

training and a common discipline to minimize its outbreak. Opponents consistently try

to “use” any violence to discredit activists and divert attention from the activists’

message. Experienced working-class organizers have long recognized this.

Q: Why do we need to inform our opponents of what we plan to do?

A: Being open about plans may seem odd in a serious struggle. Deception or secrecy

may seem to offer advantages. Nevertheless, openness is important for nonviolent

action. “That’s the big argument we had in the beginning,” recalls United

Farmworkers Union leader Cesar Chavez. “People were concerned that spies would

come in, but I said, ‘If there’s nothing to hide, it’s easier to work…’ It may hurt us

initially because the growers know ahead of time, but if it’s a good plan, there’s no

way that they can guard against it.

Secrecy results in inefficiency, authoritarianism, and mistrust simply because of the

need to cover up much of what is planned from our allies. Dependence on secrecy

opens a movement to disruption by planted provocateurs and informers. Secrecy thus

contributes to fears of betrayal; moves toward secrecy often come when a movement

is losing self-confidence and weaken it further, reducing its numbers and attracting

people of a furtive, conspiratorial disposition.

Equally important are the positive effects of openness. It is consistent with our purpose

of educating the public about issues, and with the kind of society we hope to build.

Openness creates a positive image in the public mind by showing that we consider our

actions legitimate and that we expect others to think so too (which encourages them

to take this view). Openness increases the morale and self-respect of participants: our

style contrasts sharply with the secrecy and high-handedness of our opponents.

Whatever the short-term picture, when all the pros and cons are weighed, long-term

effectiveness clearly requires openness.

One aspect of this deserves particular attention: relations with police and other

authorities. It can be argued that police are not impartial enforcers of justice but rather

agents of an unjust system whose authority should therefore not be respected.

“Working with” police by informing them of our plans is interpreted as making their

job easier, accepting their authority, and thus lending support to the system we should

be fighting. The first point is sound, but not the conclusions. Because police violence

in tense conflicts often results from fear and ignorance (though often it’s ordered from

Why Nonviolence? Page 15

above), it’s in our interests to have accurate communication. Secondly, although

agents of a system may sometimes symbolize and seem to embody it, they must not

be confused with the system itself or the real power structure. Police, however brutally

some behave, are also pawns who should be challenged to stop acting against their

own best interests. “Militant” hostility toward police is misplaced; the truly

transformative slogan is “Join us!”

Q: Isn’t it foolish to try to practice nonviolence before we have replaced all ill

will in our hearts with love?

A: Any choice has risks — including the evils of inaction. Gandhi frankly spoke of

“experiments.” Because behavior and attitudes influence each other, substituting

nonviolent struggle in place of violence or submission is progress toward a loving

world too distant to reach in one leap. “When understood as a requirement for

nonviolent action (rather than a helpful refinement), the demand for ‘love’ for people

who have done cruel things may turn people who are justifiably bitter and unable to

love their opponents toward violence as the technique most consistent with bitterness

and hatred” (Sharp, p. 635).

Q: Demanding nonviolent behavior from oppressed people toward their

oppressors is senseless and unfair! They need to act out their anger!

A: The logic and function of nonviolent discipline has already been discussed. As for

unfairness, if the oppressed could wish it away, they would no longer be oppressed.

There is no pain-free road to liberation. Given the inevitability of suffering, it is both

ennobling and pragmatic to present nonviolent discipline and suffering (as did Martin

Luther King, Jr.) as imperatives. “Acting out anger” in a way that costs a group allies is

a luxury serious movements cannot afford.

For women concerned that nonviolent struggle may set them up to be victims, it is

important to stress the assertiveness involved in nonviolent action. Feminist

theoretician Barbara Deming has written that “nonviolent actions are by their nature

androgynous. In them the two impulses that have long been treated as distinct,

‘masculine’ and ‘feminine,’ the impulse of self-assertion and the impulse of sympathy,

are clearly joined; the very genius of nonviolence, in fact, is that it demonstrates them

to be indivisible, and so restores human community: One asserts one’s rights as a

human being, but asserts them precisely with consideration for the other, asserts

them, that is, precisely as rights belonging to any person — mine and therefore yours,

yours and therefore mine.” Through nonviolent action women can mobilize power

without reinforcing the power of violent domination prevailing today.

Q: What about property destruction? Can it be nonviolent?

A: The risk in property destruction is that it moves toward the logic of violence. If we

are determined to destroy some piece of property, will we be willing to injure some

person who stands in our way? The dangers of property destruction are substantial. It

may provide a readier pretext for repression. It can be a way of slipping toward

violence, reflecting a loss of confidence in one’s chosen means and an inclination to

Why Nonviolence? Page 16

waffle between two contrary strategic choices. Such ambiguit violence by other

participants and prove fatal to success. Property destruction can, in certain

circumstances, be an effective tactic but must always be evaluated according to

whether it will be understood primarily as “a challenge in human terms by human

beings to other human beings” (Sharp, p. 610). Effective use of property destruction

is therefore only likely where haphazard and undisciplined destruction is avoided and

any destruction is completely open and subject to careful and deliberate control.

Q: We tried nonviolence, but it didn’t work.

A: “We tried nonviolence” often translates into “I’m frustrated and angry, and

violence is quicker anyway.” Usually it means that a group tried a few nonviolent

tactics without a strategy, or expected the opponent not to use violent repression

when challenged nonviolently and thus gave up when repression began It is important

to separate our feelings of desperation from our best thinking. Unrealistic hopes for a

quick “victory” impede the development of any kind of effective strategy. Nonviolent

struggle does not guarantee success any more than violent struggle does. It is crucial

to apply similar criteria when evaluating the effectiveness of these struggles, as is not

usually done. Failures of violent struggle are usually attributed to poor strategy,

insufficient materials, and bad morale. In contrast, the failure of a nonviolent struggle

is usually attributed to nonviolence, and not to the way the struggle was conducted.

Similarly, the value and importance of nonviolent successes are minimized, while

violent successes are exaggerated without their full costs being weighed. Given that

nonviolence is in what Dellinger calls the “Edison and Marconi”stage of development,

we are impressed by the frequency of “success” and are excited by the possibilities of

replacing essentially ad hoc tactics with more systematic and consciously militant

nonviolent strategies.

Why Nonviolence? Page 17

MAKALELER - 3: Nonviolence in TURKEY

2008-04-10T03:16:00.000-07:00

"nonviolence cannot be described as merely the absence of violence"

INTRODUCTION

We prepared this document as a summary view of the history of nonviolence in Turkey. While preparing the text, I felt the need to address, at least to some extent, Turkey's social structure in order to better explain the foundational, structural and developmental conditions of nonviolence here. Additionally, I tried to gather under one heading different political approaches towards nonviolence and the relationships built with those movements.

THE SITUATION IN TURKEY

In today’s Turkey, almost all of the social and political relations are constituted according to a culture of militarism and patriarchy, a phenomenon that is deeply rooted in complex social and historical factors. Furthermore, Turkey, with a violent history and a geography tainted by of sorts of?? (numerous?) wars and armed conflicts, has recently been going through a war based on ethnic discrimination. This war, officially called “war against terrorism,” is systematically legitimized and concealed from the public eye in such a way that any attempt to question or confront the militarist culture that sustains it is labeled as “treason.”

The people most affected by the negative consequences of violence are primarily women, children and elders, and also the religious, ethnic and political minorities. Violence is so internalized by all segments of society that it has become inherent in all the actions of individuals and institutions. Even the possibility of approaching the issues from alternative perspectives and considering different ways of resolving conflicts and problems becomes unthinkable. Unfortunately this is even true for groups and individuals who are directly affected by the violence and who normally question the present hierarchical culture from within a political discourse of freedom and equality.

Turkish society can be characterized by the presence of a strong and nearly omnipotent military with far reaching influence in all aspects of social life. This influence can be observed in the following examples:

Only after having done one’s military service, a man is regarded as a „real“ man.

The military determines the politics of the state via the National Security Council which has even disempowered a government in 1997 (the so called “post-modern” coup d’etat). The military also holds an important economic position of power by its holding company OYAK.

The Military is seen as guarantee of the republic itself by nearly all politicians and people.

The prevailing of men over women is only seen as a societal issue and problem by few people in the big cities.

Physical violence against subordinated, imprisoned and members of “your” family are a common, widely accepted and unquestioned part of daily life.

The army embodies the base for the Turkish nation’s pride: ‘We are all winners,’ is a widespread attitude emerging after the Ottoman Empire’s defeat in 1918 and the establishing of the republic by the army under Mustafa Kemal in 1923. This is reflected in the Kemalistic principles that are fundamental to the state, that are reflected in the Criminal Code and that require the maintenance of a big and powerful army.

The Kemalistic principles – including Turkish nationalism and the indivisibility of the nation – are interpreted as the impossibility of cultural, national, religious and (at least in human rights issues) also political plurality, debate or discord(disagreement?). This generates a repressive attitude and conduct by all organs of the state (legislative, executive and justice) as well as the mainstream mass media.

In short, we can see direct physical, structural, as well as cultural violence nearly everywhere we look and nearly at any moment.

The history of nonviolence starts early in the 90’s. After the1980 coup d’etat, new political activities were introduced with the establishment of human rights organizations by the left-wing.As in many fields, militarism and patriarchy had not been discussed in these organizations. War Resisters' Association was established in 1992]. Because of juridical interventions by the Turkish state, this association had to be re-founded and renamed as Izmir War Resisters’ Association. The term “nonviolence” was used for the first time in the principles of this association.

In the beginning, nonviolence didn’t make so much concrete sense for the people who were living under a violent culture. Within the association, it was always a discussion point for all members to find out practical ways of living nonviolence. This was really hard for the members who believes nonviolence because of lack of cultural experiences. While the discussions continued, members were trying to conduct practical experiments with nonviolence. For example during the imprisonment of Osman Murat Ulke who is a conscientious objector, we were training ourselves for a prison visit scenario. After many years, we experienced several fields of nonviolence. And as a small group we are still working on building a nonviolent culture. And I can say that we came a long way from our beginning point. For instance, at the beginning of discussions, no other groups or individuals approached us to discuss nonviolence, but today the issue has gained considerable interest. But I shouldn’t be so optimistic.

The association was closed in 2001 because its members were burnt out as a result of many hardships they suffered throughout.

POLITICAL ATTITUDES TOWARDS NONVIOLENCE

During the association original assets, the struggle was warm debate. On the one hand, our approach seemed to be very radical to the stated and this was true. On the other hand, they saw that we were not a belligerent group. In this sense our commitment to nonviolence put us in sharp contrast with radical (proviolent) leftist groups. Therefore, they never took our approach very seriously until we wanted to organize or produce something. The people who were involved with our nonviolent approach were mostly antimilitarist, anarchist and feminist activists. Our struggle with the state was never so “strong”.

Another reason for that was the radicalization of nonviolence by the state, by other political struggles and by the society in this culture of violence.

One of the important potential supporters of nonviolence could be leftist political groups. But their political attitude was one of pro-violence. They regarded nonviolence as weakness and ineffectiveness.

Perhaps the friendliest attitude came from the lgbt movement. But this movement was just in structuring process so, they just took nonviolent methods.

As far as political alliances go, the most fruitful interaction was the one we had with the women's movement. When we first began working on nonviolence, we formed a feminist and antimilitarist women's group called “Antimilitarist Feminists”. We tried to reach many women's groups to work together on nonviolence and antimilitarism. But their initial reactions were to deny our calls. In spite of this we reached many independent women. After some time, we started to hold trainings with women's organizations. This change in attitude was related to changes/transformation within the women's movement. Left groups’ pink collars were actively working in the movement but later on this scene changed. Because this feminist movement wanted to have their own way. Questioning of violence became a priority theme for the women and nonviolence seemed to be the answer out of these conflicts. And many women individually sought empowerment through alternatives ways. So, we had a strong cooperation with women and women's organizations.

The relationships forged with the Conscientous Objection (CO) movement are the strongest of all alliances formed with any political group so far. This is because the conscientious objection movement was initially built with the joint efforts of activists working on nonviolence in Turkey. Eventhough this partnership still continues, I believe the individualistic nature of the CO movement renders discussions of nonviolence ineffective. Although the CO movement in Turkey involves a total resistance (most objectors here happen to be total ojectors), an unequivocal attitude of nonviolence still cannot be expressed. One reason I see for this is the support of activists from the Kurdish movement and the leftist groups. Still, conscientous objection activities continue to be the most important areas where nonviolent practices can be realized.

Izmir Nonviolent Trainers Initiative

Our group first formed under Izmir War Resisters’ Association (IAWA) with the additional support of non-member individuals. After the closing of IAWA on December 2001, the group continued its activities with the name “Non-Violence Trainers Initiative”. From 2002 onwards we have developed a methodical approach consisting of three parts to promote and deliver non-violence trainings. Before the closure of the association, our work had been strongly supported and was improved and qualified by the assistance of two German trainers, who lived in Izmir for two years from 1998 to 2001.

In cooperation firstly with the House for Training and Encounter “Bildungs- und Begegnungsstätte Kurve Wustrow”, Germany, the first group of non-violent trainers were educated. Next there was an international training for trainers held in Foca, Turkey, in April 1996, which was organized including a new partner: the project “International Peace Work” of UMBRUCH’s predecessor, the DFG-VK Bildungswerk. The outcomes of which were documented both in Turkish and German. Since then, trainers have been doing trainings in Izmir as well as anywhere throughout the country – where-ever and when-ever a request is made. Recently, they have cooperated several times in the city of Diyarbakir, located in the south-eastern crisis region.

Today there are five trainers – four female and one male – who mostly work on a voluntary basis, only asking for travel expenses. In June 2006 a training for trainers with 20 participants form all over the country started. Yet, being forced to work for a living somewhere else interferes with their training work. Only one part-time working place for coordination, communication and qualification could be paid for on some occasions.

The aim of Izmir Trainers’ Group is to enhance and establish non-violent principles and structures as an alternative against militaristic, nationalistic, hierarchical and patriarchical ones.

In the field of public political activities, the Izmir Trainers’ Group started to work from its very beginning on topics of non-violence and conscientious objection. We organized demonstrations and seminars, applied legal means, looked for international cooperation and published brochures. A special problem of publishing is the Turkish political censorship: Several works of our group were confiscated by the police directly from the printing machine.

In the field of trainings the group worked with activists from extra-parliamentary groups , from human rights, women's and lgbt groups and from parties. Additionally, the group cooperated with the Human Rights Centre of the Izmir Lawyers’ Association to train lawyers and policemen about human rights issues.

In general, issues covered in our trainings include: creating non-hierarchical structures for grassroots and oppositional political work, consensus decision-making, discussion of militaristic structures within the society (starting from the family) and non-violent alternatives. The individual behaviours and actions of the participants are always the basic and central point of our workshops.

For our work, we reflected on theoretical analyses and practical experiences of non-violence and non-violent actions (starting with Thoreau and Ghandi and leading to today’s examples). We included reflections on anarchistic approaches to non-violence, on Augusto Boal’s Theater of the Oppressed and Gene Sharp’s strategies of non-violence.

Our group believes that it is possible to eliminate all kinds of inequalities, discrimination and thus violence and to develop non-violent actions and methods for social and political change. Therefore, with the principle “Non-violence is not an aspiration to be achieved in the future, but at the same time the very means to achieve such a goal” our group starts questioning everyday life practices that may seem to be “neutral”. For over ten years our group has been learning, practicing and teaching the means and methods of non-violence, an attitude towards life that we are now developing as a life principle.

According to the plan, in the first step, there is one day “introduction” for the diverse kinds of organizations working and for individual activists in the social and political arena who question violence within their agenda.

The second part consists of “issue-based trainings” which are conducted with the groups and individuals on particular topics they determine based on their needs (prejudices, conflict resolutions, communication, sexism, and such subjects).

The third part, is a one-week intensive “training for trainers” session with selected individuals who have taken part in the first two training sessions and who want to develop themselves into trainers.

Since 2002, we conducted the first and second parts of trainings with diverse groups[1] working with women, GLBT, and human rights, ecology, peace and anti-militarism in Izmir, Ankara, Antalya, Adana and Diyarbakır.

The individuals who participated in the trainings and want to be trainers were people who had already started questioning violence and had been trying to integrate non-violence methods within their institutions and their individual practices. However, these people mentioned their lack in information and experience on “non-violent action” or like in the KAMER example in Diyarbakır they need to learn developing non-violent solutions primarily for their fundamental activities (like honor killings, violence against women, etc). They need empowerment in their work and enhanced capacity on non-violence in order to create new solutions to the on-going problems. Having received an constantly increasing demand for a “train the trainers” training module, we have agreed that the third phase of the non-violence trainings would be useful to a great degree.

We are aware that it is impossible to cover all principles of non-violence in a one-week training. One of the solutions we found to this problem is to continue dialogue and seek possibilities for future meetings of supervision and feedback. Furthermore during the training, a network between the trainers all over Turkey will be formed and the operational principles of such a network will be established. This network of trainers approach would ensure the sustainability of our dialogue, continuing sharing of knowledge and experience among the practitioners of non-violence teachers(trainers?), and our collaborative dissemination of non-violence training both at local and national levels.

AIMS

Non- violence [training???]:

promotes self awareness about one's own prejudices

strengthens communication between individuals and groups by providing skills such as empathy, active listening, giving feedback and active participation in decision-making processes

promotes alternative non-violent ways of conflict-resolution that are inherent in the idea of human rights and democracy.

Our aims are:

improving and strengthening the culture of democracy and human rights by introducing the concept of non-violence.

questioning the culture of violence (which has a militaristic and patriarchal character in Turkey) in order to saw seeds of the culture of non-violence

raising awareness of and struggle with discrimination, in all walks of life??.

training trainers in order for them to work for these ends by gaining practical experience and increasing their capacity of training such that they can facilitate their own training groups during the one year period.

-Nonviolent Campaigns

Looking at examples of nonviolent campaigns in Turkey, we can say that these activities have not been organized in an entirely nonviolent way. While nonviolence was one of the fundamental principles, we must state that these organizations lacked some of the qualities of a truly nonviolent action, such as preparing for the event with prior nonviolence trainings. One of the longest winded campaigns in this regard was the Militourism Festival. This festival, held annually on May 15th (International Conscientous Objectors' Day), consisted of visiting prominent militarist symbols in various cities, organization of alternative events and declarations of conscientious objections Anothwe was the “We Are Facing It” Campaign. This campaign aimed at facing and coming to terms with the war that has been going on in Turkey; it was spread over the length of an entire year with major actions held every once in 3 months. The aim was to prevent people from ignoring this war with the use of nonviolent means such as street theatre.

Another nonviolent action was the “Rice Day.” This action was held in Ankara, the locus of official administration, and specifically in front of a military barracks. We gathered there in order to say “we exist, we are here.” As antimilitarists who subverted societal roles in our activities, we used the symbol of the Rice Day in order to enhance group solidarity and end our inivisibility. Apart from these major activities, smaller organizations and actions were also mobilized for short-term political intervention purposes.

Epilogue

Although we have often been marginalized throughout the short history of nonviolence in Turkey and could not be as effective as we would like to have been, we are on our way to further visibility thanks to the alliances forged with the women's and LGBTT movements here. This is further aided by the fact that conscientious objection began being discussed in the public arena. Increasing demands from different political groups for implementing nonviolence training and methods in their programs affirm this trend.

[1] Some of these groups are: KAMER working on women’s rights in Diyarbakır; KAOS-GL, a magazine and group working on GLBT rights; Amargi, Women’s Cooperative in Istanbul; Eğitim-Sen, teachers’ union in Antalya; Peace and Justice Commission activists in Izmir, and such.

MAKALELER - 2: Şiddeti dışlayan eylem; Sivil İtaatsizlik

2008-04-10T02:36:00.000-07:00

Gandhi; şiddet, yalan ve haksızlığı aynı şey olarak gördüğünden, zafere ulaşmanın tek yolunun, şiddete başvurmamak olduğunu savundu. Onun mücadele ilkesi, düşmanı mahvetmek değil; ama zaferi kazanmaktı.

Ülkemizdeki sorunların demokratik yollardan çözümü için insanlarımız sokaklara dökülürken, böylesi durumlarda dünyanın başka yerlerinde neler yapılmış olduğunu araştırma gereği duyduk. Konuyla ilgili pek çok örnekle karşılaştık; ama koşulların benzerliği nedeniyle, tarihe damgasını vurmuş üç liderin şahsında -Gandhi, Marcos, Mandela- yaşanan pratiği, üç gün boyunca aktaracağız.

Bugün, barış kampanyalarında en önemli yeri kaplayan sivil itaatsizliği ve bunun en önemli örneklerini ele alıyoruz. Nitekim bağımsız Hindistan'ın kurucusu Mahatma Gandhi'nin, yaşamı boyunca önderlik ettiği eylemler, -bir zamanlar üzerinde güneş batmayan- İngiliz İmparatorluğu'nu bile dize getirmeyi başarmıştı.

Yarınki konuğumuz, Zapatistaların Komutan Yardımcısı Marcos olacak. 1994 yılının ilk günlerinde başlattığı isyan ile ülkedeki 70 yıllık Kurumsal Parti iktidarını devirip, sorunun çözümü için adım atan Meksika Devlet Başkanı Vincente Fox'la görüşmek üzere başkent Mexico City'ye doğru iki haftalık bir yürüyüş düzenlemişti.

Güney Afrikalı lider Nelson Mandela'nın da uzun yıllar süren ada mahpusluğu ardından, ülkenin makus talihini değiştirmesi, tüm dünyada büyük sevinç yaratmıştı. Güney Afrika'nın ırkçı geçmişi, Afrika Ulusal Kongresi yapılanması, bir adada 27 yıl süren mahpusluk, "Mandela'yı Serbest Bırakın!" kampanyası ve Devlet Başkanlığı'na kadar giden özgürlük günlerini üçüncü gün ele alacağız.

Henry David Thoreau, 1846 yılında "kelle vergisi"ni ödemeyi kabul etmediği için bir geceliğine cezaevine girdi.

Thoreau, "kelle vergisi"ni ödemesini isteyen yerel polis Sam Staples'in bu isteğini yerine getirmedi. Thoreau, vergisini ödememesini "bir ilke sorunu" olarak açıklayarak, vergi ödeyerek köleci bir devletin işini kolaylaştırmak istemediğini belirtti. Yasaları uygulamak zorunda olduğunu anlatan Staples'e önerisi de şöyle oldu: "Olup bitenden hoşlanmıyorsan, istifa et!"

Thoreau'nun amacı, tutuklanarak içeri girmek ve böylece dikkatleri kölelik karşıtı harekete çekebilmekti.

Ancak bir gece cezaevinde kalan Thoreau'nun borcu, bir yakını tarafından ödendi ve Thoreau serbest bırakıldı. Thoreau'nun gelişmeler karşısındaki tavrı aslında değişmemişti. Vergi borcunu kendisi ödemediği için cezaevinde kalmasının hakkı olduğunu söyledi. Ancak "çıkmazsa, zorla çıkartılacağı" yanıtını alınca, mecburen dışarıya çıktı.

Thoreau, cezaevinden çıktıktan sonra, eylemlerini ve cezaevine giriş öyküsünü konferanslarla anlattı. Bu anlatılar, daha sonra "Resistance To Civil Government" (Sivil Hükümete Karşı Direniş) başlıklı bir manifestoya dönüştü. Bu manifesto, Türkçeye de, "Sivil İtaatsizlik" ismiyle çevrildi.

İtaatsizlik manifestosu
Thoreau, manifestosunda, "Şu söze bütün yüreğimle katılıyorum: En iyi yönetim, en az yönetendir. Ancak kendilerini 'yönetimin tümüyle ortadan kalkması için uğraşanlar' olarak isimlendirenlerden farklı olarak, yönetimin ortaya çıkmasını istiyorum" diyordu.

"Tek bir namuslu kişi Massachusetts eyaletinde köle kullanmayı bırakarak bu ortaklıktan çekilse, bu nedenle de cezaevine kapatılsa, Amerika'da köleliğin kaldırılmasıyla sonuçlanır bu; çünkü ilk girişimin belirsiz olup olmamasının önemi yoktur. Herhangi birini haksız yere cezaevine tıkan bir yönetim de, doğru kişinin bulunması gereken yer de, bir cezaevidir...

Bütün doğru insanları cezaevinde tutmak ya da köleliği kaldırmak seçenekleri söz konusu olursa, devlet hangisini seçeceği konusunda duraksamayacaktır."

"Kendimi, şöyle bir devlet düşleyerek avutuyorum: Sonunda bütün insanlara karşı doğru olmayı gözeten, bireye sanki komşusuymuş gibi davranan bir devlet! Bu tür meyveler veren, bu meyvelerin olabildiğince çabuk olgunlaşıp dökülmeleri uğruna sıkıntı çeken bir devlet! Böylesi bir oluşum, daha yetkin, daha parlak bir devletin yolunu açacaktır. Gel gelelim böylesi henüz ortalıkta yok."

Nasıl olmalı?
Bir eylemi sivil itaatsizlik olarak nitelememize yol açan unsurlar şöyle sıralanabilir:

1- Şiddetten Arınmışlık:
Şiddet, sivil itaatsizlikle kesinlikle bağdaşmaz. Kişilere (veya geniş anlamda canlılara) ya da eşyaya bilinçli olarak zarar vermeyi hedefleyen, dolayısıyla şiddet içeren bir eylem, sivil itaatsizlik kavramı dışında kalmaktadır. Bu anlamda, sivil itaatsizlikte eyleme katılanlar, şiddet uygulamaktansa, şiddete maruz kalmayı tercih eden bir bilinç düzeyindedir.

2- Evrensel Kabul Gören Hukuksal Değerler ve Toplumsal Etik Yoluyla Motivasyon:
Sivil itaatsizlik, üzerinde uzlaşılmış, bir çoğu uluslararası metinlerde kabul görmüş evrensel hukuki değerlerin (temel hak ve özgürlükler, çevre, hayvan hakları gibi) ve/veya toplumsal etiğin ilkelerinin ihlal edildiği kaygısıyla harekete geçmeyi gerektirir. Buna bağlı olarak, kişisel menfaat hedefli eylemler, kavramın dışında kalır.

3- Yaptırıma Katlanma:
Sivil itaatsizlik olarak nitelenebilecek bir eyleme katılanlar, bu protesto eylemiyle ihlal ettikleri yasanın yaptırımlarına katlanmakta; bunu göze almakta. Yaptırımlara katlanma, "hukuksal düzene" duyulan bağlılık ve güvenin bir göstergesidir. Zira hedef, hukuksal düzeni dışlayan bir toplumsal yapı (bir tür anarşizm) değil, içeriği evrensel ve etik değerlere göre belirlenmiş bir hukuksal düzendir. Bu nedenle, sivil itaatsizlik oluşturan eylemlerde yaygın bir biçimde görülen "tutuklanma," eylemi destekleyen bir öğe olarak algılanmakta.

4- Yasaya Aykırılık:
Sivil itaatsizlik eylemiyle, yukarıda sözü edilen evrensel ve üstün değerlere dikkat çekme kaygısıyla yasa, bilinçli olarak çiğnenmekte.

5- Aleniyet (Kamuya Açıklık):
Sivil itaatsizliğin bir protesto eylemi olması, onun kamuya açık olmasını zorunlu kılar. Kamuya açıklık, eylemin amacıyla bağdaştığı ölçüde, önceden haber vermeyi, katılıma açık olmayı ve eylemcilerin kendilerini ve kimliklerini saklama kaygısı taşımamalarını içerir.

Danimarkalılar'ın başarısı
II. Dünya Savaşı sırasında Nazilerce işgal edilen Danimarka'da, Naziler, Yahudileri kolaylıkla ayırt edebilmek için arkasında altı uçlu sarı yıldız bulunan giysiler giymeye mecbur etti. Danimarka halkı, Yahudilere karşı çıkarılan bu yasayı kabullenmedi. Aralarında kralın da bulunduğu hemen herkes, sırtı sarı yıldızlı giysilerle çıktı sokağa. Danimarka halkının bu tavrı, Yahudilerin tanınmasını da imkansızlaştırdı. Naziler, hareketin lideri olarak gördükleri Danimarka kralını gözetimleri altında tutabilmek için onun çok hasta olduğunu açıklayıp, saraya hapsettiler. Ancak Danimarka halkı, ülkenin hemen her yerindeki çiçekçilere gidip, krala gönderilmek üzere buketler hazırlattılar.

Kısa sürede günlük hayat işlemez duruma geldi. Sonuçta, çiçek taşıdıkları için insanları tutuklayamayan Nazi yönetimi, kralın aniden iyileştiğini bildirmek zorunda kaldı.

Mahatma Gandhi
Hint halkı tarafından "Mahatma" (Büyük Ruh) olarak anılan Mohandas Karamşand Gandhi (1869-1948), içinde olduğu sosyal yapının yasaklamasına karşın, İngiltere'de hukuk öğrenimi yaptı. Afrika'da, 150 bin Hintli'nin esir hayatı yaşadığını gördü. Güney Afrika'da avukatlık yapmaya başlayarak, oradaki Hint topluluğunun daha iyi bir hayat yaşaması için çaba sarfetti. Onları bir araya getirerek, kansız bir zafere ulaştı.

Gandhi, 1915 yılında Hindistan'a döndü. Hindistan, İngiltere'den özgürlüğünü kazanabilme vaadi karşılığında, I. Dünya Savaşı'nda İngiltere'ye 985 bin asker vermişti. Buna rağmen, savaşın bitişiyle verilen sözler unutuldu, özgürlükler daha da kısıtlandı. 1919 yılında Gandhi, bağımsızlık hareketinin başına geçti.

Artık kan dökülmeyecek, ama ülke bağımsızlığa ulaşacaktı. Her türlü faaliyet durduruldu. El sanatlarına dayanan ürünlerin üretilip, satılması için çalıştı.

Gandhi'nin de aralarında olduğu birçok kişi hapse atıldı. 1924'te ağır bir şekilde hastalandı ve hapisten çıkarıldı.

Geleceğin devlet başkanı olacak Nehru'nun da aralarında bulunduğu gençleri destekledi, genel boykotu tekrar başlattı. İşgalciler tarafından yeniden tutuklandı. Bir süre sonra hapisten çıkarıldı, tekrar özgürlük mücadelesine devam etti. 1930'lu ve 40'lı yıllarda yeniden tutuklanarak hapse atıldı; ama ilke ve hedefinden vazgeçmedi. İngiltere, Hindistan'a özerklik verdi, ancak 1947'de Gandhi, halkına gerçek bağımsızlığı kazandırdı.

Gandhi, şiddet, yalan ve haksızlığı aynı şey olarak gördüğünden, zafere ulaşmanın tek yolunun, şiddete başvurmamak olduğunu savundu. Onun mücadele ilkesi, düşmanı mahvetmek değil; ama zaferi kazanmaktı.

ABD'den iki örnek
Amerika Birleşik Devletleri'nde, ırkçılık karşıtları, ırk ayrımı gözeten dükkanlardan alışveriş yapmıyor, bu tip otobüslere binmiyordu.

1960'ların sonuna doğru Amerikan yönetimi, Dünya Ağır Siklet Boks Şampiyonu Muhammed Ali'yi Vietnam'a karşı savaşa sürmek isteyince, efsanevi boksörün şu sözleri çok büyük yankı bulmuştu: "Hiçbir Vietkonglu bana zenci demedi. Bu yüzden onlarla benim bir alıp veremediğim yok. "Bu çıkışıyla birlikte, asker kaçağı durumuna düşmesine ve şampiyonluğunun geri alınmasına rağmen Muhammed Ali, bir kez olsun geri adım atmayarak, inançlarının arkasında durmayı tercih ediyordu.

Hüseyin Aykol

MAKALELER - 1: Şiddetsizliğin Küreselleştirilmesi

2008-04-09T04:00:00.000-07:00

Küresel barış ve adalet hareketinin şiddetsiz stratejisi için bir çağrı:

Stellan Vinthagen
Sosyal değişimin tarihi bir dönemini yaşıyoruz. Ekonomi, devlet rejimleri ve savaşlar küreselleşirken, hareketlerin sosyal güçleri de küreselleşiyor. En az 15 milyon kişi, dünya çapında 2003 Irak savaşına karşı gösterilere katıldı. Dünya Sosyal Forumu'ndaki "hareketlerin küresel hareketi" birlikteliği, en son Brezilya'dan 150000 katılımla büyümeye devam ediyor. Bu küresel barış&adalet hareketi daha önceki stratejilendirmede, ulusal partilerin ve seçimlerin, silahlı mücadeleyle devrimin reformuna karar vermişti ve şimdi de sosyal değişim için şiddetsiz strateji araştırmakta.

Çifte problem
Prag'ın (Dünya Bankası ile), Gothenburg'un (BM ile) veya Cenova'nın (G8 ile) karşı karşıya gelmeleri gibi küresel karşılaşmalar, tutarlı bir strateji eksikliğini sergilemekteydi: şiddetli ayaklanmalar ve etkisiz şiddetsiz direniş. Bunlar ve diğer protestolar ayrıca etkili şiddetsiz eylemlilik ve küresel güçlerle yeni, tutarlı şiddetsiz strateji organize etmede başarısız oldular. Bu çifte problem, hareket içindeki şiddetsizlik becerisinin eksikliği problemini doğurdu. Şiddetsizlik teori bilgisine ve eylem pratiğine sahip çok az insan hareket içinde organizasyon görevine katılmıştı. (ABD'de bazı istisnalar ile)

Şu açıktır ki bu küresel hareket, basit bir seferberliğin spontan bir şekilde patlak vermesi değildir. DSF (Dünya Sosyal Forumu) belirgin olarak, silahsız ve seçmensiz politikalar araştırmaktadır (www.forumsocialmundial.org alanından DSF beyannamesini inceleyebilirsiniz) -- bir tür "şiddetsiz sosyal direniş" -- gerçekten ne anlama geldiğinin taslağını belirlemeden. Hiçbir şiddetsiz strateji benimsenmediğinden bu yana kadar, devam eden bir tartışma küresel meydan okuyuşlardan uzaklaşma üzerineydi. Meydan okuyuşlar, ? alternatifleri görünür kılma ve yerel direniş yaratma isteğiyle -- üretici olmayan ve günümüz dünya düzeninin logolarına (Bush, WTO, G8, vb.) sembolik vuruşları çok fazla olan bir şekilde gözükmekteler. Yapısal alternatiflere yapılan vurgu çok iyi ? Gandhi'nin önerdiği şiddetsizlik strateji türü temel bölümlerden biri ? fakat problem daha çok direniş yaklaşımındaki eksiklik.

Benim anlayışıma göre, şu an ki küresel hareket, politika ve sosyal değişim söylemleri için şiddetsiz direniş stratejileri benimsemeye hazır bir hareket. Şiddetsizlik dili halihazırda sayısız workshopta, deklerasyonlarda ve örgütlerde mevcut : ilgi grupları, itaatsizlik, barışçıl, dialoğa açık vb. WRI gibi örgütler şiddetsizlik stratejisini yaymak için potansiyele sahipler. Bununla birlikte sadece küresel hareketin şiddetsizlik stratejine sahip olmaması değil, bizim gibi şiddetsizlik çalışmaları yapanlar da şiddetsizliğin küresel bilgisine yeterince sahip değiller. Dolayısıyla şiddetsiz direnişin küresel repartuvarını küresel adalet ve barış hareketi ile birlikte geliştirmemiz gerek. Bu, şiddetsiz aktivistler ve uzmanları için geçmiş deneyimlerinden yeni şeyler geliştirme uğraşısıdır.

Geleneksel politikaları aşmak
Hareketlerin hareketi, yerel/küresel seviyelerdeki politikaları ve politikaların fikirlerini (örn. militarizm, ekonomi, kültürel veya çevresel v.b.) veya konuları ( örn. nükleer silahlar, askere alma, genetik olarak oynanmış ekinler ve tarımcılık veya günümüz dünya sistemlerinin kötü şekilde etkilediği binlerce konu) belirli alanlarda sınırlandırmaya çalışıyor. Bu hareket sosyal hayatın heterojenliği ve bu hayatın korunmasında farklı taktiklerin ihtiyacını taşıyan bir harekettir. Şiddetsiz direniş için bunun ne anlama geldiğini kavramak zor ama faklı bir şey olduğu açık. Çok sayıdaki içeriği ve ihtiyaçları karşılayacak, çok yönlü bir strateji yapı-çalışmasına ihtiyacımız var.

Geleneksel olarak iktidar eleştirisi yaklaşımları ( feminizm veya anarşizm gibi) ve şiddetsiz direniş, "başlıca muhalefet politikaları"na çok marjinal kalıyorlardı fakat bu durum bugün, böyle devam etmek zorunda değil. Değişimi yaratmak için, sadece baskı ve şiddettin her türünün eleştirel yaklaşımlarını oluşturmak değil, tarihsel deneyimlerin pratik araçlarına da büyük ölçüde sahip olmaya ihtiyacımız var. Benim değişmez/sabit inancım, küresel hareketlerin, alışılmış politik geleneklere kapsamlı bir alternatif seçeneği önermesi gerektiğidir. Eğer beklenen küresel karşılaşma mücadeleleri, şiddetsiz hareketlerin tarihi deneyimleri üzerine oturtulmazsa, bu narin hareketlerin hareketinin daha az etkili olmasına ve seferberlik momentumunu ve kalıcı değişimi yaratma kapasitesini kaybetmesine yol açacaktır.

Ne yapmayı amaçlıyoruz: Uluslararası Savaş Karşıtları (WRI), şiddetsiz direniş antrenörlerini, uzmanları, aktivistleri ve organizatörleri; şiddetsiz direniş stratejilerini küresel networklere adapte etmeyi birlikte araştırmak adına "Şiddetsizliğin Küreselleştirilmesi" konferansına katılmaya davet ediyor. Biraz konuşulmaya başlanmış bu devasa meseleye nasıl gidebileceğimizin cevaplarına sahip olduğumuzu düşünmüyoruz ama tarihin bize göstermiş olduğu gibi denemek zorunda olduğumuzu biliyoruz.

En önemli mesele; antrenman biçimleri, stratejileri, örgütlenme biçimleri ve eylem biçimleri gibi varolan şiddetsizlik bilgilerinin (ör. Bizim şiddetsizlik repartuvarımız) tanınması ve küresel koşullara uyarlanması/geliştirilmesi gerekliliğidir. Özel olarak ihtiyaç olan neyin geliştirilmesi gerektiği net değil fakat yeni bir durumun içinde olduğumuzu anlamalıyız. Küresel hareketler yeni durumun ne olduğunu anlamamıza yardımcı olacaktır, umut ediyoruz ki sonrasında biz de öğrenip hareketlerin hareketinin sadece günümüz dünyasıyla mücadelesini değil etkili değişimini de sağlamak için şiddetsiz strateji anlayışımızla katkıda bulunabileceğiz. Başka şiddetsiz bir dünya mümkün!

Stellan Vinthagen, WRI Triennial Komitesi, ve Barış & Kalkınma Araştırmaları Bölümü Göeborg Üniversitesi, İsveç

stellan.vinthagen@padrigu.gu.se

Bu yazı, WRI tarafından basılan, Temmuz 2006 Almanya'da yapılacak olan Uluslararası Triennal Konferansı'na öncü olan bir dizi yazının çok kısa bir versiyonudur. Yazının orijinal versiyonu için (http://wri-irg.org/tri2006/en/news/msg00001.html adresini ziyaret edin). Çağdaş politikalar ve küresel adalet ve barış hareketi içinde şiddetsiz strateji geliştirmede ayrıntılı eylem planı için küreselleşmenin sonuçları üzerine yapılan analizi okuyabilirsiniz.

ANTRENÖRLERE: Örnek Program (konsensus)

2007-10-13T10:26:00.000-07:00

10:00 HOŞGELDİNİZ

10:15 TANIŞMA 30’
Hava durumu 15’
Tanışma Oyunu 10’

10:45 KONTRAT 15’

11:00 BEYİN FIRTINASI 15’
Karar alma süreçlerinde yaşadığınız sorunlar

11:15 KONSENSUS 30’
Sunum:
-Konsensus nedir? Şiddetsiz bir araç olarak konsensus..
-Konsensusun aşamaları
-Konsensusta roller
-Konsensus Çeşitleri

11:45 1-2-4-8 EGZERSİZİ 60’
Sizin için vazgeçilmez üç şey?
Grup sunumları
Değerlendirme

12:45 ARA 15’

13:00 SENARYO EGZERSİZİ 60’
Senaryonun anlatılması
İki gruba ayrılma
Uygulama
(kolaylaştırıcılar konuşma haritası çıkarır)
Grup temsilcilerinin sunumları
Değerlendirme
Kolaylaştırıcıların harita sunumu ve değerlendirmeleri

14:00 GENEL DEĞERLENDİRME 15’
Bugün sizin için nasıl geçti?
Grupla paylaşmak istediğiniz bir şey var mı?
Bugünden size kalan ne oldu?

14:15 OYUN 15’
Kördüğüm

14:30 BİTTİ

ANTRENÖRLERE: Oyunlar

2007-10-11T11:40:00.000-07:00

OYUNLAR
Oyunları çoğunlukla rahatlamayı sağlamak, düşen grup enerjisini yerine getirmek, ele alınacak konuya bir geçim sağlamak ve kapanışı eğlenceli bir şekilde yapmak için kullanıyoruz. Ancak kimi oyunlar aynı zamanda bir egzersiz olarak da değerlendirilebilir. Sık kullandığımız oyunları mümkün olduğunca sınıflamaya çalıştık. Ancak burada yazılanların dışında, farklı veya yeni oyunlar geliştirmek ya da buradakileri değiştirerek de kullanmak mümkün.

TANIŞMA OYUNLARI
1) İSİM OYUNU
AMAÇ: Grup içinde tanışmıyor olanların birbirlerinin iç dünyası ile ilgili ön bilgi edinmesinin yanı sıra yine tanışmıyor olmaktan kaynaklı, eğer varsa ilk gerilimlerin ortadan kaldırılması.
UYGULAMA: Katılımcılar daire şeklinde otururlar. Ortaya katılımcı sayısından daha fazla olan kartpostallar dağınık şekilde bırakılır. Her katılımcı istediği bir kartpostalı seçer. Ya çifter çifter ya dörder dörder ya da iki büyük grup halinde gruplar oluşturulur ve her katılımcı neden o kartpostalı seçtiğini gruba anlatır. Ardından büyük gruba geçilir ve her katılımcı seçtiği kartpostalın kendisine ne ifade ettiğini özet halinde anlatır.
MALZEME: Çeşitli kartpostallar.
SÜRE: Küçük gruplar da dahil olmak üzere 30 dakika.

2) TİPİK HAREKET
AMAÇ: Antrenmanların başında tanışmak ve katılımcıların isimlerini öğrenmek için oynanır
UYGULAMA: Grup bir daire oluşturur. Bir kişi önce adını söyler ve tipik bir hareketini gösterir. Örneğin; “benim adım Ali ve düşünürken alnımı ovuştururum.” Sol yanında duran, önce Ali’nin adını söyler ve yaptığı hareketi gösterir, sonra kendi adını ve tipik hareketini gösterir. Her katılımcı kendisinden öncekilerin adını ve hareketlerini yapmalı ve en son kendi adını söylemeli ve hareketini göstermelidir.
MALZEME: Yok
SÜRE: 20 dakika

3) TOPLARLA İSİM OYUNU
AMAÇ: Tanışma ve grup içinde varsa gerilimi azaltmak
UYGULAMA: Grup bir daire oluşturur. Önce tek topla başlanır. Top kimin elindeyse oyunu o başlatır. Elindeki topu gruptan birine atarken adını söyler. Herkese top gelip, bir başkasına attığında, top son kişiden oyunu başlatana atılır. Böylece ilk tur bitmiş olur. Bir kaç kez top, aynı sırayla aynı kişilere atıldıktan sonra ikinci top devreye girer. İkinci top grup içinde ters yönde yani sondan başa doğru atılır. Ya da üçüncü bir top daha kullanılır ve ilk iki top aynı yönde dolaşırken üçüncü top ters yönde atılır. Hedef topların yere düşürülmeden, isim ve kişi sırası değişmeden oyuna devam edebilmektir.
MALZEME: Orta büyüklükte iki-üç top.
SÜRE: 20 dakika

4) ATOM OYUNU
AMAÇ: Katılımcıların birbirlerini daha iyi tanımalarını olanaklı kılmak.
UYGULAMA: Bir müzik eşliğinde herkes mekanda dolaşır ya da dans eder. Belli bir süre sonunda müzik kesilir ve yönlendirici bir sayı söyler. Katılımcılar söylenen sayıya göre grup oluştururlar. (Mümkün olduğunca küçük gruplar oluşturmak yararlı olur. Örneğin üç, beş, iki, ...vb.) Önceden belirlenen soru söylendikten sonra, belirlenen süre içinde gruplar bu soru üzerine konuşurlar. Sürenin bitiminde müzik yeniden başlatılır, bir süre sonra kesilir ve ikinci soru için grup oluşturulur.
Örnek sorular;
- Buraya nasıl geldin?
- Nerede ve nasıl yaşıyorsun?
- Nerede çalışıyorsun?
- Yoğunlaştığın konular neler?
Önceden sorular belirlenebildiği gibi gruplar kendi istedikleri konularda da konuşabilirler.
MALZEME: Bir teyp ve uygun bir kaset.
SÜRE: 20 dakika

5) TANIŞMA OYUNU
AMAÇ: Birbirini tanımayan insanlardan oluşan bir grup ile yapılacak olan bir antrenmanın başında, grup üyelerinin birbirlerini tanımaları için oynanır.
UYGULAMA: Her katılımcıya 5 adet küçük kağıt ve kalem dağıtılır. Beş soru oluşturulur. Örneğin;
- En son okuduğun kitap hangisi?
- En sevdiğin yemek hangisi?
- Üç haftalık bir tatilin var, nerede olmak istersin?
- Hangi ünlü ile bir hafta geçirmek istersin?
- Nerede yaşıyorsun?
Her bir kağıda bu soruların cevapları yazılır. Herkes bu kağıtları üzerine yapıştırır ve dolaşmaya başlar. Karşı karşıya gelinen diğer katılımcılarla bu sorular üzerine sohbet edilir.
MALZEME: Kağıt, kalem ve yapıştırıcı
SÜRE: 20 dakika

UYANDIRMA – ISINMA - RAHATLAMA
1) RÜZGAR NEREDEN ESİYOR?
AMAÇ: Tanışmak ya da grubun enerjisinde bir düşme gözlendiyse, uyandırmak ve hareket sağlamak için oynanabilir.
UYGULAMA: Katılımcıların sayısından bir eksik sayıdaki sandalyeler geniş bir daire şeklinde dizilir. Herkes oturur ve bir kişi açıkta kalır. Açıkta kalan ebe olur. Dairenin ortasında durur. Ortadaki kişi rüzgarın nereden estiğini söyler. Örneğin; “Rüzgar bugün kot pantolon giyenlerden yana esiyor.” der ve grup içinde kot pantolon giyen herkes yer değiştirmek, başka bir sandalyeye oturabilmek için yerinden kalkar. Ebe de bulduğu boş yere oturur. Sonuç olarak bir kişi yine açıkta kalır ve o yeni ebedir. Yer değiştirirken uyulması gereken kural hemen yanında boşalan sandalyeye oturmamaktır. Çeşitli seçenekler kullanılabilir. Örneğin; “Rüzgar küpe takanlardan yana esiyor.”, “Rüzgar dün akşam iyi uyuyanlardan yana esiyor.”, “Rüzgar çocuğu olanlardan yana esiyor.”, ...vb
MALZEME: Katılımcı sayısından bir eksik sayıda sandalye.
SÜRE: Grubun ihtiyacı ve ilgisi oranında yaklaşık 15 dakika

2) SİNCAP – DEPREM
AMAÇ: Hızlı hareket edebilmek ve eğlenmek.
UYGULAMA:Üçer kişilik gruplar oluşturulur. Bir kişi açıkta kalır. Üç kişilik gruplarda iki kişi karşı karşıya durur ve bir evin çatısı gibi ellerini yukarıda birleştirirler. Böylece sağ ve sol duvarı olan bir ev oluşturulur. İçine üçüncü kişi “sincap” girer. Açıkta kalan bir kişi ebedir ve verebileceği dört komut vardır.
“sağ duvar” dediğinde bütün grupların sağ duvarları yeni bir evin sağ duvarı olmak için grubundan ayrılır. Bu arada ebe boş bulduğu ilk evin sağ duvarını oluşturur. Açıkta kalan bir kişi yeni ebedir ve o da dört komuttan birini verir.
“sağ duvar”
“sol duvar”
“sincap”
“deprem”
‘Deprem’ dendiği zaman bütün yapılar bozulur ve yeni baştan üçer kişilik gruplar oluşturulur.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

3) BALONU DÜŞÜRME
AMAÇ: Antrenmanın başında grubu canlandırmak ve grup bilincini uyandırmak.
UYGULAMA: Katılımcı sayısına eş balon şişirilir. Önce biri sonra diğerleri olmak üzere balonlar birer birer oyuna dahil edilir. Hedef balonların hiç yere değmeden havada kalmasıdır. Katılımcılar bir voleybol gibi düşünebilirler bu oyunu.
MALZEME: Katılımcı sayısı kadar şişirilmiş balon.
SÜRE: 15 dakika

4) HAYVANAT BAHÇESİNDEKİ GEZİNTİ (rahatlama oyunu)
AMAÇ: Grubun yorgunluğunu ve varsa gerilimini azaltmak için rahatlama amacıyla oynanır.
UYGULAMA: Grup dar bir daire oluşturur. Herkes birbirinin sırtını görecek şekilde, elleri önündekinin omuzlarında durur. Bir kişi öyküyü anlatmaya başlar. Anlatılan öyküye göre ellerle öndekinin sırtına masaj yapılır.
örnek öykü; bir gün canımız çok sıkıldı ve hayvanat bahçesine gittik. Dolaşmaya başladıktan biraz sonra yavaş yavaş yağmur yağmaya başladı. Biz gezmeye devam ettik, derken yağmur hızlandı ve dolu yağmaya başladı. Üstü kapalı bir yere geçmiştik ki bir tavşan önümüzden hızla geçti. Arkasından bir atın nal seslerini duyduk, önce uzaktan geliyordu sonra yaklaştı yaklaştı önümüzden geçip gitti. Dolu yerini yine sakin bir yağmura bırakmıştı ki hafif hafif rüzgar esmeye başladı. Biz yürümeye başladık, biraz daha hızlandı rüzgar ama biz yürümeye devam ettik. Maymunların olduğu kafesin önünden geçerken, maymunlar o daldan bu dala sıçrayıp duruyordu. Bir süre onları seyrettik. Ama yağmur yine hızlanmaya başladı. Her yerimiz ıslandı, ıslandı,... hızlı adımlarla hayvanat bahçesinden çıktık ve evlere döndük.
(öykü anlatanın yaratıcılığı oranında genişleyebilir ve değişebilir.)
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

5) FLAMENGO - PENGUEN
AMAÇ: Enerjiyi arttırmak ve eğlenmek için.
UYGULAMA: Gruptan bir kişi flamingo kuşu olur ve bu kuşun tipik hareketini yapar. (Ağır çekimde bir görüntü gibi kollar iki yanda dalgalanırken bu hareketle uyumlu halde büyük adımlar atılır.) Diğer grup elemanlarının tümü penguendir ve penguenler gibi yürürler. (Kollar vücuda bitiştirilir ve eller yere paralel olarak tutulur. Ayaklar ise topuklar birbirinden ayrılmayacak şekilde küçük adımlar atılarak yürünür.) Penguenler küçük adımları ile flamingo kuşundan kaçmaya çalışırlar. Flamingonun dokunduğu her penguen flamingoya dönüşür ve diğer penguenleri yakalamaya çalışır. Gruptaki herkes flamingo olup bir penguen kaldığında bu kez penguen flamingoları yakalamaya çalışır. Eğer grup isterse başka iki hayvanın tipik hareketini oluşturup oyunu o şekilde de oynayabilir.
MALZEME: Yok
SÜRE: 20 dakika

6) SEN GOFI MISIN?
AMAÇ: Eğlenmek
UYGULAMA: Bütün grup belli bir alan içinde gözlerini kapatarak dolaşmaya başlar. Antrenörün seçtiği biri Gofi’dir ve gözlerini açıp sessizce grubun içinde dolaşır. Gözleri kapalı olarak alanda dolaşan grup elemanları birbirlerine çarptıkları zaman “Sen Gofi misin?” diye sorar ve eğer çarptığı kişi Gofi değilse o kişi de aynı soruyu sorar ve dolaşmaya devam ederler. Amaç Gofi’yi bulmaktır. Çarpılan kişi Gofi ise “Gofi sen misin?” sorusuna karşılık vermez. Bu durumda el ele tutuşup dolaşmaya başlarlar. Gofi’yi bulup elini tutan gözlerini açar. Herkes Gofi’ye eklemlendiğinde oyun biter.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

7) STICKER
AMAÇ: Eğlenmek!!!
UYGULAMA: Her katılımcının bedeninin değişik yerlerine üçer tane sticker yapıştırılır. Hedef üstünde hiç sticker kalmamasıdır. Yapıştırılan stickerı başkalarının üzerine yapıştırmaya çalışılır. Sürenin bitiminde üstünde hiç sticker olmayan kazanmış sayılır. Sticker yerine başka malzemeler de kullanılabilir. Örneğin mandal.
MALZEME: Bol miktarda sticker, mandal ya da uygun başka bir malzeme.
SÜRE: 15 dakika

8) GÜNAYDIN ARKADAŞIM
AMAÇ: Günün ve antrenmanın ilk saatlerinde grubu enerjik hale getirmek.
UYGULAMA: Katılımcılar bir daire oluştururlar. Bir kişi ebe olur ve dairenin dışında tur atar. Seçtiği birinin sırtına dokunur. Dokunduğu kişi ile dairenin etrafında, ters yönlerde koşarlar. Karşılaştıkları noktada durup birbirlerini öpmeleri ve “günaydın arkadaşım” demeleri gerekir. Hedef dairedeki boş yeri kapmaktır. Bir kişi boş yeri kapar diğeri ebe olur.
MALZEME: Yok
SÜRE:15 dakika

9) MÜZİKLİ SANDALYE
AMAÇ: Eğlenmek için oynanır.
UYGULAMA: Katılımcı sayısından bir eksik sayıda sandalye arkalı önlü yan yana dizilir. Hareketli bir müzik başlar ve katılımcılar sandalyelerin etrafında dans ederek dönerler. Müzik kesilince herkes sandalyelere oturur. Müzik yeniden başladığında iki sandalye daha eksiltilir. Hedef bütün katılımcıların sandalyelere oturabilmesidir. Her turda iki sandalye eksiltilir. Oyun tek bir sandalye kalıncaya kadar devam eder. Kalan son sandalyeye de bütün katılımcıların birlikte oturması gerekir.
MALZEME: Sandalyeler, kaset çalar.
SÜRE: 15 dakika

10) SESSİZ DİNLEME (ya da NE DUYDUN?)
AMAÇ: Sessizliğin aslında herkes için farklı bir ses içerdiği bu oyunda amaç ortama konsantrasyon sağlamak ve rahatlamaktır.
UYGULAMA: Bütün katılımcılar gözlerini kapatır ve beş dakika boyunca sessizliği dinler. Bu süre sonunda tur yapılarak “ne duydun?” sorusuna yanıt verilir.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

KONU MERKEZLİ OYUNLAR
1) GORDİYON DÜĞÜMÜ
AMAÇ: Kördüğüm haline gelen grubun, ellerini bırakmadan düzgün bir daire oluşturmaya çalışmaları ve grup içi iletişim sağlayarak birlikte bir sorunu çözmek.
UYGULAMA: Grup daire oluşturur. Bütün katılımcılar gözlerini kapatıp ellerini ileriye uzatırlar. Yavaş ve küçük adımlarla dairenin merkezine doğru yürürler. Gözler kapalı olarak herkes dokunduğu ilk eli tutar. Açıkta bir el kalmayınca herkes gözlerini açar. Ortada kördüğüm olmuş bir görüntü vardır. Eller hiç bırakılmaksızın, çeşitli hareketler ve yer değiştirmelerle yeniden düzgün bir daire oluşturmak gerekmektedir.
MALZEME: Yok
SÜRE: Genellikle daire oluşuncaya kadar oyun devam eder. Ancak kimi durumlarda oluşan düğümü çözmek mümkün olmayabilir. Bu durumda oyun bırakılır. Yaklaşık olarak 20 dakika.

2) ARKADAKİNİN DİZİNE OTURMAK
AMAÇ: Birlikte ve uyum içinde hareket edebilmek.
UYGULAMA: Her katılımcı öndekinin sırtını görecek şekilde ve ellerini onun omzuna koyarak daire halinde durur. Dairenin merkezine doğru küçük yan adımlarla yürünür. Yeterli sıkışma sağlandıktan sonra herkes aynı anda ve yavaşça çömelmeye başlar. Çömelme arkadakinin dizlerine oturulunca sonlanır. Herkes bir arkadakinin dizlerine oturduğunda bir kişi komut verir ve hep birlikte önce sağ ayakla ileriye doğru bir adım atılır. Eğer daire hala yıkılmadıysa sol ayakla bir adım daha atılır. Grup hala sağlam duruyorsa adım atmaya devam edilir.
MALZEME: Yok
SÜRE: Katılımcıların ruh haline ve katılımına göre yaklaşık 15 dakika.

3) YAĞMUR SAĞANAĞI
AMAÇ: Duyma ve algılamaya dayalı bu oyunda amaç grup içi koordinasyon ve konsantrasyonun sağlanmasına yardımcı olmaktır.
UYGULAMA: Bütün grup bir daire şeklinde ayakta durur. Herkes gözlerini kapatır. Ortamın sessiz olması gerekir. Oyunun yönlendiricisi önce ellerini ovuşturur. Dairedekiler dikkatle sesi dinler. Yönlendiricinin solundaki aynı şeyi yapmaya başlar. Herkes sol yanındakinden aldığı sesin aynısını yapar. Yönlendiricinin sağındaki katılımcı da el ovuşturmaya başladığında bu kez parmak şıklatma başlar ve bu sürerken, yönlendirici alkış sesi olan üçüncü sesi verir. Parmak şıklatmaların yerini alkış sesi alır. Diğer hareketler sırasıyla; göğüs yumruklamak, bacaklara vurmak, yere topuklarla vurmak, ...vb’dir. Ses, küçük yağmur damlalarından başlayıp yağmur sağanağına kadar gelişip yeniden yağmur damlalarına döner.
MALZEME: Yok
SÜRE: Yaklaşık 20 dakika

4) KURT, AVCI, NİNE (rekabet oyunu)
AMAÇ: Gruplar arası rekabet duygusunu açığa çıkarmak.
UYGULAMA: Katılımcılar eşit sayıda iki grup oluştururlar. Her grup, diğer grubun duymayacağı şekilde hangi figürü canlandıracağına karar verir.
Ön pençelerini havaya kaldırıp bağıran kurt
Hayali bir tüfeği karşısındakine doğrultmuş olan avcı
Parmak sallayan nine.
Bu üç figürden birini seçen gruplar düz bir çizgi halinde, önce sırtları birbirlerine dönük olarak dizilirler. Oyunu yönlendirenin komutuyla yüzlerini birbirlerine dönüp kararlaştırdıkları figürü gösterirler.
Kurt nineyi yer.
Avcı kurdu vurur.
Nine avcıyı durdurur.
Hangi grubun kazandığı böylece ortaya çıkar.
Kazananı belirleyene kadar tur döner. Berabere kalıncaya kadar oynadıktan sonra oyunu bırakmak isteyen gruplar da vardır.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

5) ŞİŞE - KALEM
AMAÇ: Kişiler arası koordinasyon ve birlikte bir iş yapabilme becerisi sağlamak.
UYGULAMA: Birbirine bağlanmış iplerin üç ucunda kafaya geçebilecek bir halka yapılmıştır. Dördüncü ucunda ise bir kalem bağlı bulunmaktadır. İplerin uçlarını kafalarına geçirenler kalemi, ipler arasındaki gerginliği bozmadan şişenin içine sokmaya çalışırlar.
MALZEME: Dört tane eşit uzunlukta ip, kalem, şişe
SÜRE: 15 dakika

6) TUHAF ÇARŞI
AMAÇ: Yaratıcılığın ortaya çıkaran bu oyun eğlenmek için oynanabilir.
UYGULAMA: Daha önceden hazırlanan içinde değişik nesnelerin olduğu bir kutudan katılımcılardan birer nesne seçmeleri istenir. İki dakika içinde o nesne ile ilgili, değişik işlevleri üzerine düşündükten sonra, verilen bir sinyal ile dolaşmaya başlayan katılımcılar, “dur” komutunun ardından kendilerine en yakın bulunan diğer katılımcı ile bir çift oluşturur. Elindeki nesneyi diğerine satmaya çalışır.
MALZEME: Değişik nesneler. (mandal, kalem, kibrit kutusu, ...vb)
SÜRE: 15 dakika

7) İŞBİRLİĞİ ÇEMBERİ:
AMAÇ: İşbirliğine dayalı olan bu oyun denge ve güven sağlamanın yanı sıra grubun canlanmasını da sağlar.
UYGULAMA: Katılımcılar el ele tutuşarak geniş bir çember oluştururlar. Tek ve çift sayılar olmak üzere iki grup olarak hareket ederler. Tek dendiği zaman, tek sayı olanlar vücutlarını dik tutacak şekilde çemberin içine doğru yavaş, dikkatli ve dengeyi bozmayacak şekilde eğilirken, çift olanlar da aynı şekilde dışına doğru eğilirler. Tek ve çift komutlarıyla oyun, bir kaç kez tekrarlanır. Dikkat edilecek en önemli nokta yavaş ve dengeli hareket etmektir.
MALZEME: Yok
SÜRE: 10 dakika

8) tavşan oyunu:
Amaç: Başlarken ortamı ısındırmak ve giriş niteliğinde homofobi/temas/ilişki kurma konusuna da değinen bir oyun...
UYGULAMA: Grup daire şeklinde oturur. Antrenör, elinde kulaklarından ve poposundan tuttuğu bir tavşan olduğunu farz eder ve gruptan bunu hayal etmelerini ister. Tavşanı, istediği bir yerinden öperek sol yanındaki katılımcıya uzatır.
Sol yandaki katılımcı da tavşanın istediği bir yerinden öperek diğerine geçirir ve böylece bütün katılımcılar bu şekilde tavşanı öperler. Tavşan, antrenöre tekrar geldiğinde, antrenör tavşanı yanına oturtur (tavşan hayalini güçlendirmek için antrenör jestler katabilir.) Ve az önce tavşanı neresinden öptüyse aynı şekilde herkes sol yanındaki katılımcıyı tavşanı öptüğü yerden öpmesi istenir.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15-20 dakika

OYUN VE EGZERSİZ OLANLAR
1) KÖR YILAN (güven oyunu ve egzersizi)
AMAÇ: Aynı zamanda bir egzersiz olan bu oyunda amaç, güven ve işbirliğini denemektir.
UYGULAMA: Katılımcılar sıra halinde durup, ellerini önündekinin omzuna koyar. En önde duran dışında herkes gözlerini kapatır. Gözleri açık olan yılanın başı, gövdeyi gezdirir ve herkesin yolu anlamasına, kimsenin yaralanmamasına dikkat eder. Bu oyun, parlak ışık ve gölgenin olduğu, farklı zeminlerin yer aldığı, kokunun değiştiği açık havada daha güzeldir. Yılanın başı dışında ona eklenerek gövdeyi oluşturan herkes önündekinden kopmamalı ve arkasındakini kollamalıdır.
MALZEME: Yok
SÜRE: 20 dakika
*Eğer ortaya çıktıysa, korkular ve güven duygusu üzerine bir değerlendirme yapılabilir.

2) SALLANAN ŞİŞE (güven oyunu)
AMAÇ: Grup içindekilerin birbirlerine güven duymaları ve kendilerini rahat hissetmeleri.
UYGULAMA: Katılımcı sayısına göre, ne çok büyük ne de çok küçük olmayan (ortalama sekiz-dokuz kişilik) gruplar/grup oluşturulur. Omuz omuza olacak şekilde sıkışık bir daire oluşturulur. Dairenin merkezine gruptan biri geçer ve gözlerini kapatır. Kendisini vücudunu düz tutacak şekilde öne doğru bırakır. Daireyi oluşturanlar ellerini göğüs hizasında tutup, avuç içleri ortadaki katılımcıyı tutacak şekilde hazır beklerler. Ortadaki katılımcı üstüne doğru geldiğinde, sakince sağa ya da sola doğru kaydırırlar. Ortadaki kişi hareket yeteneği/iradesi olmayan bir kukla gibi elden ele geçirilir. (Ortada duranın ayakları sabit durmalıdır.) Gruptan isteyen herkes dairenin ortasına geçer ve oyun tekrarlanır. Oyun sırasında sessizlik çok önemlidir ve ortadaki kişinin yere düşmemesine dikkat edilir.
MALZEME: Yok
SÜRE: Katılımcı sayısına göre değişir. Ancak dairenin merkezine geçen her kişi için ortalama 3-4 dakika yeterlidir.

3) KENDİNİ MASADAN BIRAKMAK (güven oyunu ve egzersizi)
AMAÇ: Kendine ve grup üyeleri arasındaki güven duygusunu pekiştirmek.
UYGULAMA: Gruptan dönüşümlü olarak birer kişi bir masanın üzerine çıkar ve gözlerini kapatır. Diğerleri karşılıklı olarak yüzleri birbirine dönük ve ellerini birbirlerine uzatarak, kollarıyla bir yatak oluştururlar. Masanın üzerinde gözleri kapalı olarak bekleyen katılımcı hazır hissettiğinde kendisini boşluğa, yani kolların üzerine bırakır. Grup üyeleri masadan kendini bırakan kişiyi yere düşürmemelidir. Herkes bir kere masanın üzerine çıkacak şekilde tur dönülür.
UYARI: Kendisini masadan boşluğa bırakan katılımcının güven duygusunu ve fiziksel bütünlüğünü korumak için yere düşmemesi gerekiyor. Bu nedenle de son derece dikkatli davranılmalı.
MALZEME: Yok.
SÜRE: 15 dakika

4) PARA ELDEN ELE
AMAÇ: Grup arasında iletişim ve konsantrasyonu sağlamak ve eğlenmek için oynanabilir.
UYGULAMA: Katılımcılar bir daire oluşturur. Herkesin sağ elinde bir adet demir para bulunur. Belli bir ritim içinde herkes aynı anda sağ elindeki parayı sol tarafındakinin sol eline verirken, sol eliyle sağ tarafındakinden demir parayı alır ve hemen sağ eline aktarır. hedef her hangi bir karmaşa olmaksızın ve ritmi-uyumu bozmadan bunu olabildiğince çabuk ve uzun süre yapmaktır. Eğer grup içinde iyi bir uyum yakalanırsa kural biraz daha zorlaştırılıp hemen yanımızdaki değil onun yanındakine parayı verip, diğer yanımızdakinin bir yanındakinden parayı alırız.
MALZEME: Herkese birer adet demir para.
SÜRE: 15 dakika

KAPANIŞ OYUNLARI
1) MÜZİK GRUBU
AMAÇ: Uzun süreli antrenmanların son gününde eğlenmek ve keyifli bir bitiş sağlamak için kullanılabilir.
UYGULAMA: Bütün katılımcılara bir müzik grubunun üyeleri oldukları söylenir. Akşam konsere çıkacaklar ve bir kez daha prova almaları gerekiyor. Kısa bir provanın ardından da hemen konser başlayacak. Müzik aleti olarak herkes istediği bir şeyi seçebilir. Hedef ortak bir ritim yakalamaktır.
MALZEME: Katılımcıların inisiyatifine bağlı olarak her şey kullanılabilir.
SÜRE: Sıkılana kadar.

2) BEN KIMIM?
AMAÇ: Uzun süreli antrenmanların sonuna doğru oynanabilecek olan bu oyun, tanıma ve gözlem yapmaya yönelik eğlenceli bir oyun.
UYGULAMA: Bütün katılımcılar isimlerini küçük bir kağıda yazıp bir kutuya atarlar. İki grup oluşturulur. Her gruptan bir temsilci kutudan bir kağıt seçer. Seçtiği kağıttaki isim kendi grubundan ise o kağıdı bırakıp yeni bir tane seçer. Karşı gruptan birinin adını seçtiği zaman grup olarak o kişinin üç belirgin özelliğini saptarlar. İki grup bir araya gelir. Seçmiş ve üç belirgin özelliğine karar vermiş oldukları kişinin taklidini yaparlar. Kim olduğunu bulmak için üç tahmin hakkı vardır. Eğer kim olduğu bulunamazsa isim grup tarafından açıklanır.
MALZEME: Yok.
SÜRE: 15 dakika

ANTRENÖRLERE: Egzersizler

2007-10-11T11:14:00.000-07:00

EGZERSİZLER

TANIŞMA

1) KARTLARLA TANIŞMA
AMAÇ: Bir antrenman programının başında katılımcıların birbirlerini tanımalarını sağlamak.
YÖNTEM: Küçük grup
UYGULAMA:
1.aşama: Katılımcıların oturduğu dairenin ortasına her birinin görüneceği şekilde çeşitli kartlar konulur. Ve her katılımcıdan kendisini en iyi ifade ettiğini düşündükleri bir tanesini seçmeleri istenir. Kartların seçimi bittikten sonra küçük gruplar halinde ve belli bir süre tartışılır. Herkes seçtiği kartı neden seçtiğini diğerlerine aktarır.
2.aşama: Sürenin bitiminden sonra gruplar bir araya gelir her katılımcı tur yöntemiyle kısaca, neden o kartı seçtiğini gruba aktarır.
SÜRE: 30 dakika.
MALZEME: Çeşitli kartpostallar.

2) ZAMAN (HAYAT) ÇİZELGESİ
AMAÇ: Katılımcıların birbirini daha iyi tanımalarını sağlamak.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Duvara belirli aralıklarla içinde olduğumuz yıldan geriye doğru beşer ya da onar yıllık aralarla yıllar yazılır. Katılımcılara küçük kağıtlar, kalem verilir. Geçmişte yaşadıkları ve buraya gelmelerinde etkili olan, olayları küçük kağıtlara yazmaları istenir. Belli bir süre sonunda herkes duvardaki yıllara göre, yazdıkları durum ya da olayları denk gelen tarihlere göre duvara asarlar. Asılan kağıtlar okunduktan sonra küçük gruplara ayrılıp, herkes kendisi için önemli bulduğu bir ya da iki olayı üzerine küçük grupta konuşur.
MALZEME: Kağıt ve kalem
SÜRE: 30 dakika

3) ADIM TAŞLARI
AMAÇ: Katılımcıların birbirlerini daha iyi tanımaları.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Katılımcıların her birine beşer tane kağıt verilir. Bu kağıtlara hayatlarında anlamlı olduğunu düşündükleri beş şeyi yazmaları istenir. Bu kağıtlar daha sonra bir nehri andıran biçimde yere konur. Katılımcılardan bunları okumaları istenir. Kendilerine ait olan ya da olmayan 3-5 kağıt seçmeleri istenir. Seçtikleri bu kağıtları kullanarak nehrin diğer tarafına geçmeye çalışırlar.
DEĞERLENDİRME:
Katılımcılardan neden o kağıtları seçtiklerini kısaca anlatmaları istenir.
MALZEME: kağıtlar ve kalem.
SÜRE: 30 dakika.

ISINMA - HAZIRLIK

1)BEKLENTI AĞACI
AMAÇ:
- Bir antrenman başlarken istek ve kaygıları ortaya çıkarmak.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA:
-Duvar kağıdına kökleri de olan bir ağaç resmi çizilir.
-Katılımcılara farklı iki renkte olan küçük kağıtlardan dağıtılır. Bir renge “olmasını istediğim şeyler” diğer renge “olmasını istemediğim şeyler”i yazmaları istenir. Bunun için katılımcılara yaklaşık 5 dakikalık zaman verilir.
-Duvara asılı olan ağaç resminin üst kısmına “olmasını istediğim şeyler”, kök kısmına “olmasını istemediğim şeyler” yapıştırılır.
MALZEME:
Duvar kağıdı, markör, yapıştırıcı, iki ayrı renkte küçük kağıtlar, kalemler,

2)DAVRANIŞ ANLAŞMASI (kontrat)
AMAÇ: Antrenman süresince bütün katılımcıların istek ve ihtiyaçları konusunda fikir birliğine varmak ve uyulması gereken kuralları belirlemek.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA:
Duvara asılan büyük bir kağıda katılımcıların belirlediği uyulmasını istedikleri ilkeler yazılır. Antrenman süresince görülebilecek bir yerde asılı kalır. Bu ilkelere ters düşen bir şey yaşandığı zaman grup çalışmasını kolaylaştırmak için kontrata bakılır.
MALZEME:
Büyük bir duvar kağıdı, markör.

3)GÜNÜN İÇİNDE YOLCULUK
AMAÇ:
-Antrenmanın başında katılımcıların içindeki farklı yoğunlukları uzaklaştırmak ve konsantrasyonunu sağlamaya yarar.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA:
-Katılımcılar daire şeklinde en rahat olacakları şekilde otururlar.
-Fonda düşük volumlü, yoğunlaştırıcı bir müzik çalınır.
-Önceden belirlenen sorular, sorunun içeriğine göre yeterli süre beklenerek antrenör tarafından okunur.
“ Rahat oturuyorsun. (1 dak.)
Gözlerini kapat ve bedenini hissediyorsun. (3 dak.)
Rahat oturuyorsun. (2 dak)
Soluğunu hissediyorsun. (4 dak)
Düzenli ve sakin nefes alıyorsun. (2 dak)
Şimdi günün içinde yolculuğa çıkıyorsun.
Sabahla başla. (1 dak)
Nasıl uyandın? (4 dak)
Kimlerle karşılaştın? (4 dak)
Sabah hangi düşünceler içindeydin? (6 dak)
Öğlen oluyor. Ne yedin? (3 dak)
Antrenman yaklaşıyor. Antrenman mekanına doğru yoldasın. (6 dak)
Hangi manzaraları görüyorsun? (3 dak)
Hava nasıl? (3 dak)
Antrenmana katılan başka insanlarla karşılaşıyorsun. Karşılaşma anı nasıl? (5 dak)
Yüzleri hatırla. (5 dak)
Kim ilgini çekiyor? (4 dak)
Neleri merakla bekliyorsun? (4 dak)
Bu mekana giriyorsun ve etrafına bakıyorsun. İlk izlenimin nedir? (4 dak)
Rahat oturuyorsun. (2 dak)
Soluğun yavaş ve düzenli. (1 dak)
Parmaklarını kımıldatıyorsun. (1 dak)
Gerilmeye başlıyorsun. (3 dak)
Gözlerini aç ve bulunduğun mekana bak. (3 dak)
Konuşmadan ayağa kalk ve duvarlara, camlara, eşyalara dokun. (Ara)
Dokunuş nasıl? Sert ya da yumuşak mı, sıcak veya soğuk mu, pürüzlü veya düzgün mü? (Ara)
Şimdi önündeki süreyi birlikte geçireceğin insanlara bak. (Ara)
Gözlerine bak. (Ara)
Dikkatlice omuzlarına dokun. (Ara)
Birine elini uzat, ilerle, giderek daha fazla insanı selamla. (Ara)
Selamlar samimileşiyor. Herkes istediği kadar samimi.
NOT: Yukarıdaki örnek bir haftalık bir antrenman için düzenlenmiştir. Antrenmanın süresi ve içeriği göz önüne alınarak daha farklı şekillerde formüle edilmelidir.

4) “Kendimi nasıl hissediyorum?”
AMAÇ: Katılımcıların çalışmaya hazırlanması.
YÖNTEM: Büyük Grup - Tur
UYGULAMA: Bütün katılımcılar daire şeklinde otururlar. Antrenörler her katılımcının tur yöntemiyle “Kendimi nasıl hissediyorum?” sorusuna yanıt vermesini ister. Dikkat edilmesi gereken nokta kısa ve öz anlatımların olması ve çok uzun tutulmamasıdır.
SÜRE: 15 dakika. Ancak katılımcı sayısına göre süre daha uzun ya da kısa olabilir.
MALZEME: Yok

KONU MERKEZLİ

GİRİŞ

1) VÜCUT
AMAÇ: Katılımcıların duygu ve düşüncelerindeki ortak ve ayrı noktaları ortaya çıkarmak.
YÖNTEM: Küçük grup
UYGULAMA: Grup, katılımcı sayısı oranında eşit sayıda küçük gruba bölünür. Her gruba büyük bir duvar kağıdı ve markör kalem verilir. Duvar kağıdına büyük bir insan bedeni çizmeleri istenir. Her gruptan, bu bedenin içine grubun ortaklaştığı noktalar (duygu ya da düşünce anlamında) dışına ise ayrıldıkları, farklı düşündükleri noktaları yazmaları istenir. Belirlenen sürenin sonunda kağıtlar duvara asılır ve isteyenler yazılanları okur.
SÜRE: 20 dakika
MALZEME: Yeterli büyüklükte duvar kağıdı, markör kalem ve yapıştırıcı.

REKABET

1) KULE
AMAÇ: Takım çalışması ve karar alma süreçlerinde yaşanabilecek iletişim sorunları ve rekabet durumlarını ortaya çıkartmak.
YÖNTEM: Küçük gruplar
KURALLAR:
-anlaşmak için üç dakikanız var.
-kuleyi yapmak için de üç dakikanız var.
-hedef; kuleyi mümkün olduğunca yüksek yapmak.
UYGULAMA:
Katılımcılar eşit sayıda küçük gruba ayrılır. Gruplara birçok küçük kağıt, bant ve kurallar verilir. Her grup nasıl bir kule yapacağına, aralarındaki iş bölümüne üç dakika içinde karar verir. Sonraki üç dakikada kulelerini yapmaya başlarlar. Ellerindeki malzeme ile mümkün olan en yüksek kuleyi yapmaya çalışırlar.
MALZEME:
Her gruba aynı sayıda olmak kaydıyla, çok sayıda kağıt.
SÜRE: 15 dakika
DEĞERLENDIRME SORULARI:
-Kendinizi nasıl hazırladınız ve ne yaptınız.
-Sizce hazırlık süreci nasıl bir önem taşıdı?
-Diğer grupları izlediniz mi?
-Sonucu göz önüne almaksızın, memnun kaldınız mı?
-Birisi “biz kazandık” dediğinde nasıl hissettin?

GÜVEN

1) BANA GÜVEN
AMAÇ: İş birliği yapmak, güven yaratmak iletişim sağlamak ve sözel iletişimi sağlamak.
YÖNTEM: İkişerli küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcılar ikişerli gruplara ayrılır. Eşlerden birinin gözleri bir bandana ile bağlanır ve hiçbir şey görmemesi sağlanır. Gözü açık olan eş diğerinin rehberidir. Başlama komutu verildikten sonra gözleri açık olan eşin, gözleri kapalı olan eşi her hangi bir engele çarpmasına sözlü uyarılarla engel olarak mekanda gezdirmesi gerekir. Belli bir süre sonunda roller değişir ve egzersize aynen devam edilir. Bu egzersiz başlamadan önce antrenörler sandalye ve isterlerse başka objelerle bazı engeller oluştururlar.
MALZEME: Gözleri bağlamak için bandana, engel olarak kullanılabilecek çeşitli nesneler.
SÜRE: 15 dakika.
DEĞERLENDİRME: Her iki rolde de neler hissettin?

2) GÜVEN HAVUZU
AMAÇ: Katılımcılar arasındaki güven ilişkisini pekiştirmek.
YÖNTEM: Büyük grup.
UYGULAMA: Katılımcılar yüzleri dairenin içine dönük olacak şekilde omuz omuza bir daire oluştururlar. Bir katılımcı dairenin ortasına geçer. Diğerleri daireyi olabildiğince küçültürler. Ortadaki katılımcı gözlerini kapatır ve kendisini dairenin her hangi bir tarafına bırakır. Daireyi oluşturan katılımcılar sessiz bir şekilde elleriyle dairenin başka bir tarafına ittirirler. Bu hareket yumuşak yapılmalıdır ve ortadaki katılımcı aynı bir hacıyatmaz gibi kendisini diğerlerinin ellerine bırakmalıdır.
MALZEME: Yok
SÜRE: 10 - 15 dakika
DEĞERLENDİRME: Kendini nasıl hissettin?

ALGILAMA

1) RESİM TANIMLAMA
AMAÇ: Algılardaki farklılıkların ortaya çıkartılması ve değerlendirilmesi.
YÖNTEM: Küçük gruplar
UYGULAMA: Katılımcılar küçük gruplara ayrılır. Küçük gruplar birbirleriyle iletişim kuramayacakları mesafelerde olurlar. Her gruba kendi içinde numara verilir. Antrenör her grubun 1 numaralı katılımcısını çağırır ve hepsine ayrı ayrı, aynı resmi gösterir. Resmi gören 1 numaralı katılımcı, antrenörün çağırdığı 2 numaralı katılımcıya resimde ne gördüğünü aktarır. Bu aktarımın ardından 1 numaralı katılımcılar kendi gruplarıyla her hangi bir iletişim kurmazlar. Bu kez 2 numaralı katılımcı yine antrenörün çağırdığı 3 numaralı katılımcıya, 1 numaralı katılımcının anlattıklarından anladıklarını aktarır. Küçük gruplardaki herkes kendisinden bir önce gelen numaradan resmin ne olduğunu dinler. Bu tur tamamlandıktan sonra büyük grup toplanır ve son numaralı katılımcılar kendilerine anlatılanı gruba aktarırlar. Bütün küçük gruplar için bu tur tamamlandıktan sonra antrenör resmi ortaya koyar ve değerlendirmeye geçilir.
DEĞERLENDİRME:
1- Ne oldu?
2- Sizce bilgi alış verişini farklılaştıran (ketleyen) neydi?
3- Gerçek hayatla bir bağlantısı var mı?
MALZEME:Yok
SÜRE: 30 – 45 dakika

2) BU KİMDİR?
AMAÇ: Birbirimizi nasıl algıladığımız üzerine bir çalışma.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Küçük kağıtlara katılımcıların her birinin adı yazılır ve bir kutuya konur. Her katılımcı bu kutudan bir kağıt seçer. Eğer katılımcı kendi adını çekerse kağıdını değiştirir. Bu egzersizde istenen, katılımcının seçtiği kağıtta adı yazılı olan katılımcıyla ilgili izlenimlerini çizmesidir. Herkes çizimini bitirdiğinde resimler yere konur ve katılımcılar bu resimlere bakar. Resimlere bakarken, o resmin hangi katılımcıya ait olduğunu düşünüyorlarsa onun adını kağıdın altına yazarlar.
DEĞERLENDİRME:
1- Çağrışımları nasıl aldınız?
2- Size yol gösteren neydi?
MALZEME: Kağıt ve kalem
SÜRE: 30 – 45 dakika

3) KOMUTLARLA ÇİZMEK
AMAÇ: Katılımcılardaki farklı algıları ortaya çıkarmak.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Her katılımcıya birer kağıt ve kalem verilir. Antrenör çeşitli komutlar verir ve katılımcılardan bunları kağıda çizmelerini ister. Verilen komutlar bir ev çizmek içindir ancak katılımcıların algılarındaki farklılık çizimlerine yansıyacak ve bunun üzerine bir değerlendirme yapılacaktır.
1- Kağıdın ortasına büyük bir kare çizin.
2- Bu karenin içine iki küçük kare çizin.
3- Büyük karenin altına bir dikdörtgen çizin.
4- Büyük karenin üstüne bir üçgen çizin.
DEĞERLENDİRME:
“Ne oldu ve bu size neyi çağrıştırıyor?” sorusuna tur yöntemi ile yanıt verilir.
MALZEME: Kağıt ve kalemler
SÜRE: 15 dakika

KONSANTRASYONU SAĞLAMAK

1) AYNA
AMAÇ: Antrenmana ve katılımcıların birbirlerine konsantrasyonu sağlamak.
YÖNTEM: İkişerli küçük grup
UYGULAMA: İkişerli çiftler oluşturulur. Bir kişi devinir, diğeri de bir aynadan yansıyormuş gibi devinimleri taklit eder. Birkaç dakika sonra, roller değiştirilir. (Mümkün olduğunca sessiz bir ortamda yapılmasında yarar var.)
SÜRE: Yeterli konsantrasyonun sağlanması koşuluyla, yaklaşık 20 dakika.
MALZEME: Yok

YÖNTEMLER İLE İLGİLİ

1) JETON (Tur yöntemi için)
AMAÇ: Tur yönteminin açıklanabilmesi ve tartışmaya açılabilmesini sağlamak.
YÖNTEM:Tur
UYGULAMA: Katılımcılar bir daire şeklinde otururlar. Her katılımcının konuşma süresi iki dakikadır. Ve bu süreyi temsilen herkesin elinde iki adet jeton bulunur. Önceden hazırlanan bir soru yöneltilir. (örneğin; Günlük hayat içinde beni en çok etkileyen şiddet türü hangisidir?) İsteyen bir kişi sorulan soru üzerine konuşmaya başlarken elindeki jetonlardan birini ortaya bırakır. Bir dakika içinde konuşmasını bitiremezse, süreyi tutan antrenör tarafından uyarılır. Katılımcı isterse konuşmasını toparlar ve konuşma sırası yanındakine geçer ya da ikinci jetonunu da ortaya bırakıp konuşmasına devam eder. Herkes konuşmasını bitirdiğinde iki jetonunu da kullandığı halde bir şeyler daha eklemek isteyenler, elinde jetonu kalan diğer katılımcılardan jeton alıp ortaya atarak konuşabilirler.
SÜRE: 30 dakika (15 kişilik bir grup için)
MALZEME: Jetonlar (Bozuk para, oyun pulu, ...vb bir başka nesne de kullanılabilir.)
DEĞERLENDİRME: Yöntemin katılımcılarda uyandırdığı duygu ve düşünceler sorulabilir.

2) KOL SAATI (Tur yöntemi için)
AMAÇ: Tur yönteminin açıklanabilmesi ve tartışmaya açılabilmesini sağlamak.
YÖNTEM:Tur
UYGULAMA: Katılımcılar daire şeklinde otururlar. Her katılımcının konuşmak için bir dakikası vardır. Yine önceden formüle edilen bir sorunun katılımcılara yöneltilmesiyle isteyen bir kişi konuşmaya başlar ve sağ yanında oturan elindeki saatle zamanı tutar. Bir dakika dolduğu zaman saati konuşan katılımcıya verir ve böylece onun süresi dolmuş olur. Az önce konuşan katılımcı, sol yanında oturan kişi için zaman tutar. Bu şekilde dairedeki herkes konuşana kadar devam edilir.
SÜRE: 15 dakika (15 kişilik bir grup için)
MALZEME: Bir kol saati
DEĞERLENDİRME: Uygulanan yönteme ilişkin duygu ve düşünceler üzerine konuşulabilir.

3) A - B - C HEYKELİ (Heykel tiyatrosu için giriş)
AMAÇ: Heykel tiyatrosu yöntemini anlamak ve uygulamak için yapılabilecek bir ısınma egzersizi.
YÖNTEM: Üçer kişilik küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcılar üçer kişilik gruplara ayrılırlar. Bir kişi bir figür oluşturur, ikinci kişi bu figürü nasıl algılıyorsa onu eklenerek (onunla ilişkili) bir figür yapar. İlk figürü oluşturan heykelden ayrılır, üçüncü kişi var olan figüre eklenir. Bu kez ikinci kişi heykelden ayrılır. İlk figürü oluşturan yeniden heykelin bir parçası olur. Dönüşüm bu şekilde devam eder.
(Belli bir sürenin sonunda heykel tiyatrosu yönteminin uygulanacağı temayı göz önüne alacak şekilde heykel çalışması yapmaları istenebilir katılımcılardan.)
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

EYLEM HAZIRLIĞI - PLANI

1) EYLEM PLANI (MAP yöntemi için bir hazırlık egzersizi)
AMAÇ: Hareket eylem planı üzerine yapılacak bir antrenmana giriş yapmak. Gelecekle ilgili kişisel hedeflerimizi gerçeklik zemininde planlayabilmek.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Katılımcıların hepsine birer kağıt ve kalem verilir. Gelecek yıl yapmayı hedefledikleri bir şeyi bu kağıda bir başlık olarak yazmaları istenir. Aynı zamanda kağıda isimlerini de yazarlar. Herkes hedefine karar verip kağıda yazdıktan sonra bu kağıtlar herkesin görebileceği şekilde duvara asılır. Aynı ya da birbirine yakın olanlar varsa tek başlık altına alınır. Gruptan bir kişi duvardaki büyük bir kağıda bu hedeflerden birini ve kime ait olduğunu yazar. Hemen altına “NEDEN” sorusunu ekler. Bu hedefi seçen kişi neden seçtiğini anlatır. Nedenler üzerine katılımcılar daha ayrıntılı bilgi isteyebilirler. Temel olabilecek nedenlerden biri duvar kağıdına yazılır. Diğer soru “NE ZAMAN?” dır. Grup en uygun zamana birlikte karar verir. Ortak bir noktaya ulaşıldığında bu zaman da duvar kağıdına yazılır. Ardından “NASIL” sorusu eklenir ve zor olan bu sorudur. Grup olarak bu hedefe ulaşmak için hangi adımların atılması gerektiğine karar verilir. Aynı zamanda bu adımlarda kim nasıl bir yardım verebileceğini de ekler. Bu adımlar da duvar kağıdına eklenir. Her adımın yanına “KİM” ve “YARDIMCI” kişinin adı yazılır. Bu çalışmanın ardından diğer katılımcıların hedeflerine geçilebilir.
MALZEME: Her katılımcı için kağıt ve kalem, duvar kağıdı.
SÜRE: 30 dakika

KONSENSUS

1) GEZEGEN
AMAÇ: Karar alma süreçlerini ve olası sonuçları değerlendirmek. (Konsensüs yöntemini açıklamak için kullanılabilir.)
YÖNTEM: 2-4-8
UYGULAMA: Yeni bir gezegen bulunmuştur ve bu gezegenin hayat koşulları mükemmeldir. Keşfedilen bu gezegene Dünya’dan insanlar yerleşecektir. Gezegene kimlerin yerleşeceğini belirlemek için bir komisyon oluşturulmuştur. Ve siz de bu komisyonda yer almaktasınız. Kimlerin yerleşeceğine karar vermek için üç karakteristlik özellik ve üç yetenek belirlemelisiniz. Herkesin düşünmek için 5 dakikası var. Herkes belirlemesini yaptıktan sonra bir partner bulup 7 dakika içinde ortak belirlemelerini yapar. Daha sonra bir çift diğer bir çiftle bir araya gelerek 12 dakika içinde ortak belirlemelerine karar verirler. Son olarak da bütün grup bir araya gelerek ortak kararlarını bulmaya çalışırlar. Her turdan en çok üç karakteristlik özellik ve üç yetenek çıkmalıdır.
DEĞERLENDIRME: Tur yöntemiyle katılımcılara şu sorular sorulur.
-Nasıl hissediyorsun?
-Sonuçtan memnun musun?
-Karar alma süreçlerinden memnun musun?
-Senin için 2’li mi, 4’lü mü yoksa büyük grupta mı karar almak kolaydı? Neden ve nasıl?
-Zor olan neydi?
-Nasıl olmalıydı?
SÜRE: 45 dakika
MALZEME: Yok

2) PUZZLE
AMAÇ: Bir takım çalışması veya karar alma süreçlerinde grup bilincini geliştirmek ve iletişimi sağlamak.
YÖNTEM: Beş kişilik küçük gruplar.
KURALLAR:
- iletişim kurmak yasak
- herkesin karesi tamamlanmadan egzersiz bitmiş sayılmaz.
UYGULAMA: Katılımcılar beşli gruplara ayrılır. Eğer fazla katılımcı kalırsa onlar da gözlemci olarak katılırlar gruplara. Her katılımcı için kare bir kağıt değişik şekillerde kesilir. Kesilmiş olan bu kağıtların bir parçası katılımcıya verilir. Geriye kalan parçalar bir zarf içinde gruba verilir. Hedef; grubun sözlü veya beden dili ile bir iletişim kurmaksızın gruptaki her katılımcının elindeki karenin eksik parçalarını bularak kareyi tamamlamasıdır. Başlama sinyali verildiğinde gruplar zarflarını açarlar.
MALZEME: Değişik şekillerde kesilmiş kare kağıtlar, zarflar.
SÜRE: 30 dakika
DEĞERLENDIRME SORULARI
- Nasıl hissettin?
- Kuralları uygulayabildin mi, neler yaptın?
- Kareni tamamladığında duyguların nelerdi?
- Gözlemcilerin izlenimi nedir?
- Grupta bir lider var mıydı?

3) KUTUDA NE VAR?
AMAÇ: Grubun önemli bir konu ile ilgili olarak birlikte ortak bir karara varması.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcı sayısına göre eşit sayıda küçük grup oluşturulur ve her gruba bir kutu verilir. Her gruptan yüz yıl sonra açılacak olan bu kutuya yaşadığımız zamanı en iyi anlatan, ipucu olabilecek üç şeyi seçip koymaları istenir. Her grup belli bir süre kutuya konulacak olanları belirler. Ardından;
a) bütün gruplar bir araya gelip kutularında ne varsa ortaya çıkarırlar. Çıkanlar içinden bütün grubun katılımıyla nihayi olarak üç şeye karar verilir.
b) tekrar küçük gruplara dönülüp en önemli üç şey üzerine yeniden düşünülür ve ardından büyük gruba gelinip orada tartışılır.
MALZEME: Her grup için kutu, kağıt ve kalemler
SÜRE: 45 dakika

ÖNYARGILAR

1) AÇIKLAMAK VE TAHMİN ETMEK
AMAÇ: Diğer katılımcılara dikkatli bakmak ve spontan değerlendirmeyi bilince çıkması.
YÖNTEM: İkişerli küçük grup
UYGULAMA: Karşılıklı çiftler halinde durulur. Biri diğerini tepeden tırnağa dikkatle izler. Ardından, olabildiğince ayrıntılı, gördüğünü anlatır. (Mümkünse, bir daha bakmadan!) Örnek: Sarı saçlısın, mavi tişört giyiyorsun, parmağında yüzük var. Bir dahaki turda bu kez diğer katılımcı izler ve gördüklerini anlatır. Ama yanı sıra, gördükleri üzerine tahminler ifade eder. Örneğin; „sol elinin yüzük parmağında yüzük var, evli olduğunu tahmin ediyorum.“ Izlenen kişi tahminlerin doğru olup olmadığını sonradan söyleyebilir. Ardından, roller değiştirilir. Her türlü spekülasyon ve abartma mümkündür. Bu, tahminlerin nereye kadar gidebildiğini gösterir.
SÜRE: 20 dakika
MALZEME: Yok

CİNSİYETÇİLİK

1) TRAMVAY
AMAÇ: Kadın ve erkek davranışlarındaki farklılıklar üzerine bir değerlendirme yapmak.
YÖNTEM: Büyük grup.
UYGULAMA:
1.ADIM: 5 sandalye yan yana dizilir. Gönüllü olan iki kadından 2 ve 4 numaralı sandalyelere oturmaları ve bir tramvayda olduklarını hayal etmeleri istenir. Yaklaşık bir dakika otururlar. Bu sırada birkaç metre uzakta oturan gözlemciler (antrenörler) bu iki kadının çizdikleri imajı algılama ve beden dilinin anlattıkları hakkında notlar alır.
2.ADIM: Kadınlar kalkar. Gönüllü üç erkekten 1-3-5 numaralı sandalyelere oturmaları ve bir tramvayda olduklarını hayal etmeleri istenir. Bir dakika boyunca otururlar ve gözlemciler onlarla ilgili notlarını alır.
3.ADIM: Kadın ve erkeklerin az önceki yerlerine tekrar oturmaları istenir. Bir iki dakikalık süre boyunca otururlar ve gözlemciler bu durumdaki notlarını alır.
4.ADIM: Yeni üç kadın ve iki erkekten bu beş sandalyeye oturmaları istenir. Oturdukları bir dakikalık süre içinde gözlemciler yeni notlarını alırlar.
5.ADIM: Büyük grupta gözlemci aldığı notları açıklar ve katılımcılara şu sorular sorulur:
1- 1., 2. ve 3. resimlerde ne gibi farklılıklar vardı.
2- Bu egzersize katılanlara her aşamaya yönelik duyguları sorulur.
6.ADIM: Yeni gönüllülerden üç kadın ve iki erkeğe kendi cinsiyetleri dışında karşı cins gibi davranarak sandalyelere oturmaları istenir.
7.ADIM: Bu yeni sahnede ilginç olan neydi? sorusu üzerine konuşulur.
DEĞERLENDİRME SORULARI:
1- Karşıt rol neye benziyordu ve ne hissettim?
2- Yeni sahnede hangi farklılıklar görünür durumdaydı?
3- Neden böyle?
MALZEME: Beş sandalye
SÜRE: 30-45 dakika

2) İZLENİMLER
AMAÇ: Gender konusundaki düşünce ve algıları ortaya çıkarmak ve değerlendirmek.
YÖNTEM: Büyük grupta beyin fırtınası
UYGULAMA: Kadınlara ve erkeklere farklı renklerde olmak üzere kağıtlar dağıtılır. “Kadınların ve erkeklerin toplumdaki yeri nedir?” sorusuna ilişkin izlenimler bu kağıtlara yazılır. Büyük bir duvar kağıdına bu kağıtlar yapıştırılır. Böylece katılımcılar yazılanların tümünü okur. Herhangi bir değerlendirme yapılmadan, “gender rollerini neler belirler?” üzerine beyin fırtınası yapılır.
DEĞERLENDİRME:
1- Sizin için izlenimlerde ve beyin fırtınasında neler önemli ve ilginçti?
2- Gender rolleri arasında sizce bağlantılı olan noktalar nelerdir ve nasıl bir bağlantı var?
MALZEME: Kağıt ve kalem.
SÜRE: 30 dakika.

ÇATIŞKI

1) ÇATIŞKI ANALİZİ
AMAÇ: Bir çatışkıyı besleyen görünen ve görünmeyen yönleri ortaya çıkarmak.
YÖNTEM: Beyin fırtınası ve küçük grup
UYGULAMA: İlk adım olarak büyük grupta, “çatışkı nedir?” üzerine bir beyin fırtınası yapılır. Grup katılımcı sayısına göre eşit büyüklükte küçük gruplara ayrılıp beyin fırtınasında ortaya çıkanları buzdağına yerleştirir.
(BUZDAĞI: Buzdağı çatışkının gördüğümüz –açık- ve göremediğimiz –gizli- yönlerine dair sembolik bir tanımlamadır. Suyun üstünde kalan kısım görünen, altında kalansa görünmeyen, gizli olandır. Genellikle gizli olan taraf daha büyüktür.)
Belirlenen sürenin ardından küçük gruplarda bir değerlendirmenin ardından, büyük grupta sunum yapılır.
DEĞERLENDİRME SORULARI: (Küçük gruplarda yapılır.)
1- Buzulun gizli yanına dair nasıl bir tutum içindeydim?
2- Bir çatışkıda iletişimi düzeltmenin çatışkıyı çözmek için nasıl bir etkisi olur?
Büyük gruptaki sunumun ardından, yine beyin fırtınası yöntemi ile “bir çatışkıdaki davranış nedenleri / çatışkıyı oluşturan davranışlar” konusunda bir çalışma yapılır. (Örneğin; bağırmak, ....)
MALZEME: Kağıt ve kalemler
SÜRE: 30 dakika

2) KALE (Çatışkıdaki davranış modeli)
AMAÇ: Bir çatışkı halinde geliştirdiğimiz davranış modelleri üzerine bir değerlendirme yapmak.
YÖNTEM: İki küçük gruba ayrılarak, rol oyunu.
UYGULAMA:
Katılımcılar iki gruba ayrılır. Bir grup olduğu varsayılan bir kalenin sahipleri diğer grup da kalenin dışındaki insanlardır. Her iki grup 15 dakikalık süre içinde ayrı yerlerde hazırlığını tamamlar. Gruplara hazırlık için verilen ön bilgiler birbirinden farklıdır ve bir grup diğer grubun komutundan habersizdir.
KALE GRUBUNUN ÖN BİLGİSİ: “En az üç dakika kaleye yabancı birini sokmamak için direnmelisiniz. Üç dakika sonunda istediğinizi yapabilirsiniz.
KALENİN DIŞINDAKİLER İÇİN ÖN BİLGİ: “On dakika içinde kaleye girmeye çalışacaksınız.
15 dakikalık hazırlık sürecinden sonra gruplar bir araya gelir ve aldıkları karar doğrultusunda harekete geçerler. Egzersizin süresine antrenör karar verir.
MALZEME: Gruplar kullanacakları malzemeyi kendileri seçerler.
SÜRE: 15 dakikalık hazırlık sürecine ek olarak antrenörün belirleyeceği süre.
DEĞERLENDİRME:
1- Nasıl hissediyorsun?
2- Egzersiz sırasında nasıl hissettin?
3- Diğerlerinin yaptıklarında seni etkileyen neydi?
4- Kendinde ve diğerlerinde gördüğün seni şaşırtan bir şey var mı?

3) GENİŞ AÇI
AMAÇ: Yaşadığımız ya da tanığı olduğumuz çatışkı durumlarına bakış açısının geliştirilmesi ve farklı açılardan da bakabilmeyi sağlamak.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Antrenör “Kırmızı Başlıklı Kız” masalını, masaldaki kurtun ağzından anlatan yorumunu katılımcılara okur ve ardından değerlendirmeye geçilir.

KURT’UN ANLATIMIYLA “KIRMIZI BAŞLIKLI KIZ”
Bir ormanda yaşardım. Orası benim evimdi ve oraya dikkat ederdim. Temiz ve düzenli olmasına çalışırdım. Güzel ve güneşli bir günde piknikçilerin attığı çöpleri temizlerken ayak sesleri duydum. Bir ağacın arkasına saklanıp baktım ve yolda, elinde bir sepet taşıyan küçük bir kızın geldiğini gördüm. Hemen şüphelendim ondan çünkü çok garip giyinmişti. Sanki tanınmak istemiyormuş gibi kafasını tamamen örten kırmızı bir şapka takmıştı. Şimdi biliyorum ki insanları giydikleriyle yargılamamak gerekir. Fakat benim ormanımdaydı ve onun hakkında biraz daha bilgilenmem gerektiğini hissettim. Ona kim olduğunu, nereden geldiğini, ..vb sorular sordum. Önce yabancılarla konuşmak istemediğini söyledi ve çok üzüldüm.
Ona, “yabancı ..?? tamam öyle olsun, ama ben bütün çocuklarımı bu ormanda büyüttüm.” Dedim.
Sonra biraz yatıştı ve bana, bir sepet dolusu yemekle olan büyükannesine gittiğini anlattı. Aslında dürüst bir insan gibi görünüyordu ama yine de bence şüphe uyandırıcı ve uygunsuz bir kıyafetle başkasının evine girmenin saygısızca olduğunu öğrenmeliydi.
Onu yoluna gitmesi için bıraktım. Sonra büyükannesinin evine doğru koştum. Şirin yaşlı kadını gördüğümde durumu açıkladım ve o da torununun biraz daha terbiyeli olması gerektiğine katıldı. Büyükanneyle bir plan yaptık. Bu plana göre, ben büyükanneyi çağırana kadar görünmeyecek ve yatağın altında saklanacaktı. Ben de büyükannenin kıyafetlerini giyip yatağına yatacaktım.
Kız eve vardığında onu yattığım odaya çağırdım. Geldi ve benim büyük kulaklarım hakkında kişisel bir uyarı yaptı! İlk başta onuruma dokundu ve bu yüzden kulaklarımın onu daha iyi duymamı sağladığını söyleyerek, verebileceğim en iyi yanıtı verdim. Söylemek istediğim ondan hoşlandığım ve sözlerine biraz daha dikkat etmesi gerektiğiydi.
Fakat o başka bir zekice (!) uyarıyı bu kez “pörtlek” gözlerim için yaptı. Şimdi o kız için nasıl hissetmeye başladığımı anlayabilirsiniz. Dış görünüşüyle güzel görünen bu kız hiç de nazik bir insan değildi. Ben yine yapabileceğimiz en iyisini yaparak ve sanki öbür yanağımı dönerek bir deneme daha yaptım. Gözlerimin büyüklüğünün onu daha iyi görmemi sağladığını söyledim.
Bir sonraki hakareti beni gerçekten sinirlendirdi. Buna neden olan dişlerimin ne kadar büyük olduğunu söylemesiydi ve bu beni çıldırttı. Taktir edersiniz ki mümkün olduğunca sakin kalmaya çalışıyordum ama o dikkatimi dişlerime yoğunlaştırdı.
Biliyorum ki; kendimi kontrol etmekte daha iyi olmalıydım fakat yataktan onun üzerine sıçradım ve büyük dişlerimin onu daha kolay yememe yardım ettiğini söyledim.
Şimdi yüzleşelim. Hiçbir kurt bugüne kadar küçük bir kız yememiştir ve bunu herkes bilir. Fakat bu aptal çocuk evin etrafında çığlıklar atarak koşmaya başladı. Onu yatıştırmak için peşinden koştum. Yatıştırmaya çalıştım. Üzerimdeki büyükannenin kıyafetlerini çıkardım ama bu sadece olduğundan daha kötü bir görüntüye yol açıyordu.
Tüm bunlar olurken kapı büyük bir gümbürtüyle açıldı ve ormandaki avcılardan biri elinde tüfeği ile kapıda duruyordu. Ona baktım ve derin bir çıkmazın içinde olduğum açıktı. Arkamdaki açık pencereden dışarı fırladım ve kaçmaya başladım.
Söylemek isterim ki bu hikayenin sonudur. Fakat büyükanne bu hikayeyi hiçbir zaman benim açımdan anlatmadı. Uzun lafın kısası, ben korkutucu, güvenilmez ve kötü yaratıktım. Kırmızı başlıklı kız hakkında bir şey bilmiyorum fakat bu olaydan sonra kesinlikle mutlu yaşamadım.
DEĞERLENDİRME:
1- Masal size ne anlatıyor?
2- Mutlak kötülerimizin ve iyilerimizin olması ne kadar sağlıklı?
3- Bu masal gerçek hayatta bir şeyi çağrıştırıyor mu?
4- Sizce kurt torununa ne anlatacak?
MALZEME: Yok
SÜRE: 30 dakika.

İLETİŞİM (BEN DİLİ – AKTİF DİNLEME – GERİ BESLEME)

1)GÖRME ENGELLİ İLETİŞİM (iletişim)
AMAÇ: Kendimizi yapay olarak engelleyerek her zaman olduğu kadar rahat davranamadığımız bir durumda basit bir görevi/işi grup olarak nasıl hayata geçirdiğimizi görmek. Yönlendirme ve liderlik kavramlarını tartışmak.
YÖNTEM: İki gruba ayrılarak.
UYGULAMA: Katılımcı sayısına göre iki büyük grup oluşturulur. Herkesin gözü bir bandana ile bağlanır. Verilen yarım saat içinde gözler kapalı haldeyken gruplar yapmak istedikleri bir şeye karar verirler. Gruplar daha rahat davranabilmek için seçtikleri birinin gözlerini açabilirler. Karar verdikleri şey her ne ise onu gerçekleştirmek için harekete geçerler. Sürenin bitiminde büyük grupta bir değerlendirme turu yapılır.
DEĞERLENDIRME:
-Nasıl ve ne hissediyoruz?
-Grup nasıl karar aldı? Karar alma hızı nasıldı?
-Grupta bir lider var mıydı?
MALZEME: Gözleri kapatmak için bandanalar.
SÜRE: 30 dakika

2) İLETİŞİM
AMAÇ: İkili ilişkilerde iletişimi zorlaştıran fiziksel durumları değerlendirmek.
YÖNTEM: İki kişilik küçük gruplar.
UYGULAMA: Grup ikili küçük gruplara bölünür. Oluşan her grup kendi karar verdikleri bir konu üzerine konuşmaya başlar. İlk on dakikalık süreden sonra antrenörün uyarısı ile eşlerden biri ayağa kalkar diğeri oturmaya devam eder ve konuşma bu şekilde devam eder. beş dakikalık bir süre sonunda yine antrenörün uyarısı ile eşler konumlarını değiştirerek bir beş dakika daha konuşmaya devam ederler. Üçüncü uyarının ardından gruplardan en rahat ettikleri konumda konuşmaya devam etmeleri istenir. Egzersizin sonunda değerlendirme yapmak için büyük grup bir araya gelir.
DEĞERLENDIRME SORULARI:
- Bütün bir konuşma boyunca kendini nasıl hissettin?
- Seçtiğiniz konumu neden tercih ettiniz?
MALZEME: Yok
SÜRE: 25 dakika

3) BEN DİLİ l (Ben diline giriş)
AMAÇ: “Ben dili” dediğimiz kullanımın bir alıştırmasını yapmak.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcıların hepsinden beş dakika içinde soru sormak istedikleri beş kişi için beş soru yazmaları istenir. bu süre sonunda herkes kimlere sorusu varsa sırayla o katılımcılarla bir araya gelip sorusunu sorar ve cevabını alır. Bunun ardından bütün sorular bir araya toplanır. Antrenör seçtiği her hangi bir soru kağıdından açık-kapalı soruya örnek verir. Katılımcı sayısına göre eşit sayıda küçük gruba bölünüp soru kağıtlarının tümü tesadüfi olarak gruplara paylaştırılır. Soru kağıtlarındaki sorular açık ve kapalı olmak üzere sınıflandırılıp, kapalı olanlar açık hale getirilir.
MALZEME: Kağıt ve kalemler
SÜRE: 30 dakika

4) BEN DİLİ lI (İletişim egzersizi)
AMAÇ: “Ben dili”nin kullanımına ilişkin alıştırma yapmak.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcılar iki kişilik gruplara ayrılır. Herkesten bir kişiyle iletişime geçerken kullandığı genel davranış biçimini düşünmesi istenir. Belirledikleri durumu tartışmaları ve bir rol oyunu yapmaları istenir. A, B’nin sevmediği şekilde davranır ve B’de genel tavrını oynar. A spontan olarak bunun karşısında oynamaya başlar. Gönüllü olan bir çift büyük grubun önünde oynar. Diğer katılımcılar bu durumu nasıl değiştireceklerine dair konuşurlar. Sorunu yaratan ne? Nelerden hoşlanmadılar? Bu ve benzer şeyleri söyleyip bazı rolleri değiştirebilirler.
Antrenör herkese “ben dili” nin yazılı olduğu dokümanları verir. Tekrar ikili gruplara dönülür ve senaryolarını ben dilini kullanarak değiştirmeleri istenir. Bir süre sonra değerlendirmeye geçilir.
DEĞERLENDİRME SORULARI:
- Senin için nasıldı?
- Bir değişim hissettin mi? Hissettiysen nasıl bir değişim?
- Ben dili’ni kullanabildin mi?
- Beden dilinde bir değişim hissettin mi? Fark ettiysen nasıl bir değişim?
MALZEME: Yok
SÜRE: 60 dakika

5) ÖVGÜ EGZERSİZİ (Ben dilinin kullanımı için)
AMAÇ: “Ben dili”nin kullanımı üzerine bir alıştırma yapmak.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Herkesten tanıdıkları bir kişi için üç-dört tane övgü cümlesi yazmaları istenir. Yazılan cümleler bir yerde toplanır ve antrenör rasgele seçtiği bir kağıttan ben dilini kullanmaya ilişkin örneklendirme yapar. (Örn; “sen dünyadaki en güzel kadınsın” cümlesinin ben diline çevrilmiş hali “bence sen dünyanın en güzel kadınısın” ya da “senin ............. seviyorum.” ..gibi) Katılımcılar küçük gruplara ayrılır. Rasgele paylaştırılan kağıtlardaki övgü cümlelerini ben diline çevirmeleri istenir.
MALZEME: Kağıt ve kalemler
SÜRE: 30 dakika

6) KONTROLLÜ DİALOG (aktif dinleme egzersizi)
AMAÇ: Aktif dinleme konusunda alıştırma yapmak.
UYGULAMA l: Katılıyorum - Katılmıyorum uçları olan bir barometre çalışması için önermeler okunur. Katılımcılardan barometre üzerinde yerlerini almaları istenir. Herkes yerleştikten sonra üç kişilik küçük gruplar oluşturulur. Ancak bu üç kişilik grupta, iki ayrı uçta olanlar ile orta noktalarda yer alanlardan birer kişi bulunmalıdır. Orta noktada duran grup gözlemci rolünü üstlenir. Az önceki barometrede varılan sonuca göre taraflar birbirlerini ikna etmeye çalışırken üçüncü kişi gözlem yapar.

BAROMETRE İÇİN KULLANILABİLECEK ÖNERMELER:
-Sessiz kalmak kabullenmektir.
-Ben dili daha açık ve dürüsttür.
-Kötü insanların gücü olmamalıdır.
-Erkekler kadınlardan daha rekabetçidir.
-Ordu bir erkeği gerçek erkek yapar.
-Bulaşık yıkamak kadınların işidir.

GÖZLEMCİLERİN DİKKAT ETMESİ GEREKEN NOKTALAR:
-Kişinin grup içindeki rolü ne? Örneğin; aktif mi, tartışmayı yönlendirmeye çalışıyor mu?
-Söz alarak mı konuşuyor? Yoksa söz mü kesiyor?
-Konuşurken mimik (vücut dili) kullanıyor mu?
-Düşüncelerini nasıl ifade ediyor? Heyecanlı mı? Agresif mi? veya başka bir şey.

MALZEME: Aktif dinleme ile ilgili yazılı doküman
SÜRE: 30 dakika
7) BAKMADAN RESİM ÇİZMEK (aktif dinleme)
AMAÇ: Aktif dinleme konusuna giriş yapabilmek.
YÖNTEM: İkili küçük gruplar.
UYGULAMA: Önceden seçilip çoğaltılmış iki resim hazırlanır. Katılımcılar ikili gruplar oluşturup sırt sırta vererek ve her grup arasında mesafe olacak şekilde otururlar. Gruptaki her çifte farklı bir resim verilir ve sıra ile eşlerden ellerindeki resmi diğer eşe anlatmaları istenir. Resmin anlatımını dinleyen eş sorular da sorarak anlatılan resmi bir kağıda çizer.
MALZEME: Önceden seçilip hazırlanmış iki farklı resim, her katılımcı için kağıt ve kalem.
SÜRE: 20 dakika

8) EVET, VE... (aktif dinleme)
AMAÇ: Karşımızdaki insanın söylediklerini, kendi cümlelerimizle de aktararak gerçekten ne söylediğini anlamaya çalışmak.
YÖNTEM: İkili küçük gruplar.
UYGULAMA: Katılımcılar ikili gruplara ayrılırlar ve rahatça konuşabilecekleri bir köşeye çekilirler. Önceden belirlenen kimi önermeler ya da kendi seçecekleri bir konu üzerine konuşmaya başlarlar. Önce eşlerden biri konuşmaya başlar diğer eş eklemek istediği bir şey varsa önce “evet” diyerek eşinin söylediklerini özetler, ardından da “ve” diyerek kendi düşüncelerini ekler.
MALZEME: Yok
SÜRE: 15 dakika

9) BANA BİR FEEDBACK VER (geri besleme)
AMAÇ: Katılımcıların birbirleriyle ilgili izlenimlerini ortaya çıkarmak.
YÖNTEM: Küçük gruplar.
UYGULAMA: Sandalyeler ikişerli olarak mekanın değişik yerlerine dağıtılır. Katılımcılar dolaşarak kimden bir feedback isteyeceklerini düşünürler ve seçtikleri kişi ile karşılıklı otururlar. Orada oturdukları süre içinde hiç kimse tarafından rahatsız edilmemeli ve dinlenmemelidir. Feedback istemiş olan kişi, hangi konu hakkında bir feedback isteyeceğini kararlaştırır. Kendisi ise feedback vermek zorunda değildir.
SÜRE: Bir saat.
MALZEME: Katılımcı sayısı kadar sandalye.
NOT: Grubun içinde belli bir güven oluştuktan sonra uygun olan bir egzersiz.

10) GERİ BESLEME
AMAÇ: İlişki halinde olduğumuz insanlarla yaşadığımız olumlu ve olumsuz yaşanmışlıkları uygun ve net bir şekilde aktararak varsa gerilimleri konuşup çözümleyebilmek ya da sorun varsa bunların üzerini kapatmadan konuşabilmek.
YÖNTEM: Küçük grup.
UYGULAMA 1: Birbirleriyle geçmişte de ilişkisi olan iki kişilik gruplar oluşturulur. Daha önceden yaşadıkları olumlu ya da olumsuz duygulanımlar ve düşünceler üzerine konuşurlar. Ancak bu konuşmayı yaparken dikkat edilmesi gereken noktalar vardır. (bkz. Geri Besleme ve Aktif dinleme)
UYGULAMA 2: İki kişilik gruplar oluşturulur. Çiftlerden önce biri sonra diğeri üçüncü biriyle yaşadıkları bir olaya ilişkin geri beslemede bulunur. Dinleyici konumunda olan, aktarım bittikten sonra anlatıcı olana aktardığı olay üzerine geri beslemede bulunur.
MALZEME: Yok
SÜRE: 30 dakika

DEĞERLENDİRME

1) BUGÜN HOŞNUT KALDIM
AMAÇ: Katılımcıların yapılan çalışmalara ilişkin duygu ve düşüncelerini ortaya çıkması.
YÖNTEM: Barometre
UYGULAMA: Katılımcılardan yere çizili olduğu varsayılan, bir ucu 0 diğer ucu 100 olarak kabul edilen hayali bir çizgi olduğunu düşünmeleri istenir. Sıfır olan uç noktaya “Bugün hiç hoşnut kalmadım” ve 100 olan diğer uca “bugün çok hoşnut kaldım.” ifadeleri yazılır. Katılımcılardan bu güne ilişkin duygu ve düşüncelerini değerlendirip, kendilerini nasıl hissediyorlarsa o noktada durmaları istenir. Sıfır noktasında duruyorsam hiç hoşnut kalmadığım, yüzde duruyorsam çok hoşnut kaldığım anlamına gelir. Ancak mutlaka iki uç noktada durmak gerekmiyor. Çizginin her hangi bir noktası da seçilebilir. İsteyenler bulundukları noktaya dair açıklama yapabilirler. Ancak burada ifade edilen duyguların tartışmaya açılmamasına dikkat edilmelidir.
SÜRE: 20 dakika
MALZEME: Yok
DEĞERLENDİRME: Bu egzersizi yorumsuz biçimde gerçekleştirmek de mümkündür. Antrenörler için, sonrasında kişilere doğrudan hitap etmek ve olumsuz duyguları sormak önemli olabilir. Böylece olası sorunlar çözülebilir.
NOT: Aynı yöntem uygulanarak her hangi bir konuda grubun eğilimini belirlemek de mümkündür. İlk kez ele alınacak olan bir konunun ana hatlarını ortaya koyacak üç ile beş arasında önerme oluşturulup, belirli aralıklarla katılımcılara okunur ve hayali çizginin düşüncesine göre istediği bir noktasında durması istenir.

2) TELEVİZYON PROGRAMI
AMAÇ: Uzun süreli antrenmanların son gününde sürecin tamamını değerlendirmek için grup çalışması.
YÖNTEM: Küçük gruplar
UYGULAMA: Katılımcı sayısına göre eşit sayıda küçük grup oluşturulur. Her grup yapılan antrenman ile ilgili beş dakikalık bir haber yapacaktır. Antrenmanın değerlendirildi bir içerik olmalıdır.
MALZEME: Grupların yaratıcılığına bağlı olarak her şey kullanılabilir.
SÜRE: 30 dakika (5 dakikalık sunumlar için hazırlık süresi.)

3) “SENİ SEVİYORUM, ÇÜNKÜ ...”
AMAÇ: Antrenmanın sonunda herkesin güzel bir anıyla çalışmadan ayrılması.
YÖNTEM: Büyük grup
UYGULAMA: Herkesin sırtına büyük bir kağıt yapıştırılır. Kağıtların üstüne “seni
seviyorum çünkü...” yazılıdır. Herkes birbirinin sırtındaki kağıtta bu cümleyi tamamlar.
O katılımcıyla ilgili sevdiği bir şeyi yazar. Sürenin bitiminde kağıtlar katılımcıların
kendilerine verilir.
SÜRE: 20 dakika
MALZEME: Katılımcı sayısı kadar büyük kağıt, markör kalem, bant.

ANTRENÖRLERE: Grup-Birey-Tema

2007-10-11T10:57:00.000-07:00

Grup - Birey – Tema Üçgeni

Bir antrenman grup birey tema ve çevre olarak ifade edebileceğimiz ögelerden oluşur. Bu faktörleri belli bir çevre içinde oluşan ve her bir ucuna grup, birey ve temanın yerleştirildiği bir üçgen olarak tasarlaya biliriz.

Tüm grubu ve tek tek üyeleri etkileyen çevre, zamanı, mekanı, doğayı, katılımcıları, onların cinsiyetleri, eğitim ve sosyal durumlarını, toplumu, tarihsel ya da güncel kültürel ve politik etkilenmeleri vb. şeyleri kapsar kapsar.

Bir antrenmanın verimli ve başarılı bir biçimde gerçekleştirilebilmesi, üçgeni oluşturan üç faktör için optimal koşulların oluşması amacıyla üçgen içersinde dinamik bir denge geliştirilmelidir. Bir ucun fazla yoğunluk kazanması öteki unsurların doğrudan dışarıda bırakılmasını beraberinde getirir. Bu da süreci olumsuz biçimde etkiler. Bireye yönelik bir çalışma tarzı baskın ise gruba ve temaya yeterince yer verilmez. Temaya fazla ağırlık verilirse bireylerin ve grubun ihtiyaçları ihmal edilir.

Bir antrenman programında yer alan birimlerin (sunum, egzersiz, oyun, tartışma vb.) bu üç faktörün her birine aynı ölçüde hitap etmesi mümkün değildir. Örneğin, tüm grupla ortaklaşa yürütülen teori ağırlıklı bir çalışmanın ardından bireylerin üretilenleri hazmedeceği ve kendini ifade edebileceği bir birime geçilmelidir. Bunun için antrenörler daha hazırlık sürecinde dengeyi gözetici bir şekilde programı tasarlamalıdırlar.

Ancak faktörler arası denge zaman ölçülü bir hesaplama işi değildir, durumu ve gelişmeleri iyi gözlemlemekle ilişkilidir. Örneğin grup içinde bir sorun çıktığında öncelik, tasarlanan programa karşın (daha sonra tekrar temaya dönmek koşuluyla) bu sorunun çözülmesidir.

Dengenin oluşturulmasında sorumluluk hem antrenör hem de katılımcılara aittir.

Dinamik bir denge için en azından olması gerekenler:

-Grubun ve tek tek bireylerin çevrelerine dikkat edilmesi
-Antrenman boyunca bireyin katılımı için tüm olanaklarının sağlanması
-Grubun ortak çalışma için geçerli davranış ilkeleri üzerinde bir anlaşma sağlayabilmesi
-İlgi grupları dengenin sağlanması ve korunmasında önemlidir
-Temanın tutarlı bir şekilde ele alınması ve grubun ilgilenmek istediği konulara yönelinmesi
-Ortada görünen ve şeffaf bir yönetimin mevcut olması
-Hem bireyler hem grup için güvenli ve korkusuz bir çalışma ortamının sağlanabilmesi

ANTRENÖRLERE: Yönlendiricilik İpuçları

2007-10-11T10:43:00.000-07:00

BİR TARTIŞMAYA YÖNLENDİRİCİLİK YAPMANIN İPUÇLARI
TONU YAKALAMAK (KURMAK)
Tartışmanın niteliğini ve tonunu etkileyebilmek için iki temel an vardır. Bunlardan biri, tartışmanın başlangıç anıdır. Herkesin konuşma hakkı olduğunu ve katkılarının da beklendiğini belirtmek, bu atmosferi kurmak gerekir. Tabii ki bu, grup üyeleri birbirine güvendiğinde ve fikirlerinin dikkate alındığını hissettiğinde işleyecektir.
· Mümkünse daire biçiminde oturun ya da en azından birbirinizin yüzünü görebilecek şekilde. Bu mümkün olmadığında, yürütücü, konuşurken grup üyeleri arasında dolaşabilir.
· Grup üyeleri birbirini tanımıyorsa, “tanışma” egzersizleri kullanılabilir. Grup üyeleri kendilerini tanıtabilir ya da bir başkası ile konuştuktan sonra birbirlerini gruba “sunabilirler”. Tanışma, en sevdikleri hobi, kendilerini benzetmekten hoşlandıkları hayvan, vb. gibi şeyleri paylaştıklarında çok daha eğlenceli olabilir.
· Yürütücü, tartışmaya açık uçlu sorularla başlayarak grup üyelerine vurgu yaparsa kendi rolünü öne çıkarmamış olur. Katılımcılar kendi görüşlerini ileri sürdüğünde yürütücü, “herkes ne düşünüyor?” ya da “buna katılan başka kimse var mı?” ya da “katılmayan var mı?” biçiminde sorduğu sorularla grup üyelerinin yürütücüye değil birbirlerine yanıt vermelerini teşvik eder.
· Bazen tartışma için “taban kurallar” koymak iyi bir fikir olabilir. Bu, özellikle grup üyeleri çocuklar ise önemlidir. Eğer çocuklar yeterince büyükse, onlar da taban kuralların oluşturulmasında yardımcı olabilirler. Tartışma kurallarının ne olması gerektiğini onlara sorabilir ve böylelikle herkesi konuşmaya teşvik etmiş olursunuz. İşte bazı kurallar için birkaç fikir;
1- Herkes bir diğerini saygıyla dinlemelidir. (katılmıyor olsa bile)
2- Konuşan kişinin sözü kesilmemelidir.
3- Aynı anda birden fazla kişi konuşmamalıdır.
4- Hiç kimsenin fikri alay konusu yapılmamalıdır.
5- Eğer birisine katılmıyorsanız, paylaşmadığınız onun düşüncesidir. Kişinin kendisine saldırma.
6- Başkasının seni anlamaya çalışmasını beklediğin gibi sen de diğerini anlamaya çalış.

YARDIMCI TARTIŞMA
Yürütücü, grup üyelerinin sayısına, konunun her bir katılımcı için önem derecesine göre değişen tartışma yöntemleri kullanabilir. Bu, tartışmanın nasıl yapılandığına göre değişir. Örneğin, bazı genel sınıf tartışmalarında yürütücü tartışmayı basit bir biçimde açar ve düşüncesini belirtmeye gönüllü olan biri olup olmadığını sorar. Ancak, eğer grup özellikle utangaçsa ya da yürütücü, herkesin tartışmaya aktif olarak girdiğinden emin olmak istiyorsa tartışma bundan sonra da yapılandırılabilir.
· Yürütücü, sadece bir tur yapabilir (ya da daire biçiminde oturulmuyorsa, sırayla gidebilir) ve herkesin, yorumlarını söylemesini ister. Bu teknik son derece kapsayıcıdır ama çok zaman alabilir ya da biraz sıkıcı olabilir.
· Grup üyeleri, tartışma için ikili gruplara ayrılabilir. Bir tartışma biçiminde, bu kişilerin karşıt “durumları” belirlenebilir. (Eğer bunu yaparsanız, kendi kişisel duruşlarına uymayan bir durumu belirlemek ilginç olabilir) Yürütücü, yine çift olarak, her bir gruptan, birbirleriyle “görüşmesini” isteyebilir; daha sonra partnerlerinin görüşlerini grubun geri kalanına aktarırlar. Grup üyeleri birbirini tanımadığında, en azından bir kişiyle tanışmanın kolay ve kişisel biçimini sağladığı için ‘çift yöntemi’ni kullanmak çok hoştur. Kişilerden, ardışık yöntemle çift oluşturması da istenebilir (örn; ilk olarak sağındakiyle, sonra solundakiyle).
· Büyük grup, altı ya da sekiz kişiye kadar küçük gruplara bölünebilir; çocuklarda bu sayı normal olarak dördü geçmez.
Tartışmada, gönüllülük temelinde ya da tasarlanan şeye göre herkesten bir şeyler yapması istenebilir. Öğrenciler için bazı yapılar oluşturmak üzere öğretmenler sık sık, “raportör” (olan biteni yazmak için), “düzenleyici” (grubun, belirlenmiş olan noktada olup olmadığından emin olmak için), “malzemeci” (egzersizle ilgili malzeme gerekli olduğunda) gibi ya da egzersizle ilgili bazı özel roller önerirler.
Lütfen bu grupların sözlü olarak ya da büyük bir kağıt üzerinde yazdıkları notları ya da her ikisini de aktarmak üzere gruba “geri rapor” vermelerinin ideal olduğunu not edin. Bu yolla, tartışmayı grubun tümüne geri getirirsiniz. Küçük grup formatı çalışması, basit tartışmalar ya da düşüncelerin paylaşım biçimine göre genellikle “uygulama” egzersizleri için daha idealdir.
Yürütücü olarak, tartışmayı nasıl organize edeceğinize dair hızlı bir karar almanız gerekebilir. İletişimin ne kadar iyi gittiğini temel alarak, herkesi büyük grupta tutabilir ya da kendi küçük gruplarında kalmalarını sağlayabilirsiniz.
Tartışmanın içinde sizin işiniz, akışı sağlamak, atmosferi saygılı ve hoş tutmak, zeminin “konudan” kaymamasını sağlamak ve ortaya çıkabilecek olan çatışkılarla başa çıkmaktır. Bir çatışkı ortaya çıktığında, düşünceler kadar duygular da dikkate alınmalıdır. Mümkünse böylesi bir gerilime arabuluculuk etmek üzere grubu da çatışkı durumu ile ilgilenmesini sağlamaya çalışın. Çatışkı çok yoğun ve kişisel ise bunu, grup dışında, özel olarak ele almak çok önemlidir.Bir beceri olan çatışkı çözümü için söylenecek çok şey olmakla birlikte, bundan bahsetmeye yetecek kadar burada yer bulunmamaktadır.
Yürütücü, grup üyelerinin katılımını her zaman desteklemelidir. Bu, bireylerin ya da grupların çabaları ya da yaratıcılıklarını överek (kompliman yaparak), utangaç bazı grup üyelerini düşüncelerini açıklama konusunda zorlamadan ama cesaretlendirerek ve ortaya konan düşünceler üzerinde çalışarak yapılabilir. Bu yüreklendirme sözcüklerle yapılabileceği gibi mimiklerle ya da vücut diliyle de yapılabilir. Grup üyelerini aynı biçimde “dinlemek” de önemlidir.

TOPARLAMA
Bir oturum pek çok değişik biçimde kapatılabilir. Tartışmaların ve egzersizlerin olumlu yönlerini öne çıkarmak, kişisel katılımları için üyelere teşekkür etmek her zaman iyi bir fikirdir. Eğer tartışmayı sevdiyseniz, bunu söyleyin! Eğer tartışma süregiden bir tartışmanın parçası ise, ortaya çıkan şey üzerinde bir şeyler yapmak isteyebilirsiniz. Örneğin; görüşler arasında ilginç farklılıklar ortaya çıkarsa, katılımcılardan, kendi durumlarına ilişkin bir şeyler yazmalarını isteyebilirsiniz. Hatta geniş bir araştırma projesi dahi geliştirilebilir. Katılımcılar için tartışmanın/egzersizin amacı kendileri hakkında daha fazla şey öğrenmek ve gelişmek ise, onlara tartışmaya ilişkin kendi düşüncelerini, tepkilerini ve sorularını yazacakları kişisel bir günlük tutmalarını söyleyebilirsiniz. Bunlar, katılımcı tarafından saklanabileceği gibi, geri besleme almak amacıyla yürütücü ile özel olarak ta paylaşılabilir.
Eğer, iletişim tekniklerinin kendisini kuvvetlendirmek isterseniz, aşağıdaki türden sorulara yüksek sesle ya da yazılı olarak bir yanıt vermelerini isteyebilirsiniz.;

· Tartışmada iyi giden neydi? Bunu nereden bilebiliyorsunuz?
· Tartışmada zor olan neydi, neden?
· Anlaşmazlıklar ya da çatışkılar nasıl ele alındı?
· Herkes katılım şansı yakaladı mı? Değilse, katılıma davet edildiler mi?
· Birinin düşüncesiyle entellektüel temelde farklı oluşunuz ile, birinin açıklamasına karşı duygusal bir tepki duymanız arasındaki farkı farkettiniz mi? Neden bu tepki de diğeri değil, açıklayabilir misiniz?
Son Olarak...
Yürütücülük yapmak hem bir sanat ve hem de bir bilimdir. İlkinde biraz “zor” bir duygu verse de kendinize karşı fazla sert olmayın. Bu yazı bazı fikirler içermekle birlikte kişinin kendi sezgisi en iyi kaynaktır. Yürütücülük becerilerinizi, kişilerin kendi düşüncelerini açıklamakta özgür hissettiği koşulları (ortamları) gözlemleyerek geliştirebilirsiniz. Eğer, kişileri tartışmaya katma konusunda özel becerisi olan birini tanıyorsanız, bazı fikirler almak için onu da izleyebilirsiniz.
Unutmayın.... Eğlenin!

ANTRENÖRLERE: Bir Antrenman Nasıl Gerçekleşir?

2007-10-11T10:35:00.000-07:00

Bir Antrenman Nasıl Gerçekleşir?

Bir antrenmanın aşamalarını kabaca şöyle sıralayabiliriz:

Planlama
Hazırlık
Metodoloji
Uygulama
Değerlendirme

Planlama
Bu aşama, bir grubun ihtiyaçları çerçevesinde, şiddetten arınmışlığın temel kavramlarını anlamak/içselleştirmek, politik faaliyeti sırasında kilitlendiği konu ya da durumları şiddetten arınmış yöntemlerle çözümlemek yahut da günlük hayatın ve politik faaliyetlerinin bir provasını yapmak amacıyla bir antrenmanın planlanmasıdır. Bu aşamada antrenörün pozisyonu şu biçimlerde olabilir; Antrenör grubun bir üyesidir, bu planlamayı birlikte yapmışlardır. Antrenör grubun dışındadır, grup ya ihtiyaçları/istekleri çerçevesinde antrenörden yardım istemiştir ya da antrenör belli bir amaçla (eylem hazırlığı yada kavramların yaygınlaşması vb) gruba bir antrenman planı önermiştir. Oluşturulan şey antrenmanın başlığı, ana temasıdır.

Hazırlık
*Hazırlık aşamasında ilk adım antrenman yapılacak grubu tanımaktır. Böylelikle planlanan tema ile grup arasında bir bağlam oluşturulur. Grubu tanımak için temel birkaç soru yanıtlanır;
-Nasıl bir grup? (Yaş/Eğitim/Cinsiyet/Örgüt vb.)
-Ne istiyor?
-Öncelikleri nelerdir?
-Kaç kişi?

*Sonraki adım ise ise antrenörün kendi kapasitesini gözden geçirmesidir;
-Sınırlarım, donanımım/becerilerim ve zamanım nedir?

*Daha sonraki adım ise antrenörün grubun hedef ve nitelikleri ile kendi kapasitesi arasında bir bağlam oluşturmasıdır. Antrenör, önyargısız bir biçimde geniş bir perspektifle yapacaklarını düşünür, konuyu toparlamaya çalışır;
- Ana tema çerçevesinde hangi hedefe/hedeflere doğru gidiyorum
- Bu bağlamda hangi içeriği ele alıyorum?
- Hangi yöntemle ele alıyorum ?
- Hangi malzemeye ihtiyacım var?
- Ne kadar zamana ihtiyacım var?
Bu adımda yapılan değerlendirmeler sırasında antrenmanın gerçekleşeceği mekanın koşulları da (hava/ışık/ısı/genişlik vb) ayrıntılı olarak dikkate alınır.
Antrenör yukarıdaki sorular çerçevesinde yaptığı seçimleri, daha iyi değerlendirebilmek ve programı bütünlüklü olarak görebilmek için bir hazırlık çizelgesi üzerinde yerleştirir.

Metodoloji
Şiddetsizlik antrenmanlarının metodolojisi eğitilen ile eğitici ayrımının redden bir anlayışın üzerine oturur. Bu anlayışa göre eğitilenler bizzat eğitim sürecinin öznesidirler. Kısaca kafa, yürek ve el’in işbirliğine dayalı canlı öğrenim süreci olan antrenmanlar birbirini izleyen dört aşamaya tekabül eder;
1- Deneyim/Algılama: Çeşitli egzersizlerle bilinçli algılamaya itilen kişi/grup; içeriği, çevreyi, kendisinin ve ötekilerin davranışını ve bu davranışların karşılıklı olarak yarattığı etkileri algılar.
2- Düşünme: Algılanan şeylerin anlamları ve yarattıkları duygular üzerine düşünmeye başlanır.
3- Kavramlaştırma: İlk iki adımdan sonra, bu anlam ve duyguların hsangilerinin kalabileceğine ve hangilerinin değiştirilmesi gerektiğine karar verilir.
4- Uygulama: Değişimler için uygulamaya geçilir.

Şiddetsizlik antrenmanları katılımcıların deneyimleri esas alınır. Katılımcılar şiddet, çatışkılar, önyargılar, korku ve stres, grup içi ilişkiler vb. konularla ilgili deneyimlerinin bilincine varmalı, buradan yola çıkarak, antrenörün kolaylaştırıcılığı ile yeni davranış ve eylem biçimleri üretmeli ve pratikte denemelidir. Düşünceler somut eyleme dönüştüğü taktirde gerçekten bir öğrenim süreci yaşanmış demektir. Aynı şekilde eski davranış biçimlerini sürdürmeye dair bilinçli bir kararın alınması da bir öğrenim sürecinin göstergesidir. Önemli olan öğrenenlerin kendi eylemlerinin sonuçlarına katlanabilmeleri ve sorumluluk üstlenebilmeleridir.
Antrenmanlarda ele alınacak her bir içerik, yukarıda kısaca özetlenen anlayış çerçevesinde çok yönlü bir değerlendirme sonucunda belirlenen en uygun yöntem(ler) ile katılımcılara sunulur. Antrenör, değerlendirme yaparken grup, birey ve tema arasında gözetilmesi gereken dinamik dengeyi gözetmeli, grubu tanımak için sorulmuş soruları hatırlamalıdır. Bu bağlamda değerlendirmeye dair birkaç örnek vermek gerekirse;
* Grup, birey ve tema arasındaki dinamik dengenin korunabilmesi için grupla ortaklaşa yürütülen teori ağırlıklı bir çalışmanın ardından sonraki birimde bireylerin üretilenleri hazmedeceği ve kendini ifade edebileceği bir yöntem seçilmesi uygun olacaktır.
* Katılımcıların deneyimleri üzerinden bir çalışma yürütürken konu ağırlıklarının değişebileceğini hatırda tutmak gerekir. Bir antrenman programı, başlangıçta soyut bilgilere dayanılarak hazırlansa da katılımcıların beraberlerinde getirdikleri deneyimler en ince ayrıntılarına kadar planlanamayacağı için katılımcıların etkisi ve isteği ile değişebilecek açıklıkta olmalıdır.
* Fiziksel engellilerin bulunduğu bir grupta onların yapmakta zorlanacağı egzersizlerin yöntem olarak seçilmesi uygun olmayacaktır.
* Geleneksel tartışma alışkanlıklarını sürdüren bir gruptan kısa sürede efektif bir değerlendirme alınmak isteniyorsa, grubun “zaman bölü kişi sayısı” kuralını otokontrol yoluyla uygulayamayacağı düşünülüyorsa jeton yöntemi seçilebilir.

Uygulama

1) Antrenmana Giriş;
Bir antrenmana iyi bir giriş yapmak iyi bir kapanış için de gerekli ve önemlidir.
Giriş bölümü tanışmak, beklentileri paylaşmak, programı anlamak ve belirlemek, kontrat ve ilgi grupları oluşturmak gibi adımlardan oluşur. Temel amaç, katılımcıların birbirini tanıyıp kaynaşması, bir araya gelişin amacını ortaklaştırıp bir grup gibi davranabilmenin asgari kurallarını oluşturabilmesidir.
Tanışmak;
Bu adımda katılımcılar, genellikle buz kırıcı olarak da adlandırılan değişik oyun ve egzersizler aracılığı ile kendini tanıtır, diğerlerini tanır. İsimler ve katılımcıların birbiriyle ilişki kurmalarını kolaylaştıracak akılda kalacak karakteristik özellikleri ve ilgi alanları öğrenilmeye çalışılır.

Beklentileri öğrenmek;
Bu adımda, katılımcı “neden ben sizinle bu konuda konuşmaya/çalışmaya geldim”, “Bu çalışmadan/konuşmadan şöyle bir yarar umuyorum…” vb. ifadeler ile antrenmana dair beklentilerini,umut, endişe ve kaygılarını… dile getirir. Bu aynı zamanda antrenmanın hedeflerini de belirlemek anlamına gelir. Değişik egzersiz veya oyunlar ile tespit edilen beklentiler kayıt altına alınır ve tüm çalışma boyunca tüm katılımcıların görebileceği bir yerde durur. Amaç öğrenme süreci boyunca katılımcıların kendilerinde ve diğerlerindeki değişim ve gelişmeyi izlemelerini sağlamaktır. Aynı zamanda bu antrenörlere süreci yönlendirme ve katılımcıların istek ve beklentilerine uygun olarak programı değiştirme olanağı verir. Öğrenme sürecinin sonunda ise katılımcıların ve grubun hedeflerine ulaşıp ulaşmadığını değerlendirme imkanı verir; “Ben/biz bu çalışmada girişte söylediğimiz ....... hedeflerine ulaştım/tık”

Programın tanıtılması/oluşturulması ;
Antrenör, bu aşamada başlıklar halinde sıralanmış antrenman programını katılımcılar ile paylaşır; “Ben/biz sizinle .........konuda çalışacağız. ........................ hedefleyen, ............, ...................... yöntemleri kullanacağım(ız) ve şu zamana /saate kadar birlikte olacağız.”
Antrenmanda bir grup belli bir konuda öğrenmek/çalışmak amacıyla bir araya gelmiştir. Hedefleri grup ve bireyler belirler, hedefe gidilecek teknik yolu ise antrenör çizer, bu yolla konun işlenmesini/öğrenilmesini kolaylaştırır. Program bu tekniklerin ayrıntısını değil ama genel anlamını ve akış sırasını verir. Katılımcının çalışma, mola, yemek ve dinlenme saatlerini, sürelerini bilmesi önemlidir. Bu bilgiler çerçevesinde ihtiyaçlarını dile getirip davranışlarını ona göre ayarlayabilmesi katılımcıyı rahatlatır, antrenman sürecine ve ortamına dair güvenini sağlar.
Antrenman süreci içersinde grubun ve bireylerin ihtiyaçlarında değişmeler olabilir. Antrenörler bu değişiklikleri dikkate alarak grup ile birlikte programda değişiklikler yapar.

Kontrat Oluşturmak:
Kontratlar grubun ilkede özerkliğine işaret eder. Önemli olan kontratın bütünlüğünden çok grubun ortak karar alma üreci içinde olmasıdır. Grup, kendi kurallarını bizzat belirler, bunları şeffaf hale getirir ve kaydeder. Böylelikle bir grup olmaya başlar. Kuralların kaydedilmiş olması hiçbir şekilde değişmeyecekleri anlamına gelmez. Gerektiğinde eksikleri giderilir, hatta ihtiyaçlar çerçevesinde tümden yenilenebilir. Önemli olan bireysel ya da kolektif kural ihlalleri ile karşılaşıldığında grubun bunu tartışabilme imkanı bulmasıdır.

İlgi grupları oluşturmak:
Her antrenman bir grup ile gerçekleştirilir. Ancak grup ile tek tek katılımcılar arasında bir bağlam oluşturmak gerekmektedir. Bir antrenmanda ilgi grupları birey (ben) ile grup (biz ) arasındaki bağlamı oluşturan unsurlardır. Antrenman süreci boyunca antrenmanların gidiş yönüne, konuların içerik ve işlenişine, antrenörlere ve başka katılımcılara yönelik eleştiri ve değerlendirmelerin yapılmasına imkan tanır. Bir sorunun büyük guruba taşımadan önce konuşup çözüm önerileri üretmek ilgi gruplarının görevidir.
İlgi grupları aynı zamanda duygu yuvasıdır. Burada kaygılar, korkular, hayal kırıklıkları, istekler ve hayaller paylaşılır.
Grupların oluşturulması mümkün olduğunca isteğe bağlı olmalıdır. Ancak, grup içi yakınlaşmayı/kaynaşmayı arttırmak, cinsiyet ve yaş dağılımına dengeli tutmak, dil sorunu vb gibi nedenler ile raslantısal yollar ile ya da müdahele ederek ilgi grubu oluşturmak da mümkündür.

2) Konu(nun)ların işlenmesi
Yukarıda da vurgulandığı gibi antrenmanda hedefleri grup ve bireyler belirler, hedefe gidilecek teknik yolu ise antrenör çizer. Antrenörler konun öğrenilmesinden, katılımcılar öğrenmekten sorumludur. Ancak, katılımcılar deneysel sürece katılımları oranında öğrenirler. Çünkü şiddetsizlik antrenmanlarının dayandığı nokta somut hayat ve somut eylemdir. Antrenörler yukarıda ifade edilen metodolojik yaklaşım çerçevesinde seçilen yöntemlerle ve birey, gurup, tema arasındaki dengeyi gözeterek konuyu işler.
Giriş bölümündeki teknik işler tamamlandıktan sonra asıl konu(ya)lara geçmezden önce gündelik yaşamı geride bırakmaya, katılımcıların antrenmanın havasına girmelerine yardımcı olacak egzersizler yapılmasında yarar vardır.
Konu işlenirken grubun ihtiyaçlarına ve duygusal durumlara azami özen ve dikkat gösterilmelidir. Bu antrenörün önceden belirlediği teknik ve yöntemleri hızla değiştirebilmesine ve grubun dinamiğinin canlı tutulmasına olanak tanır. Örneğin yapılan bir teorik çalışma sırasında grupta bir yorgunluk/ilgisizlik hali hissedildiğinde araya koyulacak uygun bir oyun ya da hareketli bir egzersiz ile grubun toparlanmasına, canlanmasına yardımcı olunur.
Konunun işlenmesi sırasında olabildiğince sunum tarzındaki sözel bölümlerden kaçınmalıdır. Mecbur kalınan hallerde ise toparlayıcı olacak biçimde sona bırakılmasında yarar vardır. İşlenen birimler arasında ise bir iç tutarlılık ve devamlılık olmalıdır. Konular işlenirken her aşamada bireylerin katılımına ve rahatça düşünsel katkıda bulunmalarına olanak veren güvenli bir ortam oluşturulmalıdır. Öngörülen ve ilan edilen sürelere azami biçimde uygun davranmak önemlidir. Süre değişiklikleri veya zaman ihlalleri katılımcılar ile birlikte alınmalıdır.

Değerlendirme

Değerlendirme bir antrenmanın ihmal edilemeyecek öğelerinden biridir. Çok önemlidir; Yapılan geri bildirimler ile antrenmanın hem kişiler hemde grup açısından hedefine ulaşıp ulaşmadığı tespit edilir. Böylelikle eksikler tamamlanır, olumsuz duygulara neden olan noktalar açığa çıkar. Program değişiklikleri yapılabilir. Değerlendirmeler;
-Her çalışma biriminin sonunda
-Gün bitiminde,
-İlgi gruplarında,
-Genel toplantılarda,
-Tüm antrenmanın sonunda yapılır.

İLGİ GRUBU

2007-10-11T10:31:00.000-07:00

İLGİ GRUBU

İlgi grupları, 5 ile 10 arasında kişiden oluşan “kendine yetme” destek sistemleridir. Aynı amacı taşıyan bir çok ilgi grubu geniş bir eylemlilikte beraber hareket edebilir veya bir ilgi grubu düşündüğü eylemi kendisi harekete geçirebilir. Bazen ilgi grupları uzun bir süre bir arada kalır, politik destek vermek amacıyla varolurlar ve/veya eğitim gruplarıdır ve bu gruplar sadece zaman zaman eylemlere katılır.
Eğer sivil itaatsizlikte bulunmayı planlıyorsanız en iyisi bir ilgi grubu oluşturmak veya varolan bir tanesine katılmaktır. İlgi grupları, üyeleri için destek verme ve dayanışma amacıyla vardır. Yalıtılmış hissetme veya hareketten uzaklaştırılmış hissetme, kalabalık veya genel olarak dünya sıkıntıları bir ilgi grubu beraber çalıştığında ve eylediğinde, gelişen güven ve samimiyetle kısmen giderilebilir. Bu samimiyetin geliştirilmesiyle birlikte ilgi grubunun yapısı, dışarıdan provakatörlerin sızma olasılığını oldukça azaltır. Bununla birlikte, bir eylemdeki katılımcılar ilgi gruplarından ayrı olarak da eyleme hazırlanmalıdır.
İlgi grupları büyük çaplı eylemliliklerin temel karar alma organlarını oluşturur. Şiddetten arınmışlığın ana hatları içinde kalınabildiği sürece, ilgi grupları genellikle, seçtikleri herhangi bir katılım şeklinin geliştirilmesine teşvik eder.
Her ilgi grubu kararların nasıl alınacağına ve yapılmak istenilenin ne olduğuna kendisi karar vermelidir. Bu süreç bir ilgi oluştuğu zaman başlar. Eğer yeni bir insan ilgi grubuna katılmak istediğini söylerse, o kişi ilgi grubunun inançlarını ve yapmayı planladıklarını öğrenmeli ve bunları paylaşıyorsa katılmaya karar vermelidir. Bazı gruplar bütün katılımcılarının örneğin feminizme bağlılık veya şiddetten arınmışlığın bir yaşam tarzı olması gibi paylaşımları olmasını isteyebilir. Bir eyleme özgü olarak oluşturulmuş diğerleri ise, daha az kapsamlı anlaşmalara sahip olabilirler. Bir grup bazı temel anlaşmalara sahip olmadan karar almada konsensusa ulaşmayı umut edemez. Bir temel üzerinde anlaşıldığında, spesifik bir konunun ve eylemin detayları üzerine çalışma birinin bekleyebileceğinden daha zor olmayacaktır; iyi bir fikrin üzerine gidilmesinin istekliliği sağlanmalıdır ki bu fikir başka birinin olsa da. Eğer grubunuzla etkili çalışamadığınızı anlarsanız kendinize yeni bir grup bulmaya çalışmanız daha iyi olacaktır.
Büyük çaplı eylemliliklerdeki ilgi grupları sıklıkla şiddetten arınmış antrenmanlar sırasında oluşturulur. İlgi grubunuzla bir eylemlilikten önce eğer arkadaş değilseniz birbirinizi tanımak için bir kaç kez buluşmak iyi bir fikir olur ve örgütsüzlük, yasal sistemle ilişki, grubunuzun eylemdeki rolü ...vb konular üzerine konuşmak iyi olur. Bir eylemden sonra grubunuzla buluşup değerlendirme de deneyim paylaşımı için bir araya gelmek yardımcı olur.

İLGİ GRUBUNDAKİ ROLLER
Bu roller şöyle sıralanabilir:
n Kolaylaştırıcı(lar)
n Sözcü, ilgi grubunun kararlarını destek merkezine ve geniş çaplı eylemlerde diğer ilgi gruplarına taşır.
n Destek kişisi(leri), bir kere bu sorumluluk alındığında sonuna kadar götürülmelidir.

DESTEK
Sivil itaatsizlikte desteğin rolü can alıcıdır. Destekçiler, görünür olma sorumluluğunu alır ve ilgi grubundan biri tutuklandığında dışarıyla ilişki kurmasını sağlar. Bu kişiler grup üyelerine dikkat ederek kişisel yardım sağlarlar ve üyeler arası paylaşımlarla da ilgilenirler. Bir ilgi grubu, şiddetten arınmış doğrudan eyleme katıldığında destekçiler, üyelerin kendilerini politik ifadelerinden dolayı yalnız bırakılmış, ihmal edilmiş ve üzerine fazla yüklenilmiş hissetmemeleri ve ihtiyaçlarını karşılamak için, bütün üyelerin görebileceği şekilde orada bulunurlar.
Sivil itaatsizlikte bulunmaya veya destek vermeye karar vermek sizin için zor olabilir. Destek verme kararını, şiddetten arınmış antrenmanda almak tavsiye edilir. Böylece her rolün; aileniz, işiniz ve yasal durumunuz (örn: şartlı tahliye olmak, Amerikan vatandaşı olmamak gibi) gibi diğer koşullarınızı nasıl etkileyeceğini düşünerek karar verebilirsiniz. Büyük bir eylem sırasında veya sonrasında diğer grupların destekçileriyle, bilgi aktarımı ve duygusal destek için ilişki halinde olun.

BİR EYLEMDEN ÖNCE
Karar hakkında gruba yardım et ve eylemlerini başlat; maddi ve manevi destek sağla; heyecanlarını ve kararlılık duygularını paylaş.

· İlgi grubundaki kişileri isimleriyle ve tanımlamalarıyla bil.
· Tutuklanan kişilerin nereden uygun bir biçimde alınabileceğini bil.
· Aşağıdaki bilgilerin bulunduğu gizli bir liste hazırla:
-tutuklananın adı
-tutuklama için kullanılan isim
· Kendi isteğiyle kefalet ödenmesini isteyen kim veya istemeyen kim, ve ne zaman.
· Hangi tutuklu ilişki kurmak ister ve hangi koşullar altında
· Özel tıbbi bilgiler veya ihtiyaç duyulan diğer özel bilgiler bilinmelidir.
· Bireylerin birlikte neyi ve nasıl yapmayı planladıklarını bil.
· Kimin reşit olmadığını bil.
· Kişinin avukattan ne istediği ve neye ihtiyaç duyduğu da bilinmelidir.
BÜYÜK ÇAPLI BİR EYLEM İÇİN
· Destek koordinatörlerinin kim olduğunu öğren
· Eylem ofisinin telefon numarasını bil.
· Grubun, ilgi grubu kontrol kağıdını doldurduğundan emin ol.
· İsminizin, telefon numaranızın, size nereden ulaşılabileceğinin ve destek verme işini ne kadar zaman yapacağınızın ilgi grubu listesine yazıldığından emin olun.

BİR EYLEM SIRASINDA
· Yapabilirseniz, tutuklama yapılan bölgeyi ve yapılmayan alanların yerini öğrenin.
· Geniş çaplı bir eylemde, hakkınızdaki gerekli bilgileri diğer bir destekçiye bildirin.
· Kendiniz için ve sivil itaatsizlik yapanlar için bir çok kağıt, kalem ve yiyecek bulundurun.
· Sivil itaatsizlik yapanların kimliklerini, paralarını, anahtarlarını ve diğer eşyalarına sahip çıkın.
· Tutuklama stratejilerinde veya benzeri şeylerde değişiklik olmadığı sürece sivil itaatçilerle mümkün olduğunca ilişki halinde kalın.
· Tutuklamalar başladığında, her bireyin ismini, tutuklanma zamanını, tutuklanma tarzını, tutuklama yapan görevlinin muamelesini (mümkünse rozet numarasını) ve kimin işbirliği yapmadığını not alın.
· İlgi grubundan en az bir destekçi tutuklama yapılan alanda ve en az bir destekçi de tutuklananların götürüldüğü yerde bulunmalıdır.

MAHKEME BİNASINDA ( sivil itaatçilerin götürüldüğü yer ise)
Suçlamalar sırasında hazır bulunun ve grubunuzdaki her kişi için yapılan iddiaları aklınızda tutmaya çalışın. Büyük bir eylem sırasında, aşağıdaki bilgileri ofise bildirin:
· Yargıcın ismi
· Sivil itaatçinin ismi
· Suçlama
· İtiraz (suçlu değildir, yaratıcı ifadedir, suçludur vb.)
· eğer suçlu bulunduysa, karar zorla kabul ettirilmiştir.
· Suçlu değilse:
· kefalet bedeli
· kimin kefalet ödeyip ödemeyeceği
· tarih, saat ve mahkeme yeri
· Eğer odada bir avukat bulunuyorsa ismi
· Gerekli olabilecek diğer bilgiler

EYLEMDEN SONRA
· Tutuklanan her kişi hakkında kimin haber alması gerekiyorsa arayın.
· Duruşmalara veya sivil itaatçilerin bulunduğu diğer yerlere gidin. Takiplerle yardım edin.
· Davalı için bilgi toplamaya yardım edin.
· Büyük bir eylemde, ofisin ve/veya destek kordinatörlerinin şehri ne zaman terkedeceğinizi ya da terkedip etmeyeceğinizi bildiklerinden emin olun ve desteklediğiniz kişiler hakkındaki gerekli bilgileri bildirin.
Eğer sivil itaatçiler bir hapisteyse, hapisten telefon etme ihtimaline karşı birisi daima telefonun yanında bulunmalıdır. Bir arada tutuklanmamış ilgi grubu üyeleri için büyük bir ihtimalle sürekli bir git-gel durumu yaşayacaksınızdır
· Hapiste tutulanlar hakkında ve nerede tutuklandıkları hakkında ofisle kontakt kur. (geniş çaplı tutuklamalarda)
· Hapishane yerine, biri ihtiyaç duyarsa diye medikal yardım getirmeye hazırlan ve idare edilip edilmediğini takip et.
· Grup üyelerini hapishanede ziyaret et ve her mesajı ilet.
· Sivil itaatçiler için çiçeklerine, hayvanlarına, arabalarına bak.
· Hapishanedekilere mektup yaz ve hapishane önünde destek eylemi organize et.
· Serbest bırakıldıklarında, onları hapisten almak için orada bulun.
· Destek kişilerini destekle - birlikte çalışmak yükü azaltır.

Nancy Alach
ç.n Hilal Demir